ขออนุญาตตั้งคำถามแบบจริงจัง (แต่คุยกันสบาย ๆ) เรื่อง “การไหว้” ในสังคมไทยครับ
ผมโตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างเคร่งเรื่องมารยาทเจอผู้ใหญ่ต้องยกมือไหว้ให้สุภาพอ่อนน้อมเสมอจนกลายเป็นนิสัยติดตัวไปแล้วไม่ว่าจะเป็นญาติ ครู รุ่นพี่ หรือหัวหน้างาน ก็ไหว้หมดเรียกว่าถูกสอนมาจนซึมเข้าสายเลือด
แต่พออายุมากขึ้น เข้าสู่วัยทำงาน เจอสังคมจริงมากขึ้น กลับเริ่มรู้สึก “เอ๊ะ” กับเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ บางทีก็สับสน บางทีก็แอบเบื่อ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็เริ่มอยู่ในวัยที่ควร “รับไหว้” จากคนอื่นแล้วด้วยซ้ำ
ตัวอย่างที่เจอ เช่น
โรงพยาบาล: แพทย์ไม่ได้ไหว้พยาบาลทั้งที่พยาบาลอาจอายุมากกว่า
องค์กร: ลูกน้องอายุ 50–60 ต้องไหว้ผู้บริหารอายุ 20–30
การเมือง: รัฐมนตรีอายุ 57 ไหว้นายกที่อายุ 37 แบบนอบน้อมมาก (ตอนนี้ฐานะกลับกันแล้วก็คิดอยู่ว่าเจอกันใครต้องไหว้ใคร)
วงการกฎหมาย : ทนายรุ่นพี่เจอทนายรุ่นน้องในสำนักงานเมื่อก่อนน้องไหว้พี่ตอนนี้เจอกันในศาลน้องเป็นอัยการกลายเป็นไม่ไหว้ทนายรุ่นพี่แล้ว
ในที่ทำงาน : รุ่นพี่ที่แก่แล้วเคยเล่าถ้าลืมไหว้หัวหน้าถึงกับโกรธไม่คุยทั้งวันก็มีแกบอกว่า "ให้คิดว่าการไหว้เหมือนเอาไม้แทงตูดมัน" 😅
แล้วพอไปดูต่างประเทศญี่ปุ่นก็โค้ง แต่เหมือนเขาโค้ง “กันไปกันมา” ไม่ได้ยึดว่าใครต้องเริ่มก่อนตลอด
ฝรั่งก็สบาย ๆ เลย Hello / Good morning จบ ไม่ได้ซีเรียสเรื่องอายุเท่าเรา
มันเลยทำให้ผมเริ่มงงว่า สรุปแล้ว “การไหว้” ในสังคมไทย
เรายึด “อายุ” หรือ “ตำแหน่ง/สถานะ” กันแน่?
เพราะตอนเด็กถูกสอนว่าให้เคารพคนอายุมากกว่า
แต่พอทำงานจริงกลายเป็นว่าหลายสถานการณ์ “ตำแหน่ง” สำคัญกว่า
บางทีเลยรู้สึกว่ามันไม่ค่อยตรงกันและแอบคิดว่าสังคมเราค่อนข้างแปลกกับเรื่องนี้เหมือนกัน
คือพูดอย่างหนึ่งแต่ใช้จริงอีกอย่างหนึ่ง
เลยอยากชวนคุยครับว่าทุกวันนี้ “การไหว้” ควรยึดอะไรเป็นหลัก?
ระหว่าง "อายุ" กับ "ตำแหน่งทางสังคม" อะไรควรมาก่อน?
หรือจริง ๆ แล้วมันขึ้นอยู่กับบริบทล้วน ๆ ?
แล้วส่วนตัวทุกคนรู้สึกยังไงกับเรื่องการไหว้ในสังคมไทยไหม เบื่อไหม หรือเฉยๆหรือมองว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้วหรือไม่ได้คิดอะไร?
