เราตื่น 7 โมง เพื่อมาทำกับข้าว ล้างจาน มีแค่หุงข้าวที่เราทำไม่ทันแม่แฟนเขาตื่นตั้งแต่ตี 5 ทุกวัน ส่วนเราบางวันก็ตื่นพร้อมเขาบางวันก็ตื่นทีหลัง แต่ไม่เคยเกิน 7 โมงเช้าของทุกวัน
แม่เขาจะปลุกทุกวัน บอกตื่นได้แล้วมาหุงข้าวมันสายแล้ว เราถึงตื่นแต่ถ้าวันไหนเขาไม่ปลุกเราก็ตื่น 7 โมง พูดตรงๆว่าเราเคยชินกับการตื่นเวลานี้ เมื่อก่อนเราทำงานเข้าออฟฟิศ 9 โมง เราก็จะตื่น 7 โมงทุกวัน
การที่เราอยู่ที่นี้เราเหมือนคนทำงานตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 3-4 ทุ่มในขณะที่คนในบ้านกินข้าวอิ่มแยกตัวไปอาบน้ำพักผ่อนกันแล้ว เรายังต้องเก็บถ้วยล้างจาน ออกไปกดน้ำ เช็ดโต๊ะกว่าจะเสร็จเพราะทำคนเดียว เราเข้าใจว่าแม่เหนื่อยเพราะแม่ออกไปสวนกลับมาก็เที่ยง เราทำกับข้าวรอทุกวันแม่ไม่เคยต้องกลับมาทำ เราไปส้อยมะม่วงหรือหาซื้อผลไม้มาปอกเปลืองแช่ตู้เย็นไว้รอทุกวัน
ทุกอย่างที่เราทำเราไม่เคยทำมาก่อน แม้แต่พ่อแม่ตัวเองเราก็ไม่เคยทำให้ แต่เรากลับโดนตัดสินว่าขี้เกรียจเอาตัวไม่รอดแค่เพราะหางานไม่ได้ เราพยายามหาไปสมัครที่ไหนก็ไม่รับ บางวันตากแดดร้อนๆเข้าไปในเมืองกลับมาโดนบ่นว่ารถน้ำมันหมด เงินที่แฟนหามาได้เราใช้แค่ 5% ของรายได้เขา เอาง่ายๆเรากินมากสุดคือน้ำปั่น 1 แก้ว หรือบางวันก็ไม่กินเลย ส่วนมากก็เอาไปซื้อกับข้าว แล้วก็มีรายได้จากที่เราทำข้าวกล่อง ข้าวปลาแกะขาย วันนึงก็ได้กำไรแค่ 100 กว่าบาท ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเช่นมือถือเราที่ผ่อนอยู่ เราก็ได้โทรขอยืมพ่อแม่เรา ลูกชายเขาไม่เคยมาออกให้เราสักบาทแถมบางทีไม่ไปทำงาน ค่ารถที่เป็นชื่อมันเราก็ยังได้ยืมพ่อเรามาจ่ายเพราะเขาโทรตาม แต่เราพูดไม่ได้ถ้าบอกไปก็คิดว่าไปดูถูก แต่คำเดิมๆที่เราต้องเจอตลอดคือ ตัวเองอยู่บ้านเฉยๆหาเงินไม่ได้ก็ต้องรับใช้ผัว
เราพุดหลายครั้งว่าเราจะกลับไปทำงานที่บ้าน แต่คำตอบคือจะกลับไปให้เป็นหนี้ทำไม เขาช่วยเราใช้หนี้ครึ่งนึงก็จริงแต่พ่อแม่เราก็ช่วยอีกครึ่งนึง แล้วครั้งนี้เราไม่ได้จะให้ลูกเขากลับด้วย เราต้องการกลับคนเดียวมีแต่ลูกเขานั้นแหละที่ระรานไม่เลิก หาว่าเรามีคนอื่นรออยู่ที่นั้นเลยอยากกลับ ตัวมันเองทำงานวันเว้นวัน ปลุกให้ลุกก็ยาก แถมบอกว่าเราตื่นสายเหมือนกับที่แม่มันพูดใส่เราตลอดเลย
หนักกว่านั้นคือเอาเราไปพูดให้คนอื่นฟังว่าตื่นสาย เราไปซื้อน้ำยาซักผ้าตอน 6 โมงเช้าเจ้าของร้านถามเราว่าทำไมวันนี้ตื่นเช้าจะไปไหนหรอ แค่นี้เรารู้เลยว่าทำไมเขาถามเราแบบนั้น
อยากเอาก้อนหินทุบหัวตัวเองแรงๆทำไมไปเชื่อคำสัญญาโง่ๆแบบนั้นไปได้ ทั้งๆที่ ที่ผ่านมามันก็ทำให้เห็นตลอดว่ามันพูดแล้วทำไม่ได้ หนักกว่าคือตอนนี้ไม่ใช่แค่มันคนเดียว แต่เหมือนโดนลุมตำหนิจากคนทั้งบ้าน
ถ้าการที่ทุกคนคิดว่าตื่น 7 โมงสายแล้วเราก็ทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละอาจจะผิดที่เราเองปรับตัวยังไงก็ไม่ได้สักที
