หนูเเอบชอบเพื่อนสนิทตัวเองทำยังไงดีคะ

สวัสดีค่ะเรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อว่านาย ก นาย กเข้ามาเรียนโรวเรียนนี้ตอนม1 เเล้วเรากับเขาก็ได้อยู่ห้องเดียวกันเลย เเต่ตอนนั้นเรากับเขาก้ยังไม่ได้เริ่มสนิทก็นะ เรากับเขาก็ยังไม่ค่อยได้คุยกัน พอเรากับเขาชึ้นม2 เรากับเขาก็ยังอยู่ห้องเดียวกัน ทำให้เราสองคนเริ่มสนิทก้มากขึ้น เเล้วก็สนิทกันมาก ๆ จนเราเล่าให้เขาฟังทุกเรื่อง เเล้วเขาก็เล้สให้เราฟังกันทุกเรื่อง คือเขาเป็นคนที่ introvert มาก ๆ เขาไม่ค่อยเข้าสังคม เเล้วเขาก็ไม่ค่อยมีเพื่อน เอางั้นคือเราอยู่ด้วยกันบ่อยมาก จนครูจิ้นเราด้วยกัน คือทุกคนทั้นห้องชอบบอกเราว่าเขาชอบเราเเต่เรายังไงก็ไม่เชื่อเพราะเขาก็ไม่ดูเหมือนเขาชอบเรา ( เรารู้ว่าเพื่อนปกติก็ทำเบบนี้ให้นะ )

เหตุการณ์ที่หนึ่ง : โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนเเบบเดินเรียนนะ คือเรากำลังเรียนวิชาภาษาไทยอยู่เเล้วเรากับเขาก็อยู่กลุ่มเดียวกัน วันนั้นเรากำลังทำตัวสิ่งที่เราต้องสร้างนะ เขาพอมันเลิกเรียนก็ต้องรีบไปเรียนคาบต่อไป เเต่เรามีของที่เราต้องเก็บเยอะมาก ทำให้เราไปช้า ( คาบต่อไปครูดุมากกกกกก ครูเขาไม่ชอบเวลาเด็กเข้าไปเรียนสาย ) เรามีเวลาเดินไปห้องต่อไปไม่นานมาก เเต่เขาเลือกที่จะนั่งรอเราเก็บทั้งที่เพื่องคนอื่นรีบวิ่งไปเรียนคาบต่อไปเรียบร้อยเเล้ว สรุปก็คือเขาสายนะ 555555555555

เหตุการณ์ที่สอง : ที่เราบอกไปตอนเเรกคือเขาเป็นที่ไม่ค่อบเข้าสังคมมาก คือเขาเป็นเเบบนี้กับเราเเค่คนเดียว คือเราเป็รผู้หญิงคือเดียวที่เขาเป็นเเบบนี้ด้วย ซึ่งเราไม่รู้ว่าเขาทำเเบบนี้เพราะเราเป็นเพื่อนหรืออะไร หรือเขาเขิลผู้หญิงคนอื่นทำให้เขาไม่อยากคุยเเต่ก็คุยกับเราเเค่คนเดียว  เเต่โรงเรียนเราก็มีครูคนหนึ่งที่ค่อนข้างๆขี้มาก ๆ เขาก็มารู้เรื่องที่เพราะเพื่อนในห้องเราจิ้นเรากับนาย ก มาก ๆ พแเขารู้ก็เหมือนว่าเราจะโดนล้อหนักกกว่าเดิม เขาตรง ๆ คือตอนนั้นเราไม่ได้ชอบเขาเลยเพราะเราชอบคนอื่นอยู่เเล้วเขาไม่ได้อยู่ในสายตาของเราเลย วันนั้นเป็นวันที่เราไม่มา เเล้ววันคาอมากที่เราไปเรียนครูเเละทุกคนในห้องก็มากบอกเราว่าเราบอกทุกคนว่าเขาชอบเรา ตอนนั้นเราก็ค่อบข้างตกใจ เเต่เราก็ยังไม่ได้พูดอะไรเพราะเขาไม่ได้มากบอกเราตรง ๆ

เหตุการณ์ที่สาม : ตอนนั้นเรามากเเสดงกิจกรรมของสีทำให้เราต้องมาโรงเรียนเร็วมาก ๆ เพื่อมาเเต่งหน้า เเล้วปกติเขาก็มากโรงเรียนเร็ว ตอนนั้นเราก็เหงามาก ๆ เราก็เลยบอกว่าถ้าเหงาก็ให้มาหาเราที่ห้องที่เราเเต่งหน้าอยู่ ซื่งเมื่อเวลาผ่านไปประมาณห้านาทีเขาก็มายืนรออยู่ข้างหน้าห้องตอนนั้นคือเราก็ตกใจเพราะเราไม่คิอว่าเขาจะมาจริง ๆ เเต่เขาก็มาเเล้วอ่ะเนอะ เราก็ออกไปยืนคุยกับเขาข้างนอกเพราะเขาไม่กล้าเข้าไปให้ห้องเพราะเขาอาย

เหตุการณ์ที่สี่ : วันนั้นเป็นวันเกิดของเราเเล้วเขาจำวันเกิดของเราได้ทุกปี เเล้วเขาจะเป็นคนเเรก ๆ ที่มาเเฮปวันเกิดเรา เอาตรง ๆ เราก็เป็นที่เพื่อนไม่ได้เยอะมากขนาดนั้น ทำให้เราไม่ค่อยได้ของขวัญวันเกิด ในปี ๆ นั้นถ้านับในวงเพื่องของเราเขาเป็นคน ๆ เดียวที่ใ้ของขวัญวันเกิดเรา ถ้าไม่นับพ่อกับเเม่

---- เขาไม่เคยปล่อยให้เราอยู๋คนเดียวเลยเขาทำมห้เรารู้สึกว่าเรามีคนอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา เขาเป็นคนที่คอยรับฟังเราตลอด ไม่ว่าเราจะมีปัญหาอะไรกับใคร เราโคตจะสบายใจที่จะคุยกับเขา เราเล่าให้เขาฟังเเทบทุกเรื่อง เเล้วเขาก็มักจะให้ตำเเนะนำเราเสมออ้ะ เหมือนเขาพร้อมที่จะรับฟังเราไม่ว่าเรื่องที่ว่าจะปัญญาอ่อนเเค่ไหน -----

เราเคยลองถามเขาว่าเขาชอบใครเเต่เขาก็บอกว่าเขาไม่ได้ชอบใคร เราไม่อยากคิดไปเอง เราไม่อยากร้องไห้ให้กับความรักอีกเเล้ว ตอนที่เราเริ่มชอบเขาเรายังไม่มั่งใจเลยด้วยซ้ำว่าเราชอบ เเต่เราอยาหมีเขาอยู่ในชีวิตเลื่อย ๆ ในทุก ๆ วัน เเล้สเราก็อยากจะคุยกับเขาไปตลอด อยากมีเขาอยู๋ในชีวิตไปตลอด ไม่อยากให้เขาหายไป

เขาทำให้เรารู้สึกว่าเรายังมีคนที่ให้ความสำคัญกับเราอยู่ เขาไม่เคยทำให้เราน้อยใจเลยสักนิด