ตอนนั้นต้องย้อนไปตอนเด็กอายุ6-7ปีเลยผมอยู่ภาคใต้จังหวัดชุมพร ตำบล บางหมากครับเป็นชุมชน ชนบทบ้านไม่เยอะครับส่วนใหญ่เป็นป่ามากกว่าบ้านผมตั้งอยู่ตรงที่โล่งของป่าเลยครับเป็นลานน่าจะง่ายกว่าทั้งซ้ายเเละขวาจะเป็นป่าไม้ต้นสูงๆ
บ้านผมก็จะทำไร่เเตง ปลูกผักไรพวกนี้ครับ เเถมบ้านผมเป็นประเภทสร้างติดติดดินไม่มีพื้นกระเบื้องด้วย
เเล้วตอนนั้นอยู่ช่วงฤดูฝนครับก็ตกทุหวันเลยวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาก็เกิดขึ้นครับคือมันมีข่าวลือเเว่วๆว่าเห็นเเสงสีเขียวออกเหลืองนิดหน่อยลอยอยู่ในป่าผมได้ยินจากเเม่นะครับ
ตอนนั้นผมก็ยังเป็นเด็กตามความคิดเด็กอะครับไม่ได้คิดอะไรเเถมคิดว่ารูปร่างมันเป็นยังไงหว่า
เช้าของวันนึ่งตอนตี4เกือบตี5ตอนนั้นก็เช้าไวหน่อยครับผมก็เดินกำลังจะไปเข้าห้องนํ้าซึ่งมันก็สร้างให้ห่างจากบ้านหน่อยนึ่งนะครับพ่อผมก็ล้างชามอยู่ผมกำลังจะไปเข้าห้องนํ้าเเล้วทีนี้อะไรดลใจให้ผมมองไปข้างหลังเเล้วมองไปบนฟ้าอะครับผมเห็นเเสงสีเขียวออกเหลืองวูบๆวาบๆกำลังลอยไปทางขวาเข้าป่าครับผมนี้จากปวดขี้หายปวดเลยครับผมก็รีบวิ่งเข้าไปบอกเเม่เเต่เเม่ก็ยังไม่ตื่นเลยผมก็เก็บไว้ในความคิดเลยครับทีนี้ถัดจากนั้น2วัน ผมไปโรงเรียนกลับมาก็ทำกิจวัตรประจำวันเเบบเผิดปั้มนํ้ารดนํ้าล้างชามจนตกดึกก็กินข้าวกินปลาเเล้วก็นอนครับคืนนั้นนอนไวอยู่ผมฝันว่าผมขับรถไปกับพ่อเเม่ไปจอดข้างบ่อนึ่งครับรอบๆตัวเป็นป่าทึบเลยครับต้นไม้สูงเท่าต้นตาลเลยมีมากมายมหาศาลเลยครับจู่ๆมีคนมาผลักผมเเละพ่อเเม่ตกลงไปในคลองในฝันตอนนั้นผมดิ้นรนมากใต้นํ้ามันทั้งลึกเเบบลึกมากๆเลยครับผมพยายามดิ้นจนมีใครสักคนอะครับมาช่วยผมคนนั้นมีเเสงที่ขาวเป็นประกายครับหลังจากพ้นผิวนํ้าผมสะดุ้งเลยครับเหงื่อออก ใจเต้นรัว หายใจนี้หอบเลยละครับเเต่ก่อนตื่นเหมือนรู้ตัวอะครับตัวเองไม่เคยฝึกบทสวดอะไรเเต่รู้ตัวว่าสวดนะโมตัสสะ นะโมตัสสะ นะโมตัสสะจนผมตื่นขึ้นมารอบตัวมืดพอที่จะมองเห็นรอบๆพ่อเเม่ผมนอนอยู่ข้างๆโดยหันหน้าออกเเบบหันใส่กันเเล้วผมนอนกลางอะ
ตอนนั้นที่รู้สึกตัวได้ คือฝนตกหนักมากพอสมควรมีเสียงกบเขียดครับ
