สวัสดีครับเพื่อนๆ ชาวพันทิปที่รักทุกท่าน
วันนี้ผมมีเรื่องสุดโต่งมาเล่าให้ฟังครับ คือเรื่องของทุเรียนนี่แหละ ผลไม้ในดวงใจของใครหลายคน แต่สำหรับคนสายป่าเถื่อนอย่างผม มันคือความท้าทายครับ ผมเคยเห็นคนปอกทุเรียนมือเปล่าผ่านๆ ตามาบ้าง ก็เลยอยากลองดูสักครั้งว่ามันจะเป็นยังไง ผมสารภาพเลยว่านี่คือการตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งเลยครับ
ก่อนอื่นเลย ผมต้องบอกไว้ก่อนว่าสิ่งที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้ "ห้ามลอกเลียนแบบโดยเด็ดขาด" นะครับ มันอันตรายมากจริงๆ แล้วผมเขียนมาเพื่อเป็นประสบการณ์ส่วนตัวและเป็นอุทาหรณ์เท่านั้น ถ้าคุณรักชีวิตและนิ้วมือของคุณ ผมแนะนำให้ใช้มีดปอกทุเรียนดีๆ ที่มีขายทั่วไปจะดีที่สุดครับ หรือไม่ก็ซื้อแบบที่ปอกแล้วไปเลยจบๆ ครับ
เอาล่ะครับ ถ้าใครใจกล้า หรือแค่อยากรู้ว่าไอ้หมอนี่มันทำได้ยังไง (หรือทำไปทำไมกันนะ) ผมจะเล่าให้ฟังถึงขั้นตอนความคิดและวิธีการที่ผมใช้ครับ
ขั้นตอนแรก การเลือกทุเรียน (หัวใจสำคัญเลยครับ)
ผมเลือกทุเรียนลูกขนาดกลางๆ ครับ ไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป เพราะเชื่อว่าลูกใหญ่เกินไปจะทำให้ยากต่อการควบคุม ส่วนลูกเล็กก็อาจจะปอกไม่คุ้มเหนื่อยครับ ที่สำคัญคือต้องเลือกลูกที่ค่อนข้างสุกแล้ว เพราะเปลือกจะนิ่มลงเล็กน้อย และร่องพูจะเริ่มเปิดให้เห็นรอยแยกจางๆ บ้างแล้วครับ นี่คือจุดอ่อนแรกของทุเรียนที่เราจะใช้โจมตีครับ
ขั้นตอนที่สอง สแกนหาจุดอ่อน (รอยพูที่ซ่อนอยู่)
พลิกทุเรียนดูดีๆ ครับ คุณจะเห็นว่าเปลือกทุเรียนไม่ได้เป็นแฉกหนามไปซะทั้งหมด มันจะมีร่องรอยของการแบ่งพูที่เรียกว่า "รอยพู" อยู่ครับ บางลูกจะเห็นชัด บางลูกจะเห็นไม่ชัด รอยพวกนี้แหละครับคือจุดที่เราจะงัดแงะออกไป มันเหมือนเส้นประที่ธรรมชาติสร้างมาให้เป็นแนวทางครับ
ขั้นตอนที่สาม การใช้แรง (ที่ต้องระวังนิ้วให้ดีครับ)
ขั้นตอนนี้แหละครับที่เสี่ยงที่สุด ผมเริ่มจากวางทุเรียนบนพื้นแข็งๆ หรือเขียงใหญ่ๆ ครับ แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับทุเรียนให้มั่นคง จากนั้นใช้หัวแม่มือทั้งสองข้างกดลงไปที่รอยพูที่เราเล็งไว้ครับ กดลงไปพร้อมๆ กัน ออกแรงอย่างสม่ำเสมอและมั่นคง พยายามค่อยๆ แงะมันออกจากกันครับ เหมือนเรากำลังจะฉีกหนังสือเล่มใหญ่ๆ ออกเป็นสองซีกนั่นแหละครับ
ความเจ็บปวดจากหนามจะเริ่มมาเยือนในขั้นตอนนี้ครับ หนามทุเรียนแม้จะไม่ได้คมกริบเหมือนมีด แต่ก็แทงเข้าเนื้อได้สบายๆ ครับ ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่ หนามก็ยิ่งจมลึกมากขึ้นเท่านั้น บอกเลยว่าผมร้องออกมาในใจหลายครั้งเลยครับ ผมต้องค่อยๆ บิดข้อมือไปมาเพื่อช่วยให้เปลือกมันแยกออกจากกันทีละนิดครับ ใจต้องนิ่งครับ ผิวต้องด้านครับ
ขั้นตอนที่สี่ แงะพูแรกให้ได้ (คือชัยชนะครึ่งหนึ่งครับ)
