ลายสักที่ไม่ได้ตั้งใจ
เสียงเข็มสักกระทบผิวหนังดัง จี๊ด...จี๊ด... สม่ำเสมอภายในห้องปรับอากาศที่เย็นจัด "นนท์" ช่างสักมือดีที่เพิ่งเปิดสตูดิโอแถวเมืองนนท์กำลังมีสมาธิอยู่กับแผ่นหลังของลูกค้าชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
ลูกค้าคนนี้ชื่อ "พี่เก่ง" เขามาพร้อมกับโจทย์แปลกๆ คืออยากสักชื่อผู้หญิงที่กลางหลังด้วยฟอนต์ลายมือหวัดๆ
"เอาชื่อ 'กิ๊บ' ครับช่าง" พี่เก่งบอกเสียงเรียบ
นนท์ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะนั่นคือชื่อแฟนสาวของเขาที่เพิ่งเสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุเมื่อต้นปี ความบังเอิญนี้ทำให้เขารู้สึกวูบโหว่งในอก แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาจึงเริ่มลงเข็มไปตามแบบ
"ชื่อแฟนพี่เหรอครับ?" นนท์ชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด
"ไม่ใช่หรอกครับ..." พี่เก่งตอบโดยไม่หันมามอง "ผมไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ แต่เธอมาสั่งให้ผมมาสัก"
นนท์ขำแห้งๆ คิดว่าลูกค้าคงอำเล่น "สั่งยังไงครับพี่? มาเข้าฝันเหรอ?"
พี่เก่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบขึ้น "เขาไม่ได้มาเข้าฝันครับ... แต่เขาตามผมมาทุกที่ ตั้งแต่วันที่ผมขับรถชนมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งเมื่อต้นปี เขาบอกว่าถ้าผมไม่ยอมเอาชื่อเขามาไว้บนตัวผม เขาจะ 'เอาตัวผมไปอยู่ด้วย' แทน"
มือของนนท์สั่นจนเกือบทำเข็มหลุด มือที่กำลังประคองผิวหนังอยู่รู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของพี่เก่ง ทั้งที่อุณหภูมิห้องก็ปกติ
"เขาบอกว่า... อยากให้ช่างที่ชื่อนนท์เป็นคนสักให้ เพราะเป็นคนเดียวที่เขายังคิดถึงอยู่"
นนท์รู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด เขาพยายามเพ่งมองลายสักที่เขากำลังทำอยู่ แต่สิ่งที่เห็นในกระจกเงาด้านหลังลูกค้ากลับทำให้เขาเกือบช็อก...
ในกระจกนั้น แผ่นหลังของพี่เก่งไม่ได้มีแค่รอยสัก แต่นนท์เห็นเงาของ กิ๊บ แฟนสาวของเขา ในสภาพที่สวมชุดเดียวกับวันที่เสียชีวิต เธอกำลังก้มลงกระซิบข้างหูพี่เก่ง และมือซีดขาวของเธอกำลังวางทับอยู่บนหลังมือของนนท์ที่ถือเข็มสักอยู่
จี๊ด...จี๊ด... เสียงเข็มยังคงทำงานต่อไป แต่นนท์ควบคุมมือตัวเองไม่ได้เลย
เข็มเริ่มลากยาวออกนอกแบบเดิมที่ร่างไว้ จากชื่อ "กิ๊บ" ที่ควรจะเสร็จสิ้น มันเริ่มกลายเป็นคำใหม่ที่ยาวขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มแผ่นหลังของพี่เก่ง
นนท์มองดูตัวอักษรเหล่านั้นด้วยน้ำตาที่ไหลพราก เพราะคำที่เขาสักลงไปตามแรงดึงลึกลับนั้นคือ...
