ฉลามวาฬ แสน โง่ งม
สวัสดี นั่งคิดอยู่นานสองนานว่าจะเขียนดีไหม ?
เราเป็นเป็น LGBTQ นะ โหมดLB หรือ เลสเบี้ยน เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เราตกงานในวัย30 แล้วที่แย่ไปกว่านั้นเราไม่มีเงินเก็บเลยเว้ย แม้แต่เงินจะกินข้าวในแต่ละวัน แล้วที่ตลกไปกว่านั้น เราโดนแฟนไล่ออกจากห้องเช่า แบบไม่ใยดี เรื่องมันเริ่มมาจากเราคบกันช่วงแรกๆมันดีมากดีจนคิดว่าคนนี้แหละใช่เลย แต่แฟนเราเค้ามีปันหาส่วนตัวเรื่องเงิน ฟิวหมุนเงินไม่ทัน มีหนี้ทั้งนอกและในระบบ ค่างวดรถ ค่าเช่าห้อง และอีกมากมาย แตกต่างจากเราที่ไม่ซีเรียสกับชีวิตนะตอนนั้นเลย ทำงาน กิน เที่ยว ใช้ชีวิตอิสระ แต่พอได้มาคบกับแฟนคนนี้เราตัดสินใจเลิกทุกอย่าง ทั้งกิน เล่น เที่ยว ยอมเอาเงินเก็บทั้งหมดของตัวเองออกมา ปิดหนี้ในบางจุดให้เค้า เพราะคำว่าแฟน ไม่อยากเห็นเค้าคิดมากในเวลานั้น เพราะเค้าชอบร้องให้ตลอดและพูดซ้ำๆว่าไม่เหลือใคร ไม่มีใครช่วย ซึ่งเราไม่รู้เลยนะตอนนั้นเค้ารักหรือชอบเราหรือยัง แต่เราคิดแค่ว่าในเมื่อตกลงคบกันและย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว เรามีกำลังนะตอนนั้นเราก็อยากจะช่วยเค้าให้ผ่านช่วงนั้นไป ยอมเป็นหนี้กู้ธนาคาร ทั้งที่ในชีวิตนี้ไม่เคยมีหนี้สินมาก่อน เอาทั้งเงินสดก็บ และ เงินที่กู้จากธนาคารมาปิดหนี้ในบางส่วนให้เค้า จนตัวเราเองล้มไปช่วงหนึ่งจนทำให้ติดบูโร ไม่สามารถยื่นกู้ หรือ ทำธุรกรรมเกี่ยวกับขอสินเชื้อและยื่นกู้เอาเงินมาหมุนได้อีก แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไรคิดว่าถ้าวันหนึ่งมันมีหนทางค่อยไปปิดไปเคลียตรงนั้น แต่ยิ่งเวลาผ่านไปมันก็เหมือนกับโชคชะตาเล่นตลก เราโดนอายัดบัญชีธนาคาร เพราะไว้ใจเพื่อนให้โอนยอดเงินเข้าบัญชีเพราะนางเป็นคนลาวนางบอกเพื่อนนางจะโอนเงินมาให้ แต่สิดท้ายกับกายเป็นมิจ แล้วบัญชีเราโดนอายัดใช้อะไรไม่ได้ บวก กับตกงาน เราก็พยายามหางานอื่นทำ เพราะเป็นคนไม่เกี่ยงงานหนัก หรือ งานเบา หางานรายวัน แต่มันก็ติดปันหาตรงที่เราไม่มีรถในการไปทำงาน เคยเอ่ยปากขอยืมรถแฟนไปทำงาน โดยเราเลือกที่จะไปสัมภาษงานที่ไม่กระทบกับเวลางานของแฟนเราเพราะต้องใช้รถเหมือนกัน แต่คำตอบ คือ เค้าปฏิเสธ กับประโยคที่ว่า ไม่ รถกู ด้วยความที่เราก็เจียมตัวก็เลยไม่ต่อปากต่อคำอะไรต่อไม่ให้ยืมก็แค่จบไป