ไม่เอาแล้วใช้ชีวิตต่างจังหวัด ทำดีแค่ไหนก็โดนตัดสินเพราะเรื่องการตื่นนอน
แม่เขาจะปลุกทุกวัน บอกตื่นได้แล้วมาหุงข้าวมันสายแล้ว เราถึงตื่นแต่ถ้าวันไหนเขาไม่ปลุกเราก็ตื่น 7 โมง พูดตรงๆว่าเราเคยชินกับการตื่นเวลานี้ เมื่อก่อนเราทำงานเข้าออฟฟิศ 9 โมง เราก็จะตื่น 7 โมงทุกวัน
การที่เราอยู่ที่นี้เราเหมือนคนทำงานตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 3-4 ทุ่มในขณะที่คนในบ้านกินข้าวอิ่มแยกตัวไปอาบน้ำพักผ่อนกันแล้ว เรายังต้องเก็บถ้วยล้างจาน ออกไปกดน้ำ เช็ดโต๊ะกว่าจะเสร็จเพราะทำคนเดียว เราเข้าใจว่าแม่เหนื่อยเพราะแม่ออกไปสวนกลับมาก็เที่ยง เราทำกับข้าวรอทุกวันแม่ไม่เคยต้องกลับมาทำ เราไปส้อยมะม่วงหรือหาซื้อผลไม้มาปอกเปลืองแช่ตู้เย็นไว้รอทุกวัน
ทุกอย่างที่เราทำเราไม่เคยทำมาก่อน แม้แต่พ่อแม่ตัวเองเราก็ไม่เคยทำให้ แต่เรากลับโดนตัดสินว่าขี้เกรียจเอาตัวไม่รอดแค่เพราะหางานไม่ได้ เราพยายามหาไปสมัครที่ไหนก็ไม่รับ บางวันตากแดดร้อนๆเข้าไปในเมืองกลับมาโดนบ่นว่ารถน้ำมันหมด เงินที่แฟนหามาได้เราใช้แค่ 5% ของรายได้เขา เอาง่ายๆเรากินมากสุดคือน้ำปั่น 1 แก้ว หรือบางวันก็ไม่กินเลย ส่วนมากก็เอาไปซื้อกับข้าว แล้วก็มีรายได้จากที่เราทำข้าวกล่อง ข้าวปลาแกะขาย วันนึงก็ได้กำไรแค่ 100 กว่าบาท ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเช่นมือถือเราที่ผ่อนอยู่ เราก็ได้โทรขอยืมพ่อแม่เรา ลูกชายเขาไม่เคยมาออกให้เราสักบาทแถมบางทีไม่ไปทำงาน ค่ารถที่เป็นชื่อมันเราก็ยังได้ยืมพ่อเรามาจ่ายเพราะเขาโทรตาม แต่เราพูดไม่ได้ถ้าบอกไปก็คิดว่าไปดูถูก แต่คำเดิมๆที่เราต้องเจอตลอดคือ ตัวเองอยู่บ้านเฉยๆหาเงินไม่ได้ก็ต้องรับใช้ผัว
เราพุดหลายครั้งว่าเราจะกลับไปทำงานที่บ้าน แต่คำตอบคือจะกลับไปให้เป็นหนี้ทำไม เขาช่วยเราใช้หนี้ครึ่งนึงก็จริงแต่พ่อแม่เราก็ช่วยอีกครึ่งนึง แล้วครั้งนี้เราไม่ได้จะให้ลูกเขากลับด้วย เราต้องการกลับคนเดียวมีแต่ลูกเขานั้นแหละที่ระรานไม่เลิก หาว่าเรามีคนอื่นรออยู่ที่นั้นเลยอยากกลับ ตัวมันเองทำงานวันเว้นวัน ปลุกให้ลุกก็ยาก แถมบอกว่าเราตื่นสายเหมือนกับที่แม่มันพูดใส่เราตลอดเลย
หนักกว่านั้นคือเอาเราไปพูดให้คนอื่นฟังว่าตื่นสาย เราไปซื้อน้ำยาซักผ้าตอน 6 โมงเช้าเจ้าของร้านถามเราว่าทำไมวันนี้ตื่นเช้าจะไปไหนหรอ แค่นี้เรารู้เลยว่าทำไมเขาถามเราแบบนั้น
อยากเอาก้อนหินทุบหัวตัวเองแรงๆทำไมไปเชื่อคำสัญญาโง่ๆแบบนั้นไปได้ ทั้งๆที่ ที่ผ่านมามันก็ทำให้เห็นตลอดว่ามันพูดแล้วทำไม่ได้ หนักกว่าคือตอนนี้ไม่ใช่แค่มันคนเดียว แต่เหมือนโดนลุมตำหนิจากคนทั้งบ้าน
ถ้าการที่ทุกคนคิดว่าตื่น 7 โมงสายแล้วเราก็ทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละอาจจะผิดที่เราเองปรับตัวยังไงก็ไม่ได้สักที