มาแชร์มุมมองกันหน่อยครับ 🙂
ถามแบบจริงจังเกี่ยวกับ “การไหว้” ในสังคมไทย
ผมโตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างเคร่งเรื่องมารยาทเจอผู้ใหญ่ต้องยกมือไหว้ให้สุภาพอ่อนน้อมเสมอจนกลายเป็นนิสัยติดตัวไปแล้วไม่ว่าจะเป็นญาติ ครู รุ่นพี่ หรือหัวหน้างาน ก็ไหว้หมดเรียกว่าถูกสอนมาจนซึมเข้าสายเลือด
แต่พออายุมากขึ้น เข้าสู่วัยทำงาน เจอสังคมจริงมากขึ้น กลับเริ่มรู้สึก “เอ๊ะ” กับเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ บางทีก็สับสน บางทีก็แอบเบื่อ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็เริ่มอยู่ในวัยที่ควร “รับไหว้” จากคนอื่นแล้วด้วยซ้ำ
ตัวอย่างที่เจอ เช่น
โรงพยาบาล: แพทย์ไม่ได้ไหว้พยาบาลทั้งที่พยาบาลอาจอายุมากกว่า
องค์กร: ลูกน้องอายุ 50–60 ต้องไหว้ผู้บริหารอายุ 20–30
การเมือง: รัฐมนตรีอายุ 57 ไหว้นายกที่อายุ 37 แบบนอบน้อมมาก (ตอนนี้ฐานะกลับกันแล้วก็คิดอยู่ว่าเจอกันใครต้องไหว้ใคร)
วงการกฎหมาย : ทนายรุ่นพี่เจอทนายรุ่นน้องในสำนักงานเมื่อก่อนน้องไหว้พี่ตอนนี้เจอกันในศาลน้องเป็นอัยการกลายเป็นไม่ไหว้ทนายรุ่นพี่แล้ว
ในที่ทำงาน : รุ่นพี่ที่แก่แล้วเคยเล่าถ้าลืมไหว้หัวหน้าถึงกับโกรธไม่คุยทั้งวันก็มีแกบอกว่า "ให้คิดว่าการไหว้เหมือนเอาไม้แทงตูดมัน" 😅
แล้วพอไปดูต่างประเทศญี่ปุ่นก็โค้ง แต่เหมือนเขาโค้ง “กันไปกันมา” ไม่ได้ยึดว่าใครต้องเริ่มก่อนตลอด
ฝรั่งก็สบาย ๆ เลย Hello / Good morning จบ ไม่ได้ซีเรียสเรื่องอายุเท่าเรา
มันเลยทำให้ผมเริ่มงงว่า สรุปแล้ว “การไหว้” ในสังคมไทย
เรายึด “อายุ” หรือ “ตำแหน่ง/สถานะ” กันแน่?
เพราะตอนเด็กถูกสอนว่าให้เคารพคนอายุมากกว่า
แต่พอทำงานจริงกลายเป็นว่าหลายสถานการณ์ “ตำแหน่ง” สำคัญกว่า
บางทีเลยรู้สึกว่ามันไม่ค่อยตรงกันและแอบคิดว่าสังคมเราค่อนข้างแปลกกับเรื่องนี้เหมือนกัน
คือพูดอย่างหนึ่งแต่ใช้จริงอีกอย่างหนึ่ง
เลยอยากชวนคุยครับว่าทุกวันนี้ “การไหว้” ควรยึดอะไรเป็นหลัก?
ระหว่าง "อายุ" กับ "ตำแหน่งทางสังคม" อะไรควรมาก่อน?
หรือจริง ๆ แล้วมันขึ้นอยู่กับบริบทล้วน ๆ ?
แล้วส่วนตัวทุกคนรู้สึกยังไงกับเรื่องการไหว้ในสังคมไทยไหม เบื่อไหม หรือเฉยๆหรือมองว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้วหรือไม่ได้คิดอะไร?
มาแชร์มุมมองกันหน่อยครับ 🙂