หลายคนอาจจะคิดว่าทำไมไม่พยายามดิ้นรน แกร็ปก็มี เราขอพูดแบบเข้าใจง่ายๆเลยว่า เราไม่มีเงินติดตัวหรือเงินสำรองเลย แม้กระทั่งเงินซื้อข้าวกิน จะได้กินข้าวก็ต่อเมื่อแฟนหิว หรือ เค้าซื้อมาให้กิน เราจะได้กินข้าวแค่วันละมื้อ หรือบางวันก็ไม่ได้กินเลย กินแค่น้ำพอไม่ให้หิว พอเราล้มไม่มีเงินไม่มีงานก็เริ่มทะเลาะกัน จนมันถึงขั้นที่ปล่อยว่าง รักมากแต่ไม่อยากอยู่แล้ว แต่เราก็ต้องทนอยู่เพราะไม่มีที่ไป ตัวคนเดียว ไม่มีเงินซัพพอร์ตตัวเอง อย่างน้อยทนอยู่ที่นี้ก็ยังมีที่นอน ถึงจะโดนคำพูดของแฟนเหยียบย้ำและถากถางก็เถอะ ในเมื่อเราไม่มีงานเราก็เลือกที่จะซัดพอร์ตเค้า โดยการ ซักผ้า ทำงานบ้าน ซ่อมทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ ยังทำตัวเองให้เป็นหัวหน้าครอบครัวเสมอ จนมาวันหนึ่งเราได้รับรู้ว่าเค้าเอาเรื่องของเราไปเล่าให้รุ่นพี่ที่เค้าสนิทและคนอื่นๆฟังว่า เราไม่ทำงาน ไม่ช่วยอะไรเค้าเลย (ทั้งๆที่เราทุ่มให้เค้าจนหมดตัวไปแล้ว) เราก็ทำได้แค่ปล่อยผ่านเพราะพูดอะไรไม่ได้เรายังมีความจำเป็นที่ต้องอยู่ที่ห้องนี้อยู่ จนเวลาผ่านมาเราไม่เคยได้รับคำพูดดีๆกับเค้าเลย และได้รับรู้อีกครั้งว่าเค้ามีคนอื่นไปแล้ว เพราะความนอนดึกของเรา ในขณะที่เค้าหลับในโทรสัพเค้ามีข้อความผู้ชายเด้งขึ้นมาว่า ทำไรอยู่ ซึ่งความเป็นเเฟนเราก็ต้องสงสัยอยู่แล้วเลยตัดสินใจเปิดโทรสัพเค้าดู มันเป็นแชทที่เค้าคุยกับผู้ชายหลายคนมาก แล้วมีแชทหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของเค้า เนื้อหาในข้อความมีแต่18+ แนวออกไปทาง ผู้ชายขอ 2ครั้ง 3ครั้ง เรื่องอย่างว่า และเหตุผลนี้มันทำให้เราทะเลาะกันรุนแรงเค้าไปอีก จนมาถึงจุดที่เราพอแล้วนะ ไม่ตาม ไม่ถาม ไม่วุ่นวาย อยู่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด ในหัวคิดแค่ว่า มีเงินเมื่อไหร่จะไปทันที แต่มันจะไปมีได้ยังไงเราตกงาน จะพึ่งพาอาศัย หรือ หยิบยืมจากใครก็ไม่ได้ เพราะอยู่ตัวคนเดียวมีเพื่อนก็น้อยมาก เอ่ยปากขอหยิบยืม ก็ได้เหตุผลคลาสสิคว่าไม่มีเลย แต่เราไม่ได้โทษใครนะเพราะแต่ละคนต่างมีภาระและหน้าที่ชีวิตของตัวเอง เราก็เลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไรเลยกับแฟน ทุกคนเข้าใจประโยคที่ว่าพอเราไม่มีประโยชน์เค้าก็เขี่ยเราทิ้งใหม