เมื่อเปลือกทุเรียนเริ่มแยกออกจากกันได้สักพูหนึ่งแล้วครับ ทีนี้ก็จะง่ายขึ้นเยอะเลย เราสามารถใช้ช่องว่างที่เกิดขึ้นในการสอดนิ้วเข้าไป (แต่ต้องระวังหนามที่อยู่ด้านในเปลือกด้วยนะครับ) แล้วค่อยๆ แงะพูที่เหลือออกไปทีละพูครับ จะเห็นเนื้อทุเรียนสีเหลืองทองอร่ามโผล่ออกมาครับ
บทสรุปและคำเตือนขั้นสุดยอด
หลังจากที่ปอกเสร็จแล้ว ผมได้กินเนื้อทุเรียนที่หวานหอมอร่อยจากความพยายามของตัวเองครับ แต่สิ่งที่ตามมาก็คือรอยแผลเล็กๆ น้อยๆ เต็มมือไปหมดครับ ทั้งรอยหนาม รอยช้ำ และความเจ็บปวดที่ระบมไปพักใหญ่ๆ เลยครับ มันไม่คุ้มค่าเลยจริงๆ ครับ เชื่อผมเถอะ
เพราะฉะนั้น ถ้าคุณคิดจะลอง ผมขอร้องเลยว่า "อย่าทำเลยครับ" ใช้มีดเถอะครับ ปลอดภัยกว่าเยอะ! หรือถ้าจำเป็นจริงๆ และพลาดพลั้งไป คุณอาจจะต้องพึ่งคุณหมอครับ ผมเลยเตรียมเบอร์โทรโรงพยาบาลฉุกเฉินใกล้บ้านคุณไว้เผื่อให้ครับ (และเผื่อให้ตัวเองด้วยตอนที่ลองทำ)
1669 สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ (ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง)
โรงพยาบาลที่ใกล้บ้านคุณ ลองค้นหาจาก Google Maps หรือเบอร์โทรฉุกเฉินที่ติดไว้ที่บ้านนะครับ
สุดท้ายนี้ ผมขอเน้นย้ำอีกครั้งครับว่านี่คือประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมลองทำและไม่แนะนำให้ใครทำตามนะครับ กินทุเรียนให้อร่อย ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุดครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอให้มีความสุขกับการกินทุเรียนแบบมีดปกตินะครับ
สารภาพ: ผมลองปอกทุเรียนด้วยมือเปล่ามาแล้วครับ (พร้อมเบอร์โรงพยาบาลเผื่อฉุกเฉิน)
วันนี้ผมมีเรื่องสุดโต่งมาเล่าให้ฟังครับ คือเรื่องของทุเรียนนี่แหละ ผลไม้ในดวงใจของใครหลายคน แต่สำหรับคนสายป่าเถื่อนอย่างผม มันคือความท้าทายครับ ผมเคยเห็นคนปอกทุเรียนมือเปล่าผ่านๆ ตามาบ้าง ก็เลยอยากลองดูสักครั้งว่ามันจะเป็นยังไง ผมสารภาพเลยว่านี่คือการตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งเลยครับ
ก่อนอื่นเลย ผมต้องบอกไว้ก่อนว่าสิ่งที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้ "ห้ามลอกเลียนแบบโดยเด็ดขาด" นะครับ มันอันตรายมากจริงๆ แล้วผมเขียนมาเพื่อเป็นประสบการณ์ส่วนตัวและเป็นอุทาหรณ์เท่านั้น ถ้าคุณรักชีวิตและนิ้วมือของคุณ ผมแนะนำให้ใช้มีดปอกทุเรียนดีๆ ที่มีขายทั่วไปจะดีที่สุดครับ หรือไม่ก็ซื้อแบบที่ปอกแล้วไปเลยจบๆ ครับ
เอาล่ะครับ ถ้าใครใจกล้า หรือแค่อยากรู้ว่าไอ้หมอนี่มันทำได้ยังไง (หรือทำไปทำไมกันนะ) ผมจะเล่าให้ฟังถึงขั้นตอนความคิดและวิธีการที่ผมใช้ครับ
ขั้นตอนแรก การเลือกทุเรียน (หัวใจสำคัญเลยครับ)
ผมเลือกทุเรียนลูกขนาดกลางๆ ครับ ไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป เพราะเชื่อว่าลูกใหญ่เกินไปจะทำให้ยากต่อการควบคุม ส่วนลูกเล็กก็อาจจะปอกไม่คุ้มเหนื่อยครับ ที่สำคัญคือต้องเลือกลูกที่ค่อนข้างสุกแล้ว เพราะเปลือกจะนิ่มลงเล็กน้อย และร่องพูจะเริ่มเปิดให้เห็นรอยแยกจางๆ บ้างแล้วครับ นี่คือจุดอ่อนแรกของทุเรียนที่เราจะใช้โจมตีครับ