ผมนั่งไปสักเเปบให้ตัวเองเข้าใจว่าทำอะไรอยู่สักเเปบอะครับผมมองนองมุ้งเเล้วเเบบมันมีช่องของหลังคาอะครับทอดยาวไปถึงหลังบ้านผมเห็นเเสงสีเเดงอะครับไม่ใช่สีเหลืองค่อยๆลองจากหน้าบ้านขณะลอยก็วูบ วาบ วูบวาบจนมันลอยไปที่ห้องนํ้าอะครับผมเลยลุกออกจากมุ้งไปดูว่าเเสงที่มันลอยอะมันคือเเสงอะไรเลยผมเลยไปมองที่ช่องประตูห้องนํ้าก็อยู่ขากบ้านไป30เมตรผมเห็นเเล้วใจตกไปที่พื้นเลยครับสติเเทบลอยภาพที่เห็นคือหญิงที่ดูอายุเเบบ40-50ปีอะครับไส้นี้ห้อยเลยครับกระเพาะตับหัวใจมาหมดเลยครับผมเห็นมันลอยไปเเต่ห้องนํ้ามันเป็นประเภทตะปูครับคือหมุนออกก็จะล็อคประตูถ้าหมุนเข้าก็จะเปิดประตูได้เหมือนเเสงนั้นมันเห็นว่าเข้าไม่ได้ก็เลยลอยออกไปผมคิดว่ามันไปเเล้วผมก็มองเเบบนี้นสักเเปบสักเเปบเเสงนั้นมันมาโผล่ข้างหน้าผมเเบบเห็นสายตานี้ ตาเป็นสีขาวไม่มีสีดำเลยครับผมตกใจมาผมเลยไปหลบอยู่ใต้โต๊ะที่ห่างประตูไปไม่กี่เมตรเองผมเห็นนะมันเอาหัวชนประตูจนมันชนไปก็ไม่พังเลยลอยไปที่เหมือนจะเป็นจั่วของบ้านอะครับเเล้วจั่วบ้านอย่างกว้างเลยจนมันลอยเข้ามาได้ผมนี้เเทบสลบละครับเเสงนั้นก็ลอยไปทั่วบ้านเลย
จนผมก็เห็นกิ่งไม้นึ่ง ที่มันยาวพอที่จะตีได้ผมเลยกะจะลุกไปเจอหน้าเเล้วอะครับ
เเม่ผมตื่นมาเเล้วเห็นเเล้วตะโกนลั่นบ้านเลยครับว่า"เข้ามาทำไม"ออกไปจากบ้านกูไปออกไปเลยนะผมก็ลุกกะจะเอาไม้ไปตีเเต่ก่อนที่จะตีก็ออกไปเเล้วหลังจากนั้นผมก็รีบไปนอนพอตื่นเช้าเเม่ผมก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้นเรื่องเป็นมายังไงผมก็เล่าตามที่เจอให้เเม่ฟังเลยเเถมฝันที่ผมเจออีก
ผมก็ทำตัวตามปกติเเต่ภาพยังติดตาอยู่เลยครับทั้งไส้ทั้งหัวใจทำให้ผมกลัว
ผมก็คิดเเล้วว่ามันคงไม่กลับมาเเล้วเเหละเเล้วด้วยชุมชน ชนบทผมอะครับมันเป็นป่าส่วนใหญ่ บ้านก็ห่างกัน เเถมบ้านบางคนก็อยู่ในป่าทีนี้เเม่มีข่าวมาบอกว่ามีควายตาย2ตัวสภาพเครื่องในสัตว์ทะลักออกมาเพียบเลยครับ
ผมก็จิตตกละครับเพราะผมเห็นหน้าเห็นไส้ของกระสือมาเเล้วตกกลางคืนผมก็รีบนอนเลยครับเเต่ก็นอนไม่หลับเพราะเอาเเต่คิดเเต่ภาพที่เจอบังเอิญผมปวดอึเข้าห้องนํ้าครับ
ที่นี้ประตูบ้านผมอะมันเป็นเหล็กที่ต้องยกอะครับเเล้วมันเป็นรูๆเพียบอะครับทำเห็นข้างนอกตอนนั้นเวรกรรมจริงๆครับผมก็พูดกับตัวเอง"มาปวดอึอะไรตอนนี้ว่ะ"ผมก็กะจะปลุกพ่ออยู่ครับเเต่พ่อผมอะเป็นประเภทพอโดนใครปลุกกลางดึกพ่อจะชอบหัวร้อนเเล้วโวยวายเพราะเหมือนไปรบกวนการนอนครับ