ใช่ เค้าไล่เราออกจากห้องตลอด เราก็บอกเหตุผลไปว่าถ้าไล่เราไปแล้วเราจะไปอยู่ใหน เราไม่มีใครให้พึ่ง ขอเรามีเงินก่อนได้ไหมแล้วจะไปให้ เค้าก็เริ่มทวงบุญคุณค่าข้าวค่าน้ำ เราก็เลยพูดกลับไปว่าแล้วตอนที่เราจ่ายให้เธอล่ะใช้หนี้ให้เธอ แม้แต่รถยางรั่วเราก็จ่ายให้ ในวันที่เธอไม่มี เค้ากลับพูดว่าเราทวงบุญคุณทั้งๆที่เค้าทวงเราก่อน เราไม่ได้อยากทวงหรือพูดคำพวกนี้เลย แต่แค่อยากให้เค้านึกถึงตอนที่เค้าลำบากบ้างแค่นั้นเอง เราไม่มีเราก็ไม่เคยเรียกร้องที่จะอยากได้อ่ะไร ในขณะที่เค้าซื้อข้าวซื้อน้ำมากินคนเดียวเราก็ไม่เคยพูด มีก็กินไม่มีกิน จนมาถึงตอนนี้เราตัดสินใจพูดกับเค้าตรงๆว่า เรายังไม่มี ถ้ามีแล้วเราจะไปเอง ส่วนเรื่องข้าว หรือ น้ำ ต่อจากวันนี้ไปไม่ต้องซื้อมาเผื่อเราแล้ว เราไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระเค้า เค้าจะได้ไม่ต้องมาพูดจาเหยียบย้ำหรือไล่เราออกจากห้องอีก ต่างคนต่างอยู่ในมุมของตัวเอง แต่อะไรที่เราทำได้เราก็จะทำให้เพื่อตอบแทนค่าที่ซุกหัวนอน ถึงเราจะเป็นคนปิดหนี้ค่าห้องให้เค้าก็เถอะ แต่ในเมื่อ2เดือนนี้เค้าเป็นคนจ่ายเราก็พร้อมที่จะสำนึกบุญคุณ ขอบคุณที่ทุกคนอ่านจนจบนะเราแค่อยากระบาย ความคิดความรู้สึกของเราผ่านตัวหนังสือ เพราะเราไม่มีคนสนิทหรือคน ข้างๆให้คุยให้ปึกษา ตอนนี้เราคิดแค่ว่าจะทำยังไงให้มีเงิน เพื่อที่จะได้ก้าวออกไปจากตรงนี้สักที หามันทุกวิถีทางถึงขั้นคิดสั้นจะไปกู้เงินนอกระบบมาเป็นทุนค่าซัพพอร์ตการเดินทางไปทำงานเพื่อหาเงินออกไปใช้ชีวิตเอง แต่ก็ไม่เคยกู้ที่ใหนผ่านเลยเพราะไม่มีคนค้ำให้ไม่มีเครดิตอะไรสักอย่าง เอาโทรสัพไปขายกะว่าจะเอาเงินมาลงทุนขายของตามตลาด โทรสัพก็เก่าจนร้านไม่รับซื้อ😅 สงสัยต้องพึ่งการหมดลมหายใจช่วยให้หลุดพ้นแล้วแหละ ชีวิตโคตรจะเศร้า หลังจากวันนี้ไปต้องอดข้าวเพิ่มขึ้นอีก เมื่อความรักเล้นตลกอ่ะเนาะ เอาไว้จะมาอัพเดตใหม่นะ ถ้ายังไม่ตาย หรือใครมีวิธีหาเงินช่วยแนะนำเราได้อยากพาชีวิตออกไปจากตรงนี้มาก ตรงที่เราเคยทุ่มเทให้เค้าลืมตาอ้าปากได้ แต่พอเค้าลืมตาอ้าปากได้กลับทั้งเททั้งทุ่มเรา บาดเจ็บมากตอนนี้ทั้งจิตใจและร่างกาย
ระบายความในใจ เราควรทำไงดีถึงจะได้ออกจากจุดนี้
สวัสดี นั่งคิดอยู่นานสองนานว่าจะเขียนดีไหม ?