"ร อ อ ยู๋ น ะ น น ท์"
เมื่อสิ้นเสียงเครื่องสัก พี่เก่งลุกขึ้นยืนโดยไม่จ่ายเงิน เขาหันมามองหน้านนท์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า แล้วพูดทิ้งท้ายว่า "เขาสั่งว่า... คืนนี้ให้คุณกลับไปรอที่ห้องนะ เขาจะกลับไปตรวจงาน"
คืนนั้น นนท์นั่งอยู่กลางห้องที่เงียบสงัด เขาได้ยินเสียง จี๊ด...จี๊ด... ดังมาจากมุมมืด ทั้งที่เครื่องสักของเขาตั้งอยู่ที่ร้าน... และเขาก็รู้ดีว่า "กิ๊บ" ไม่เคยชอบงานสักที่เขาทำเลย จนกระทั่งวันนี้
นนท์นั่งนิ่งค้างอยู่บนโซฟาในความมืด เสียง จี๊ด... จี๊ด... นั้นไม่ได้ดังมาจากเครื่องสัก แต่มันดังมาจาก "ต้นคอ" ของเขาเอง
เขารู้สึกแสบสันเหมือนมีเข็มร้อน ๆ มากรีดผิวหนัง นนท์ฝืนใจลุกไปที่หน้าห้องน้ำ เปิดไฟลัดวงจรที่กะพริบถี่ ๆ แล้วส่องกระจกดู... หลังคอของเขาปรากฏรอยแดงเป็นปื้น และมันกำลังลามขึ้นมาเป็นตัวอักษรสีดำคล้ำเหมือนหมึกที่ฝังลึกเข้าไปในเนื้อโดยไม่มีใครลงมือสัก
"น... น..."
มันเริ่มสะกดชื่อเขาเอง นนท์พยายามใช้มือถู แตยิ่งถูเลือดก็ยิ่งซึม ออกมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้ของผิวหนัง
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์เบอร์ที่เขา "ลบ" ไปแล้วตั้งแต่วันเผาศพ... เบอร์ของกิ๊บ
นนท์กดรับด้วยมือที่สั่นเทา แต่ปลายสายไม่มีเสียงพูด มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวและเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ที่เร่งเครื่องจนสุดเสียง เหมือนเหตุการณ์ในวันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น
"นนท์... ลายสวยไหม..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ไม่ใช่จากโทรศัพท์ แต่ดังมาจากด้านหลังของเขาจริง ๆ
นนท์สะดุ้งสุดตัวหันไปมอง ในความมืดสลัวของห้องนอน เขาเห็นเงาร่างหญิงสาวนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เธอกำลังถือ เครื่องสักที่นนท์ลืมไว้ที่ร้าน แต่มันกลับมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรไม่รู้ เธอกำลังกดสวิตช์ให้เข็มทำงานสะบัดไปมาในอากาศ
"กิ๊บเคยบอกแล้วใช่ไหม... ว่าไม่อยากให้สักให้คนอื่น"
ร่างนั้นค่อย ๆ คลานเข้ามาหาเขา ผิวหนังของเธอซีดเผือดและมีรอยถลอกจากการครูดไปกับถนน นนท์พยายามจะวิ่งหนีแต่ขากลับแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น
"ในเมื่อนนท์ชอบสักนัก... กิ๊บจะสักให้นนท์เองนะ"
เธอเอื้อมมือที่เย็นเฉียบมาจับหมับที่ข้อมือของเขา แรงบีบนั้นมหาศาลจนกระดูกแทบร้าว เธอจดปลายเข็มลงบนหน้าอกของนนท์ ตรงตำแหน่งหัวใจพอดี
"จี๊ด.................."
