ด้วยความที่เราผู้ชายอายุเข้า 22แล้ว ลูกคนเดียว ทำงานอยู่กรุงเทพ แต่เรายังถูกผู้ปกครองดูทุกส่วนโดยไม่เหลือพื้นที่ส่วนตัวเลยทุกช่องทาง ทั้งไอจี ติ๊กตอก ไลน์ อีเมล โดยที่เราใช้อยู่ แต่ผู้ปกครองก็ล็อกอินเข้ามาใช้ของเราด้วยในเครื่องของผู้ปกครองเอง เพื่อช่วยตรวจแชท โพส หรือว่าเราคุยกับใครบ้าง (เข้าใจความเป็นห่วง และความปลอดภัยของลูก) แต่ลึกๆเรามีความอึดอัด จะคุยกับใครก็เหมือนใช้แม่เราคุย ไม่ได้มาจากตัวเรา เพราะจะแชทอะไร แม่ก็จะรู้ทุกตัวอักษร เราจะเจอเะื่อน เที่ยวไหน ก็รู้ทุกการเคลื่อนไหว(อันนี้ดีแล้ว เราปลอดภัย) มีจีพีเอสดูเราทุกนาที และเราต้องมาอยู่ทำงาน กทม ที่คอนโด ซึ่งแม่เราก็ติดกล้องวงจรปิดดูเราอีก คือเข้าใจความเป็นห่วง แต่เราไม่เหลือที่ส่วนตัวสำหรับทำอะไรเลย เวลาส่วนตัวที่เราจะผ่อนคลาย กลับกลายเป็นว่าต้องมีคนคอยจับผิดตลอดเวลา ทำให้เราไม่ค่อยกล้าเริ่มสิ่งใหม่ๆเท่าไหร่ เพราะจะคุยอะไรกับเพื่อน ก็โดนแม่ที่คอยดูอยู่ คอยบอกว่าเราควรตอบเพื่อนไปยังไง หลายครั้งเราไม่เคยได้แชทจากความคิดเราเอง

    เรื่องที่ว่ามาก็รวมถึงแชทหลายๆอย่างที่อยู่ในบริษัทเราด้วย (ไว้ใจได้ว่าข้อมูลบ.ไม่ออกไปหรอก เพราะเป็นผู้ปกครองเราเอง) แต่บางครั้งมันก็เป็นทุกอย่างของเราที่มีผู้ปกครองคุมไว้ทั้งหมด เหมือนเราเลือกเดินไปทางของเราได้ไม่เต็มที่

    แล้วยิ่งต่อไปถ้าเรารู้สึกอยากมีแฟน เราก็อยากคุยแบบปล่อยกาย สบายใจมากกว่านี้ เพราะเราไม่มีช่องทางไหนที่ผู้ปกครองไม่มีแอคเคาท์ในเครื่องเลย เห็นเราทุกฝีก้าว เลยยิ่งทำให้เรามีความอึดอัดในใจ อยากทำ แต่ก็ไม่กล้าเริ่ม เดี๋ยวทำไม่ถูกใจผู้ปกครองเรา

คิดว่าควรคุยอย่างไรดี เพื่อหาพื้นที่ส่วนตัวให้เราบ้าง