เราเป็นเป็น LGBTQ นะ โหมดLB หรือ เลสเบี้ยน เข้าเรื่องเลยแล้วกัน เราตกงานในวัย30 แล้วที่แย่ไปกว่านั้นเราไม่มีเงินเก็บเลยเว้ย แม้แต่เงินจะกินข้าวในแต่ละวัน แล้วที่ตลกไปกว่านั้น เราโดนแฟนไล่ออกจากห้องเช่า แบบไม่ใยดี เรื่องมันเริ่มมาจากเราคบกันช่วงแรกๆมันดีมากดีจนคิดว่าคนนี้แหละใช่เลย แต่แฟนเราเค้ามีปันหาส่วนตัวเรื่องเงิน ฟิวหมุนเงินไม่ทัน มีหนี้ทั้งนอกและในระบบ ค่างวดรถ ค่าเช่าห้อง และอีกมากมาย แตกต่างจากเราที่ไม่ซีเรียสกับชีวิตนะตอนนั้นเลย ทำงาน กิน เที่ยว ใช้ชีวิตอิสระ แต่พอได้มาคบกับแฟนคนนี้เราตัดสินใจเลิกทุกอย่าง ทั้งกิน เล่น เที่ยว ยอมเอาเงินเก็บทั้งหมดของตัวเองออกมา ปิดหนี้ในบางจุดให้เค้า เพราะคำว่าแฟน ไม่อยากเห็นเค้าคิดมากในเวลานั้น เพราะเค้าชอบร้องให้ตลอดและพูดซ้ำๆว่าไม่เหลือใคร ไม่มีใครช่วย ซึ่งเราไม่รู้เลยนะตอนนั้นเค้ารักหรือชอบเราหรือยัง แต่เราคิดแค่ว่าในเมื่อตกลงคบกันและย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว เรามีกำลังนะตอนนั้นเราก็อยากจะช่วยเค้าให้ผ่านช่วงนั้นไป ยอมเป็นหนี้กู้ธนาคาร ทั้งที่ในชีวิตนี้ไม่เคยมีหนี้สินมาก่อน เอาทั้งเงินสดก็บ และ เงินที่กู้จากธนาคารมาปิดหนี้ในบางส่วนให้เค้า จนตัวเราเองล้มไปช่วงหนึ่งจนทำให้ติดบูโร ไม่สามารถยื่นกู้ หรือ ทำธุรกรรมเกี่ยวกับขอสินเชื้อและยื่นกู้เอาเงินมาหมุนได้อีก แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไรคิดว่าถ้าวันหนึ่งมันมีหนทางค่อยไปปิดไปเคลียตรงนั้น แต่ยิ่งเวลาผ่านไปมันก็เหมือนกับโชคชะตาเล่นตลก เราโดนอายัดบัญชีธนาคาร เพราะไว้ใจเพื่อนให้โอนยอดเงินเข้าบัญชีเพราะนางเป็นคนลาวนางบอกเพื่อนนางจะโอนเงินมาให้ แต่สิดท้ายกับกายเป็นมิจ แล้วบัญชีเราโดนอายัดใช้อะไรไม่ได้ บวก กับตกงาน เราก็พยายามหางานอื่นทำ เพราะเป็นคนไม่เกี่ยงงานหนัก หรือ งานเบา หางานรายวัน แต่มันก็ติดปันหาตรงที่เราไม่มีรถในการไปทำงาน เคยเอ่ยปากขอยืมรถแฟนไปทำงาน โดยเราเลือกที่จะไปสัมภาษงานที่ไม่กระทบกับเวลางานของแฟนเราเพราะต้องใช้รถเหมือนกัน แต่คำตอบ คือ เค้าปฏิเสธ กับประโยคที่ว่า ไม่ รถกู ด้วยความที่เราก็เจียมตัวก็เลยไม่ต่อปากต่อคำอะไรต่อไม่ให้ยืมก็แค่จบไป