บางคนอาจมองว่า   “ทำไมงานไม่เสร็จ”  
“ทำไมดูไม่อยากทำงาน”  “หรือกำลังประชดบริษัทอยู่”

แต่ความจริงที่ไม่มีใครเห็นคือ  คนบางคนไม่ได้ขี้เกียจ  ไม่ได้อยากแกล้งใครเขาแค่กำลังหมดแรงทางใจ
การโดนกดดันทุกวัน   โดนคำพูดบั่นทอน  
โดนทำให้รู้สึกไม่มีค่าในที่ทำงาน  
มันทำให้คนคนหนึ่งค่อย ๆ ดับลงเงียบ ๆ

จนวันหนึ่ง   แค่ลุกไปทำงานก็เหนื่อยแล้ว
เราเองก็เคยพยายามฝืน  พยายามทำให้เหมือนปกติ  แต่ข้างในมันไม่ไหวจริง ๆ

และที่เจ็บที่สุดคือ   เราอธิบายไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะถ้าพูดออกไป   อาจกลายเป็นเราเองที่ดูมีปัญหา  ดูอ่อนแอ   หรือถูกมองว่า “คิดมาก”

สุดท้ายเลยได้แต่เงียบ   ค่อย ๆ ถอยออกเราอาจกลายเป็น “คนดูไม่รับผิดชอบ” ในสายตาใครหลายคน งานบางอย่างเราทำไม่จบ  
บางอย่างเราเลือกปล่อย  จนถูกมองไม่ดี

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า  ก่อนจะมาถึงวันที่เรา “ทิ้ง” ทุกอย่าง เราเคยพยายามประคองตัวเองอยู่เงียบ ๆ แค่ไหน
คนภายนอกเห็นแค่ว่าเราเดินออกมา  
แต่ไม่เห็นตอนที่ใจเราค่อย ๆ พังอยู่ทุกวัน มันไม่ใช่การเอาชนะ  ไม่ใช่การประชด  
และไม่ใช่เพราะเราไม่รับผิดชอบ

แต่เพราะวันหนึ่ง  สภาพจิตใจของคนคนหนึ่ง มันไปต่อไม่ไหวจริง ๆ

สมองตื้อ   เหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก  
ไม่มีแรงแม้แต่จะอธิบายตัวเองหมดแรงจนไม่เหลือ
ช่วงนั้นเราไม่ได้หายไปเงียบ ๆ เลย

เราร้องไห้   เครียด   สมองตัน  
กลับบ้านแบบไม่มีแรงแม้แต่จะพูด

โชคดีอย่างเดียวคือ  ยังมีเพื่อนบางคน  
โดยเฉพาะคนที่เคยทำงานกับเราในอดีต  
คอยโทรหา คอยรับฟัง คอยดูแลความรู้สึกเรา

มันทำให้เราเพิ่งเข้าใจว่า
บางที…เราอาจไม่ได้เป็นคนแย่แบบที่ที่นั่น

เพราะถ้าเราแย่จริง
คงไม่มีใครยังอยู่ข้างเราในวันที่เราแทบไม่เหลือตัวเองแล้ว

สุดท้ายเลยได้รู้ว่า
บางครั้ง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ “คุณค่า” ของเรา

แต่อยู่ที่ว่า
เรากำลังอยู่ผิดที่ จนลืมไปว่า ตัวเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกัน🌻🌻🌻