เสียงเข็มลากยาวท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่ออกมาจากลำคอของนนท์ เช้าวันต่อมา เพื่อนข้างห้องโทรแจ้งตำรวจเพราะได้ยินเสียงเครื่องจักรดังค้างอยู่ทั้งคืน
เมื่อตำรวจพังประตูเข้าไป พวกเขาพบร่างของนนท์นอนเสียชีวิตอยู่กลางห้อง สภาพศพไม่มีบาดแผลจากการถูกทำร้ายภายนอก ยกเว้นแต่ที่หน้าอก... มีรอยสักที่ยังสดใหม่และลึกไปถึงกล้ามเนื้อหัวใจ เป็นรูป "โบสถ์" หลังเล็ก ๆ สองหลังตั้งคู่กัน
และที่น่าขนลุกที่สุดคือ บนผนังห้องมีข้อความที่เขียนด้วยหมึกสักสีดำสนิทว่า:
"บทที่หายไป... คือบทที่พวกเราต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป"
จากวันนั้นคนที่อยู่หอเดียวกันก็ได้ยินเสียงเครื่องสักกลางคืนทุกวันจนอยู่กันไม่ได้
เรื่องเล่าจากน้องชายช่างสัก
เสียงเข็มสักกระทบผิวหนังดัง จี๊ด...จี๊ด... สม่ำเสมอภายในห้องปรับอากาศที่เย็นจัด "นนท์" ช่างสักมือดีที่เพิ่งเปิดสตูดิโอแถวเมืองนนท์กำลังมีสมาธิอยู่กับแผ่นหลังของลูกค้าชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
ลูกค้าคนนี้ชื่อ "พี่เก่ง" เขามาพร้อมกับโจทย์แปลกๆ คืออยากสักชื่อผู้หญิงที่กลางหลังด้วยฟอนต์ลายมือหวัดๆ
"เอาชื่อ 'กิ๊บ' ครับช่าง" พี่เก่งบอกเสียงเรียบ
นนท์ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะนั่นคือชื่อแฟนสาวของเขาที่เพิ่งเสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุเมื่อต้นปี ความบังเอิญนี้ทำให้เขารู้สึกวูบโหว่งในอก แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาจึงเริ่มลงเข็มไปตามแบบ
"ชื่อแฟนพี่เหรอครับ?" นนท์ชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด
"ไม่ใช่หรอกครับ..." พี่เก่งตอบโดยไม่หันมามอง "ผมไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ แต่เธอมาสั่งให้ผมมาสัก"
นนท์ขำแห้งๆ คิดว่าลูกค้าคงอำเล่น "สั่งยังไงครับพี่? มาเข้าฝันเหรอ?"
พี่เก่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบขึ้น "เขาไม่ได้มาเข้าฝันครับ... แต่เขาตามผมมาทุกที่ ตั้งแต่วันที่ผมขับรถชนมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งเมื่อต้นปี เขาบอกว่าถ้าผมไม่ยอมเอาชื่อเขามาไว้บนตัวผม เขาจะ 'เอาตัวผมไปอยู่ด้วย' แทน"
มือของนนท์สั่นจนเกือบทำเข็มหลุด มือที่กำลังประคองผิวหนังอยู่รู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของพี่เก่ง ทั้งที่อุณหภูมิห้องก็ปกติ
"เขาบอกว่า... อยากให้ช่างที่ชื่อนนท์เป็นคนสักให้ เพราะเป็นคนเดียวที่เขายังคิดถึงอยู่"
นนท์รู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด เขาพยายามเพ่งมองลายสักที่เขากำลังทำอยู่ แต่สิ่งที่เห็นในกระจกเงาด้านหลังลูกค้ากลับทำให้เขาเกือบช็อก...
ในกระจกนั้น แผ่นหลังของพี่เก่งไม่ได้มีแค่รอยสัก แต่นนท์เห็นเงาของ กิ๊บ แฟนสาวของเขา ในสภาพที่สวมชุดเดียวกับวันที่เสียชีวิต เธอกำลังก้มลงกระซิบข้างหูพี่เก่ง และมือซีดขาวของเธอกำลังวางทับอยู่บนหลังมือของนนท์ที่ถือเข็มสักอยู่
จี๊ด...จี๊ด... เสียงเข็มยังคงทำงานต่อไป แต่นนท์ควบคุมมือตัวเองไม่ได้เลย
เข็มเริ่มลากยาวออกนอกแบบเดิมที่ร่างไว้ จากชื่อ "กิ๊บ" ที่ควรจะเสร็จสิ้น มันเริ่มกลายเป็นคำใหม่ที่ยาวขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มแผ่นหลังของพี่เก่ง
นนท์มองดูตัวอักษรเหล่านั้นด้วยน้ำตาที่ไหลพราก เพราะคำที่เขาสักลงไปตามแรงดึงลึกลับนั้นคือ...