ขั้นตอนที่สอง สแกนหาจุดอ่อน (รอยพูที่ซ่อนอยู่)
พลิกทุเรียนดูดีๆ ครับ คุณจะเห็นว่าเปลือกทุเรียนไม่ได้เป็นแฉกหนามไปซะทั้งหมด มันจะมีร่องรอยของการแบ่งพูที่เรียกว่า "รอยพู" อยู่ครับ บางลูกจะเห็นชัด บางลูกจะเห็นไม่ชัด รอยพวกนี้แหละครับคือจุดที่เราจะงัดแงะออกไป มันเหมือนเส้นประที่ธรรมชาติสร้างมาให้เป็นแนวทางครับ
ขั้นตอนที่สาม การใช้แรง (ที่ต้องระวังนิ้วให้ดีครับ)
ขั้นตอนนี้แหละครับที่เสี่ยงที่สุด ผมเริ่มจากวางทุเรียนบนพื้นแข็งๆ หรือเขียงใหญ่ๆ ครับ แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับทุเรียนให้มั่นคง จากนั้นใช้หัวแม่มือทั้งสองข้างกดลงไปที่รอยพูที่เราเล็งไว้ครับ กดลงไปพร้อมๆ กัน ออกแรงอย่างสม่ำเสมอและมั่นคง พยายามค่อยๆ แงะมันออกจากกันครับ เหมือนเรากำลังจะฉีกหนังสือเล่มใหญ่ๆ ออกเป็นสองซีกนั่นแหละครับ
ความเจ็บปวดจากหนามจะเริ่มมาเยือนในขั้นตอนนี้ครับ หนามทุเรียนแม้จะไม่ได้คมกริบเหมือนมีด แต่ก็แทงเข้าเนื้อได้สบายๆ ครับ ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่ หนามก็ยิ่งจมลึกมากขึ้นเท่านั้น บอกเลยว่าผมร้องออกมาในใจหลายครั้งเลยครับ ผมต้องค่อยๆ บิดข้อมือไปมาเพื่อช่วยให้เปลือกมันแยกออกจากกันทีละนิดครับ ใจต้องนิ่งครับ ผิวต้องด้านครับ
ขั้นตอนที่สี่ แงะพูแรกให้ได้ (คือชัยชนะครึ่งหนึ่งครับ)
เมื่อเปลือกทุเรียนเริ่มแยกออกจากกันได้สักพูหนึ่งแล้วครับ ทีนี้ก็จะง่ายขึ้นเยอะเลย เราสามารถใช้ช่องว่างที่เกิดขึ้นในการสอดนิ้วเข้าไป (แต่ต้องระวังหนามที่อยู่ด้านในเปลือกด้วยนะครับ) แล้วค่อยๆ แงะพูที่เหลือออกไปทีละพูครับ จะเห็นเนื้อทุเรียนสีเหลืองทองอร่ามโผล่ออกมาครับ
บทสรุปและคำเตือนขั้นสุดยอด
หลังจากที่ปอกเสร็จแล้ว ผมได้กินเนื้อทุเรียนที่หวานหอมอร่อยจากความพยายามของตัวเองครับ แต่สิ่งที่ตามมาก็คือรอยแผลเล็กๆ น้อยๆ เต็มมือไปหมดครับ ทั้งรอยหนาม รอยช้ำ และความเจ็บปวดที่ระบมไปพักใหญ่ๆ เลยครับ มันไม่คุ้มค่าเลยจริงๆ ครับ เชื่อผมเถอะ
เพราะฉะนั้น ถ้าคุณคิดจะลอง ผมขอร้องเลยว่า "อย่าทำเลยครับ" ใช้มีดเถอะครับ ปลอดภัยกว่าเยอะ! หรือถ้าจำเป็นจริงๆ และพลาดพลั้งไป คุณอาจจะต้องพึ่งคุณหมอครับ ผมเลยเตรียมเบอร์โทรโรงพยาบาลฉุกเฉินใกล้บ้านคุณไว้เผื่อให้ครับ (และเผื่อให้ตัวเองด้วยตอนที่ลองทำ)
1669 สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ (ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง)
โรงพยาบาลที่ใกล้บ้านคุณ ลองค้นหาจาก Google Maps หรือเบอร์โทรฉุกเฉินที่ติดไว้ที่บ้านนะครับ
สุดท้ายนี้ ผมขอเน้นย้ำอีกครั้งครับว่านี่คือประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมลองทำและไม่แนะนำให้ใครทำตามนะครับ กินทุเรียนให้อร่อย ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุดครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอให้มีความสุขกับการกินทุเรียนแบบมีดปกตินะครับ