ปมครอบครัว

สวัสดีค่ะ ด้วยความที่เรากับน้องห่างกันแค่2ปีและก่อนน้องเราเกิดเราไม่ค่อยได้อยู่กับแม่ ส่วนใหญ่อยู่กับยายถึงจะจำไม่ได้เท่าไหร่เราไม่ได้รับความรักมากนัก พอโตมาเราติดแม่มากเราโหยหามากถึงในความรู้สึกเรามันจะเอนเอียงไปทางน้องซะส่วนใหญ่ ส่วนใหญ่ที่แปลว่าส่วนใหญ่จากคนส่วนใหญ่ น้องเราหน้าตาขาวน่ารักต่างกับเราที่ผิวแทนเรามักโดยเปรียบเทียบจากทั้งญาติสองฝ่ายอยู่เสมอว่า “ใช่พี่น้องกันจริงๆมั้ย” “ทำไมน้องขาวทำไมพี่ดำ” เราโดนแบบนี้จนเรากดดันเราร้องไห้ตอนนั้นป.2มั้งคะแม่ดุเราบอกว่าน้าแค่หยอกทำไมไม่เข้าใจ ตอนเราประถมเราเลยคิดมากสุดๆว่าทำไมเราดำไม่ชอบผิวของตัวเองเลยแต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะเราพอใจกับผิวตัวเองมากๆ ตอนประถมเราโดนถาโถมแรงมากตอนนั้นเราจำไม่ได้ว่าปอไหน เรากับน้าชายเคยสนิทกันค่ะเราหยอกเล่นกันแต่ตอนนั้นเหมือนพ่อเราทำอะไรไว้ทำให้ฝั่งเราโกรธพ่อเรา (พ่อเรากับแม่แยกทางกันแต่ไม่หย่า) ตอนนั้นน้าคุยกับยายและเรากำลังวิ่งออกด้วยความตื่นเต้นว่าน้ามาหาแต่น้ากับด่าเราเราจำไม่ได้ค่ะว่าพูดแบบไหน เหมือนเขาเกลียดพ่อเราพาลเกลียดเราที่เป็นลูกเขาตอนนั้นเราพูดไม่ออกเรากลัวค่ะ เราคิดว่าเพราะเรามีเลือดเขาหน้าตาคล้ายเขาใช่มั้ยเขาถึงเกลียดเรา จนน้าชายหายไปสักพักเลยค่ะจนเขากลับมาหายาย เราก็อยู่ด้วย เรากลัวมากค่ะเรากลัวว่าเขาจะตะคอกใส่เราอีกเพราะไม่มีใครปกป้องเราได้เลยนอกจากตัวเรา ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงรถหรือรู้ว่าน้าจะมาเราไม่กล้าลงไปพบไม่กล้าออกจากห้อง เราอุดหูตัวเองไม่อยากได้ยินเสียงเขา ล่าสุดยายบอกว่าน้าจะมาหาเราที่กำลังนั่งเล่นร่าเริงปกติ มือเราสั่นมากเรากังวลสุดๆพอเราได้ยินเสียงรถผ่านชะลอหรืออะไรเราเตรียมเข้าห้องได้ทันทีเหมือนเราเป็นบ้าเลยค่ะ ด้วยความที่เราเป็นลูกคนโตแม่แยกทางแม่มีเราคนเดียว ปมใหญ่ที่สุดของเรากับแม่ไม่ใช่แม่รักน้องมากกว่ากันเลย แต่ตอนนั้นเราพึ่งอาบน้ำเสร็จ (ตอนเด็กๆเรานอนกับแม่) เราขึ้นมาหาแม่ในห้องจำได้ว่าตัวเองยิ้มมาเลยค่ะเราเป็นคนขี้เล่นชอบหยอก เหมือนแม่กำลังคุยกับพ่ออยู่มั้งคะแม่เลยอารมณ์ไม่ดีเลยเหมือนพลั้งพูดมาว่าแนวๆอยากให้เราตายค่ะถ้าไม่มีเราแม่คงไม่เป็นงี้ ตอนนั้นเราเด็กประถมนี่แหละเราไม่ชอบการร้องโวยวาย เราเลยยิ้มให้นิดหน่อย นั่งหน้าพัดลมร้องเงียบๆ มีตอนนึงแมวเราโดนรถชนเราร้องไห้หนักมากเราร้องไห้มองไปที่แม่แม่เรามองเราแล้วเดินเข้าห้องเราใจสลาย เราแค่ต้องการให้คุณกอดเราคุณไม่ต้องพูดคำหวานๆจะพูดยังไงก็ได้แค่กอดเราก็พอใจแล้วไม่มีกอดไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่ว่าแม่เราจะไม่ดีเลยนะคะแม่เสียลสะเพื่อเรามาเยอะแล้วเราพยายามเข้าใจในมุมของเขาบางทีทำไม่ได้เลยค่ะ เรามักจะน้อยใจเข้าห้องอยู่กับตัวเอง มีอยู่ครั้งนึงเรื่องเรียนเราคะแนนไม่ดีหรือแบบเรียนได้ไม่ดีแนวๆนั้นเพราะเราคิดด้วยมั้งว่าแม่คงไม่สนใจอยู่แล้วเราสอบเข้าโรงเรียนดีๆแม่ไม่เคยยิ้มแม่บ่นแต่พอน้องสอบเข้าที่เดียวกันได้ตรงกันข้ามพาเลี้ยงชาบูซื้อของให้ไม่เป็นไรค่ะเราไม่อิจฉาแค่น้อยใจนิดหน่อยเดี๋ยวก็หาย เราเลยคิดว่าการที่เราทำคะแนนดีไปเขาจะมาสนใจหรือภูมิใจอะไรกัน เพราะน้องเราเรื่องเรียนไม่ได้ดีมากต่างกับเราที่ดีแต่ไม่แย่ เราเหมือนเหนือกว่าน้องใช่มั้ยคะ ไม่ใช่เลยค่ะ เขาสิเหนือกว่าเราเพราะแม่เห็นว่าเราทำได้เลยไม่สนใจบางทีเราทำไมได้ทำไมไม่สนใจเหมือนน้องที่ทำไมได้เขากลับสนใจหรือทำได้เขากลับสนใจ ไม่เคยเชื่อเลยค่ะว่ารักลูกเท่าๆกัน เราตัดพ้อกับแม่บ่อยๆ เราเคยลองระบายกับแม่ว่าเราไม่อยากอยู่เราเหนื่อย แม่เรากอดเรา แต่ทำไมมันไม่อบอุ่นเรายังคงอยากไปเรื่อยๆ ตอนประถมเราไม่เคยคิดทำร้ายตัวเองพอขึ้นมัธยมมันยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆเรากลัวค่ะเรากลัวว่าเราจะไปจริงๆเพราะนับวันสติเรายิ่งขาด เราทำเพื่อให้ตัวเจ็บให้ใจหายเจ็บ     ตอนนี้14ย่าง15ค่ะ เราพยายามโตโตกว่าอายุพยายามแล้วค่ะได้แค่นี้สุดท้ายเราคือเด็กค่ะเด็กคนนึงที่ยังไม่บรรลุแค่เด็กคนนึงจ้องการความรักแค่นั้นเลยค่ะ คือเรารักแม่นะคะรักมากๆรักจนทนเจ็บได้ค่ะ ตอนนี้เราแฮปปี้ดีค่ะ