ห้วง ปี 1967 เราต้องเข้าผ่าตัด ในโรงพยาบาลท้องถิ่นญี่ปุ่น เมืองนัสซึ ก่อนถึงเกาะฮ๊อกไคโดหลายชั่วโมงอยู่
บรรดายา ที่เภสัชโรงหมอจัดให้กินหลังผ่าตัด ครั้งกระโน้น ไม่มียาเม็ด แต่เป็น ยาผง ทั้งแก้ปวด และแก้อักเสบ
เขาจะห่อยาผงด้วยกระดาษ ก่อนกินพยาบาลจะละลายกับน้ำ ให้กลืนกิน ก่อนอาหารบ้าง หลังอาหารบ้าง ทุก
มื้อไป  เรารักษายืดเยื้อจนถูกส่งกลับ ไปรักษาต่อที่เมืองคุรุเมะ เกาะกิวชิว ซึ่งจะได้เรียนต่อไปด้วย เพราะต้อง
เข้า โรงหมอกายภาพ ถ่วงน้ำหนักยืดกระดูกสันหลังวันละ3-4ชั่วโมงหลายเดือนอยู่ ซึ่งโรงหมอทางปักษ์ใต้ญี่ปุ่น
ก็ให้กินยาผง ห่อกระดาษ แบบเดียวกับทีเคยกินในชนบททางเหนือเช่นเดียวกันเป๊ะ เราเองรู้สึกว่าที่เขานิยมจ่าย
ยาผงให้กินในโรงหมอ เดาเอาเองว่า เภสัชกร เขาคงปรุงยาให้ใหม่ๆ ซึ่ง(เดาว่า) ออกฤทธิ์บำบัดโรคได้รวดเร็วกว่า
ยาบรรจุแค็ปซูล   ต้นเหตุที่เล่าเรื่องนี้เพราะ เช้านี้แม่บ้านกินยาที่หมอ จ่ายให้มา 4-5 เม็ดต่อมื้อ เธอต้อง หลับตากิน
ทีละเม็ด ดื่มน้ำตาม ทุกๆเม็ด !  อื้ม กินยายากนิ  เนี่ยหากโดนกินยาผง ขมๆ แบบเภสัช ญี่ปุ่นจัดให้ คงเป็นเรื่องแน่
เล่าให้อ่านสนุกๆ ปัจจุบัน เภสัชกรญี่ปุ่นคงเลิกจัดยา แบบรุ่นหลังสงครามแล้วมั๊งฮับ