ทีนี้ผมก็ลุกไปมองตรงประตู ข้างนอกก็มืดตึบเลยครับ ห้องนํ้าก็อยู่หลายเมตรทีนี้ผมก็ไปหยิบโทรศัพท์ กะเอาไปเล่นในห้องนํ้าเพราะมันจะช่วยให้หายกลัวได้พอสมควรผมก็หยิบเเล้ววิ่งไปที่ห้องนํ้าทันทีพอเข้าห้องนํ้าผมก็เล่นโทรศัพท์เเต่ผมไม่ได้ปิดเสียงนะครับเปิดสะดังเลยผมก็อึสุดละกำลังล้างอึเเละตูดด้วยทีนี้ผมเห็นอะครับเเสงสีเเดงวูบวาบๆมันส่องเข้ามาในช่องกระบายอากาศอะครับเเสงไม่ได้เเค่ส่องเเต่มันมีสายตามองเข้ามาด้วยผมรีบไปอยู่มุมอับของสายตาเลยครับมันมองอยู่สักเเปบนึ่งเเทนที่มันจะไปนะมันมาชนประตูห้องนํ้า ปังปังปังหลายทีเลยครับ ผมนี้ใจเต้นเเรงเดุมไม่มีอาวุธผมก็ทนอยู่เเบบนั้นอะครับ บ่นในใจ ใครก็ไม่รู้ เเถมเป็นกระสือ ไม่รู้จักอีก
ผมเลยเอามือถืออะครับโทรไปที่ฝั่งเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ๆให้มาช่วยทีตอนที่ผมโทรไปกระสือมันก็หยุดชนเเล้วบินรอบห้องนํ้าเลยครับผมนี้กลัวคดตัวนั่งอยู่ในมุมห้องนํ้าทีนี้มีเสียงด่าขึ้นมา2คนครับไอเเสงนั้นก็ลอยหนีไปเเล้วผมก็เปิดประตูออกมาคือคนที่ผมโทรไปอะครับพี่สิต กับ พี่ตัง เเล้วเหมือนกับว่าพี่ทั้ง2คนเห็นหน้าของไอ้ผีกระสืออะครับพวกเขาก็รู้เลยว่าคือใครเขาก็ด่าผีกระสือ พวกพี่ๆก็มาช่วยผมเลยรอดคืนนี้ไปได้สภาพผมตอนที่ไปเจอพวกพี่คือร้องไห้นํ้าตาไหลเลยครีบผมขอบคุณพวกพี่ๆที่มาช่วยเเล้ว ผมก็รีบเข้าไปนอนเเต่ภาพก็ยังวนๆอยู่ในหัวเรื่อยเลยครับจนผลอยหลับไป เช้ามาเลยเล่าให้เเม่ฟังเเม่ก็เชื่อครับเพราะเหมือนเเม่ไปดูศพควายมาเเล้วเป็นเรื่องจริงอีก
ทีนี้คนในชุมชนหลังจากรู้ว่ากระสือคือใครก็รวมตัวครับรวมถึงเเม่อะครับไปหาบ้านของกระสือครับตอนเข้าไปในบ้านกลิ่นเหม็นสาบมากเลยครับเหมือนกลิ่นพวกสัตว์ กลิ่นคาว พอเข้าไปสรุปคนที่เป็นกระสือคือน้าปองครับ
ทีนี้ก็คุยกัน ถามอย่างนู่นถามอย่างนี้ถามไปถามมาสรุปได้คำตอบคือเดะยายปองจะย้ายไปเองเเละไม่ต้องมายุ่งหรือมารบกวนกัน
พอได้คำตอบก็เเยกย้ายกันกลับบ้านเเล้วเเม่ก็มาเล่าให้ผมฟังต่อ
หลังจากนั้นผมก็เจอไม่เห็นเเสงไฟกระสืออีกเลยครับ
อยากให้นำเรื่องเล่านี้ไปเล่าต่อมากเลยครับทั้งสยองเเละน่ากลัวเเละน่าขนลุกเเต่คนที่เห็นจริงๆน่ากลัวกว่านี้ครับ ขอบคุณครับ🙏🙏🙏
เล่าเรื่องประสบการณ์เจอผีกระสือครับ