หลายคนอาจจะคิดว่าทำไมไม่พยายามดิ้นรน แกร็ปก็มี เราขอพูดแบบเข้าใจง่ายๆเลยว่า เราไม่มีเงินติดตัวหรือเงินสำรองเลย แม้กระทั่งเงินซื้อข้าวกิน จะได้กินข้าวก็ต่อเมื่อแฟนหิว หรือ เค้าซื้อมาให้กิน เราจะได้กินข้าวแค่วันละมื้อ หรือบางวันก็ไม่ได้กินเลย กินแค่น้ำพอไม่ให้หิว พอเราล้มไม่มีเงินไม่มีงานก็เริ่มทะเลาะกัน จนมันถึงขั้นที่ปล่อยว่าง รักมากแต่ไม่อยากอยู่แล้ว แต่เราก็ต้องทนอยู่เพราะไม่มีที่ไป ตัวคนเดียว ไม่มีเงินซัพพอร์ตตัวเอง อย่างน้อยทนอยู่ที่นี้ก็ยังมีที่นอน ถึงจะโดนคำพูดของแฟนเหยียบย้ำและถากถางก็เถอะ ในเมื่อเราไม่มีงานเราก็เลือกที่จะซัดพอร์ตเค้า โดยการ ซักผ้า ทำงานบ้าน ซ่อมทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ ยังทำตัวเองให้เป็นหัวหน้าครอบครัวเสมอ จนมาวันหนึ่งเราได้รับรู้ว่าเค้าเอาเรื่องของเราไปเล่าให้รุ่นพี่ที่เค้าสนิทและคนอื่นๆฟังว่า เราไม่ทำงาน ไม่ช่วยอะไรเค้าเลย (ทั้งๆที่เราทุ่มให้เค้าจนหมดตัวไปแล้ว) เราก็ทำได้แค่ปล่อยผ่านเพราะพูดอะไรไม่ได้เรายังมีความจำเป็นที่ต้องอยู่ที่ห้องนี้อยู่ จนเวลาผ่านมาเราไม่เคยได้รับคำพูดดีๆกับเค้าเลย และได้รับรู้อีกครั้งว่าเค้ามีคนอื่นไปแล้ว เพราะความนอนดึกของเรา ในขณะที่เค้าหลับในโทรสัพเค้ามีข้อความผู้ชายเด้งขึ้นมาว่า ทำไรอยู่ ซึ่งความเป็นเเฟนเราก็ต้องสงสัยอยู่แล้วเลยตัดสินใจเปิดโทรสัพเค้าดู มันเป็นแชทที่เค้าคุยกับผู้ชายหลายคนมาก แล้วมีแชทหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของเค้า เนื้อหาในข้อความมีแต่18+ แนวออกไปทาง ผู้ชายขอ 2ครั้ง 3ครั้ง เรื่องอย่างว่า และเหตุผลนี้มันทำให้เราทะเลาะกันรุนแรงเค้าไปอีก จนมาถึงจุดที่เราพอแล้วนะ ไม่ตาม ไม่ถาม ไม่วุ่นวาย อยู่ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด ในหัวคิดแค่ว่า มีเงินเมื่อไหร่จะไปทันที แต่มันจะไปมีได้ยังไงเราตกงาน จะพึ่งพาอาศัย หรือ หยิบยืมจากใครก็ไม่ได้ เพราะอยู่ตัวคนเดียวมีเพื่อนก็น้อยมาก เอ่ยปากขอหยิบยืม ก็ได้เหตุผลคลาสสิคว่าไม่มีเลย แต่เราไม่ได้โทษใครนะเพราะแต่ละคนต่างมีภาระและหน้าที่ชีวิตของตัวเอง เราก็เลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไรเลยกับแฟน