มดสามารถรอดชีวิตจากการตกทุกระดับความสูง! เพราะความเร็วปลายของมัน ไม่มีทางสูงพอที่จะทำให้มันตายได้… มดเป็นสิ่งมีชีวิตที่แทบจะไม่มีวันตกตึกตายได้เลย ไม่ว่าเราจะปล่อยมันลงมาจากยอดตึกระฟ้าหรือความสูงระดับก้อนเมฆ ผลลัพธ์ที่ได้แทบไม่ต่างจากการที่มันตกจากโต๊ะกินข้าว เนื่องจากกฎทางฟิสิกส์เรื่องอัตราส่วนระหว่างพื้นที่ผิวต่อปริมาตร ทำให้มดมีน้ำหนักตัวน้อยมากเมื่อเทียบกับพื้นที่ผิวของร่างกายของมันที่จะได้รับผลจากแรงต้านอากาศ (Air resistance)
.
จากการคำนวณพบว่า สภาวะที่เรียกว่าความเร็วปลาย (Terminal velocity) ของมดจะคงที่อยู่เพียงประมาณ 6.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (4 ไมล์ต่อชั่วโมง) ตามข้อมูลจากสารานุกรมบริแทนนิกา (Encyclopaedia Britannica) ซึ่งความเร็วระดับนี้เบาเกินกว่าจะสร้างแรงกระแทกที่รุนแรงพอจะทำลายโครงร่างแข็งภายนอก (Exoskeleton) ของมันได้
.
แม้ว่า กาลิเลโอ กาลิเลอี (Galileo Galilei) จะเคยพิสูจน์ให้เห็นว่าในสภาวะสุญญากาศ (Vacuum) วัตถุทุกชนิดจะตกถึงพื้นพร้อมกันด้วยความเร่งที่เท่ากันโดยไม่สนน้ำหนัก แต่ในโลกความเป็นจริงที่มีชั้นบรรยากาศ อากาศจะทำหน้าที่เป็นเหมือนกำแพงล่องหนที่คอยพยุงมดไว้เสมอ
.
หากเราต้องการสร้างสถานการณ์ที่ทำให้มดตกพื้นจนได้รับบาดเจ็บในระดับเดียวกับมนุษย์ที่ตกตึก เราจำเป็นต้องอาศัยแรงโน้มถ่วงที่มหาศาลกว่าโลกหลายสิบเท่า หรืออาจต้องสูงถึงระดับ 100 G เพื่อเร่งความเร็วของมดให้ชนะแรงต้านอากาศจนถึงจุดวิกฤตที่ร่างกายของมันจะรับแรงปะทะไม่ไหว
.
ซึ่ง เจ.บี.เอส. ฮัลเดน (J.B.S. Haldane) นักชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการเคยอธิบายไว้ในบทความชื่อ "ขนาดที่เหมาะสม" (On Being the Right Size) เมื่อปี 1926 ว่าสัตว์ขนาดเล็กจะไม่มีทางได้รับอันตรายจากการตกจากที่สูงเลย แต่สิ่งที่จะฆ่ามันได้คือแรงตึงผิวของน้ำที่อยู่เบื้องล่างที่เปรียบเสมือนกับดักเหนียวหนึบ รอคอยให้มดผู้โชคร้ายมาตกใส่ หรือไม่ก็นักล่าที่อยู่เบื้องล่างที่พร้อมจะเขมือบมดตัวนั้น
SCIWAYS
มดสามารถรอดชีวิต จากการตกทุกระดับความสูง! เพราะความเร็วปลายของมันไม่มีทางสูงพอที่จะทำให้มันตายได้
มดสามารถรอดชีวิตจากการตกทุกระดับความสูง! เพราะความเร็วปลายของมัน ไม่มีทางสูงพอที่จะทำให้มันตายได้… มดเป็นสิ่งมีชีวิตที่แทบจะไม่มีวันตกตึกตายได้เลย ไม่ว่าเราจะปล่อยมันลงมาจากยอดตึกระฟ้าหรือความสูงระดับก้อนเมฆ ผลลัพธ์ที่ได้แทบไม่ต่างจากการที่มันตกจากโต๊ะกินข้าว เนื่องจากกฎทางฟิสิกส์เรื่องอัตราส่วนระหว่างพื้นที่ผิวต่อปริมาตร ทำให้มดมีน้ำหนักตัวน้อยมากเมื่อเทียบกับพื้นที่ผิวของร่างกายของมันที่จะได้รับผลจากแรงต้านอากาศ (Air resistance)
.
จากการคำนวณพบว่า สภาวะที่เรียกว่าความเร็วปลาย (Terminal velocity) ของมดจะคงที่อยู่เพียงประมาณ 6.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (4 ไมล์ต่อชั่วโมง) ตามข้อมูลจากสารานุกรมบริแทนนิกา (Encyclopaedia Britannica) ซึ่งความเร็วระดับนี้เบาเกินกว่าจะสร้างแรงกระแทกที่รุนแรงพอจะทำลายโครงร่างแข็งภายนอก (Exoskeleton) ของมันได้
.
แม้ว่า กาลิเลโอ กาลิเลอี (Galileo Galilei) จะเคยพิสูจน์ให้เห็นว่าในสภาวะสุญญากาศ (Vacuum) วัตถุทุกชนิดจะตกถึงพื้นพร้อมกันด้วยความเร่งที่เท่ากันโดยไม่สนน้ำหนัก แต่ในโลกความเป็นจริงที่มีชั้นบรรยากาศ อากาศจะทำหน้าที่เป็นเหมือนกำแพงล่องหนที่คอยพยุงมดไว้เสมอ
.
หากเราต้องการสร้างสถานการณ์ที่ทำให้มดตกพื้นจนได้รับบาดเจ็บในระดับเดียวกับมนุษย์ที่ตกตึก เราจำเป็นต้องอาศัยแรงโน้มถ่วงที่มหาศาลกว่าโลกหลายสิบเท่า หรืออาจต้องสูงถึงระดับ 100 G เพื่อเร่งความเร็วของมดให้ชนะแรงต้านอากาศจนถึงจุดวิกฤตที่ร่างกายของมันจะรับแรงปะทะไม่ไหว
.
ซึ่ง เจ.บี.เอส. ฮัลเดน (J.B.S. Haldane) นักชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการเคยอธิบายไว้ในบทความชื่อ "ขนาดที่เหมาะสม" (On Being the Right Size) เมื่อปี 1926 ว่าสัตว์ขนาดเล็กจะไม่มีทางได้รับอันตรายจากการตกจากที่สูงเลย แต่สิ่งที่จะฆ่ามันได้คือแรงตึงผิวของน้ำที่อยู่เบื้องล่างที่เปรียบเสมือนกับดักเหนียวหนึบ รอคอยให้มดผู้โชคร้ายมาตกใส่ หรือไม่ก็นักล่าที่อยู่เบื้องล่างที่พร้อมจะเขมือบมดตัวนั้น
SCIWAYS