เราสำคัญพอไหม

เริ่มจากตอนแรกนะคะป้าเรามีปัญหากับสามีจนได้โทรมาหาทางครอบครัวเราให้ไปรับเนื่องจากทะเลาะกับแม่สามี+สามีแล้วย่าของเราก็ได้ติดต่อรถให้จนได้รถที่จะมาส่งที่บ้านเราแรกๆก็ดีนะคะที่ป้ามาอยู่ด้วยป้ามีลูก1คนที่เอามาด้วยอีกคนอยู่กับฝั่งพ่อแรกๆเราก็ใช้ชีวิตสนุกมาก้ล่นกับน้องสนุกมากแต่พอนานๆไปเราเริ่มสนิทกับน้องน้อยลงเพราะเราไม่โอเคที่น้องชอบมาดูแชทเรากับแฟนดูในที่นี้คือจับโทรศัพท์ของเราไปดูเป็นบ่อยครั้งและพ่อกับป้าตัดสินใจออกรถให้เรากับน้องไปโรงเรียนด้วยกันพอไปออกมาเราก็ใช้ชีวิตปกติแต่ชื่อรถนั้นเป็นชื่อป้าพอออกรถมาได้นานๆลูกของป้าก็เหมือนจะหวงรถค่ะเวลาใครขี่ไปไหนจะถามจู้จี้จุกจิกและลูกของป้าเนี่ยนิสัยออกจะกร้าวร้าวน้องอายุจะ13เป็นผู้ชายคือเวลาคุยกับผู้ใหญ่ชอบพูดไม่ให้เกียรติพอมีคนมองหน้าจะชอบพูกว่ามองทำไมไม่เคยเห็นคนหรอไม่ว่ากับใครน้อวก็พูดจนเรารู้สึหไม่โอเคกับพฤติกรรมนี้เแต่เราไม่พูดอะไรและน้องก็เป็นนิสะยแบบนี้มาเรื่อยๆเพราะมีแม่คอยให้ท้ายตลอดยกตัวอย่างนะคะลูกของป้าพูดจาใส่ผู้ใหญ่แล้วลูกป้างอนป้าก็จะมาแก้ตัวให้ลูกว่าลูกเป็นคนแบบนี้ๆเคยแบบนั้นแบบนี้เหตุผลที่ป้าเล่ามาเรางงว่ามันสอดคล้องกันตรงไหน และเวลาเราสั่งของมาจะชอบทำหน้าทำตาใส่เหมือนไม่พอใจเราเพราะบางทีเราไม่ว่างไปหยิบเงินเลยยืมเงินก่อนแต่พอเรารับของเสร็จเราก็เอาคืนทุกบาททำเหมือนเราสั่งของไร้สาระแต่ตัวเองสั่งของมาก็เท่าๆเรานั่นแหละมาส่งทุกอาทิตย์และย่ากับป้าได้แบ่งหน้าที่ให้เรากับน้องคือเราล้างจานน้องนึ่งข้าวเหนียวแตาพักหลังๆมาน้องขอบให้แม่ทำแล้วตัวเองไปเล่นเกมกับเพื่อนส่วนเราถ้าเราไม่กลับมาล้างก็ไม่มีใครล้างให้ป้าชอบทำให้ลูกตลอดพอเป็นเราป้ากลับไม่ช่วยในบางทีแต่ลูกตัวเองถ้าลูกบอกขี้เกียจแม่ก็ทำแล้วพอถึงเวลากินข้าวลูกก็มากินเลยและเคยมีครั้งหนึ่งที่ตากผ้าแบ้วให้เค้ากับน้องเก็บน้องเก็บแค่ของแม่กับของน้องแต่ทิ้งของเรากับย่าไว้พอครั้วหน้าเราเก็บแต่ของย่ากับเรากลับมาพูดให้เราว่าเก็บแต่ของตัวเองพอเราพูดว่าแต่น้องก็เก็บเอาแต่ของตัวเองมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มีหบายอย่างมากที่เราน้อยใจป้าเพราะป้าลำเอียงเกินไปแต่พอเราเป็นกลางเรากับน้องเท่าเทียมกันวันนี้เราได้คุยกับพ่อว่สซื้อโทรศัพท์ให้ใหม่หน่อยพ่อทำงานรับจ้างตัดไม้พ่อบอกถ้ารวมๆจะได้1-2หมื่นบาทแต่พอบอกว่าให้เราไปขออนุญาตป้ากับย่าเพราะ2คนนี้เป็นคนจัดการเงินพ่อเป็นแค่คนหาเรารู้อยู่แล้วว่าต้องไม่อยากซื้อให้เพราะตอนนี้เราใช้ของย่าแลเวป้าเดินผ่านมาแล้วพูดว่าไม่ต้องซื้อให้มันคำนี้เราน้อยใจและเสียใจมากเพราะกลับกันเป็นของลูกป้าพะงป้าต้องรีบอยากซื้อให้ลูกแล้วพ่อเราก็ไม่เห็นใจเราเลยพ่อเป็นคนสัญญาอะไรแล้วทำไม่ได้ตลอดขนาดซื้อโทรศัพท์ให้ลูกยังต้องไปขออนุญาตอีกทั้งที่พ่อก็โตจนเป็นพ่อคนแล้วหาเงินได้ด้วยตัวเองแต่ตัดสินใจซื้อให้ลูกไม่ได้เพราะต้องไปขออนุญาตจากป้าก่อนที่ป้ากับน้องยังไม่มาเราขอให้ออกมอไซค์ให้ไม่ออกแต่พอน้องมาอยากรีบออกให้เพราะค่ารถรับส่งมันแพงแล้วรถที่ออกมาเราไม่กล้าขับเวลาจะขับกลัวเขาทำหน้าไม่พอใจใส่และของกินที่บ้านเราก็ไม่กล้ากินเพราะกละงลูกป้าไม่ได้กินเรากลัวไปทุกอย่างช่วงแรกๆป้สทำอาการให้แต่ลูกตัวเองแต่ไม่ได้ทำเผื่อเราจนย่าบอกว่าทำเผื่อเราหน่อยค่อยทำเราน้อยใจมากเราร้องไห้หลายรอบกับป้าและน้องจนไม่อยากอยู่บ้านของตัวเองแบะเราคิดไว้ว่าถ้าไม่มีใครซื้อให้เราจะเก็บตัวซื้อเองและใครจะมาว่าเราไม่ได้