ทุกคนเข้าใจประโยคที่ว่าพอเราไม่มีประโยชน์เค้าก็เขี่ยเราทิ้งใหม ใช่ เค้าไล่เราออกจากห้องตลอด เราก็บอกเหตุผลไปว่าถ้าไล่เราไปแล้วเราจะไปอยู่ใหน เราไม่มีใครให้พึ่ง ขอเรามีเงินก่อนได้ไหมแล้วจะไปให้ เค้าก็เริ่มทวงบุญคุณค่าข้าวค่าน้ำ เราก็เลยพูดกลับไปว่าแล้วตอนที่เราจ่ายให้เธอล่ะใช้หนี้ให้เธอ แม้แต่รถยางรั่วเราก็จ่ายให้ ในวันที่เธอไม่มี เค้ากลับพูดว่าเราทวงบุญคุณทั้งๆที่เค้าทวงเราก่อน เราไม่ได้อยากทวงหรือพูดคำพวกนี้เลย แต่แค่อยากให้เค้านึกถึงตอนที่เค้าลำบากบ้างแค่นั้นเอง เราไม่มีเราก็ไม่เคยเรียกร้องที่จะอยากได้อ่ะไร ในขณะที่เค้าซื้อข้าวซื้อน้ำมากินคนเดียวเราก็ไม่เคยพูด มีก็กินไม่มีกิน จนมาถึงตอนนี้เราตัดสินใจพูดกับเค้าตรงๆว่า เรายังไม่มี ถ้ามีแล้วเราจะไปเอง ส่วนเรื่องข้าว หรือ น้ำ ต่อจากวันนี้ไปไม่ต้องซื้อมาเผื่อเราแล้ว เราไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระเค้า เค้าจะได้ไม่ต้องมาพูดจาเหยียบย้ำหรือไล่เราออกจากห้องอีก ต่างคนต่างอยู่ในมุมของตัวเอง แต่อะไรที่เราทำได้เราก็จะทำให้เพื่อตอบแทนค่าที่ซุกหัวนอน ถึงเราจะเป็นคนปิดหนี้ค่าห้องให้เค้าก็เถอะ แต่ในเมื่อ2เดือนนี้เค้าเป็นคนจ่ายเราก็พร้อมที่จะสำนึกบุญคุณ ขอบคุณที่ทุกคนอ่านจนจบนะเราแค่อยากระบาย ความคิดความรู้สึกของเราผ่านตัวหนังสือ เพราะเราไม่มีคนสนิทหรือคน ข้างๆให้คุยให้ปึกษา ตอนนี้เราคิดแค่ว่าจะทำยังไงให้มีเงิน เพื่อที่จะได้ก้าวออกไปจากตรงนี้สักที หามันทุกวิถีทางถึงขั้นคิดสั้นจะไปกู้เงินนอกระบบมาเป็นทุนค่าซัพพอร์ตการเดินทางไปทำงานเพื่อหาเงินออกไปใช้ชีวิตเอง แต่ก็ไม่เคยกู้ที่ใหนผ่านเลยเพราะไม่มีคนค้ำให้ไม่มีเครดิตอะไรสักอย่าง เอาโทรสัพไปขายกะว่าจะเอาเงินมาลงทุนขายของตามตลาด โทรสัพก็เก่าจนร้านไม่รับซื้อ😅 สงสัยต้องพึ่งการหมดลมหายใจช่วยให้หลุดพ้นแล้วแหละ ชีวิตโคตรจะเศร้า หลังจากวันนี้ไปต้องอดข้าวเพิ่มขึ้นอีก เมื่อความรักเล้นตลกอ่ะเนาะ เอาไว้จะมาอัพเดตใหม่นะ ถ้ายังไม่ตาย หรือใครมีวิธีหาเงินช่วยแนะนำเราได้อยากพาชีวิตออกไปจากตรงนี้มาก ตรงที่เราเคยทุ่มเทให้เค้าลืมตาอ้าปากได้ แต่พอเค้าลืมตาอ้าปากได้กลับทั้งเททั้งทุ่มเรา บาดเจ็บมากตอนนี้ทั้งจิตใจและร่างกาย