"ร อ อ ยู๋ น ะ น น ท์"
เมื่อสิ้นเสียงเครื่องสัก พี่เก่งลุกขึ้นยืนโดยไม่จ่ายเงิน เขาหันมามองหน้านนท์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า แล้วพูดทิ้งท้ายว่า "เขาสั่งว่า... คืนนี้ให้คุณกลับไปรอที่ห้องนะ เขาจะกลับไปตรวจงาน"
คืนนั้น นนท์นั่งอยู่กลางห้องที่เงียบสงัด เขาได้ยินเสียง จี๊ด...จี๊ด... ดังมาจากมุมมืด ทั้งที่เครื่องสักของเขาตั้งอยู่ที่ร้าน... และเขาก็รู้ดีว่า "กิ๊บ" ไม่เคยชอบงานสักที่เขาทำเลย จนกระทั่งวันนี้
นนท์นั่งนิ่งค้างอยู่บนโซฟาในความมืด เสียง จี๊ด... จี๊ด... นั้นไม่ได้ดังมาจากเครื่องสัก แต่มันดังมาจาก "ต้นคอ" ของเขาเอง
เขารู้สึกแสบสันเหมือนมีเข็มร้อน ๆ มากรีดผิวหนัง นนท์ฝืนใจลุกไปที่หน้าห้องน้ำ เปิดไฟลัดวงจรที่กะพริบถี่ ๆ แล้วส่องกระจกดู... หลังคอของเขาปรากฏรอยแดงเป็นปื้น และมันกำลังลามขึ้นมาเป็นตัวอักษรสีดำคล้ำเหมือนหมึกที่ฝังลึกเข้าไปในเนื้อโดยไม่มีใครลงมือสัก
"น... น..."
มันเริ่มสะกดชื่อเขาเอง นนท์พยายามใช้มือถู แตยิ่งถูเลือดก็ยิ่งซึม ออกมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้ของผิวหนัง
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์เบอร์ที่เขา "ลบ" ไปแล้วตั้งแต่วันเผาศพ... เบอร์ของกิ๊บ
นนท์กดรับด้วยมือที่สั่นเทา แต่ปลายสายไม่มีเสียงพูด มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวและเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ที่เร่งเครื่องจนสุดเสียง เหมือนเหตุการณ์ในวันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น
"นนท์... ลายสวยไหม..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ไม่ใช่จากโทรศัพท์ แต่ดังมาจากด้านหลังของเขาจริง ๆ
นนท์สะดุ้งสุดตัวหันไปมอง ในความมืดสลัวของห้องนอน เขาเห็นเงาร่างหญิงสาวนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เธอกำลังถือ เครื่องสักที่นนท์ลืมไว้ที่ร้าน แต่มันกลับมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรไม่รู้ เธอกำลังกดสวิตช์ให้เข็มทำงานสะบัดไปมาในอากาศ
"กิ๊บเคยบอกแล้วใช่ไหม... ว่าไม่อยากให้สักให้คนอื่น"
ร่างนั้นค่อย ๆ คลานเข้ามาหาเขา ผิวหนังของเธอซีดเผือดและมีรอยถลอกจากการครูดไปกับถนน นนท์พยายามจะวิ่งหนีแต่ขากลับแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น
"ในเมื่อนนท์ชอบสักนัก... กิ๊บจะสักให้นนท์เองนะ"
เธอเอื้อมมือที่เย็นเฉียบมาจับหมับที่ข้อมือของเขา แรงบีบนั้นมหาศาลจนกระดูกแทบร้าว เธอจดปลายเข็มลงบนหน้าอกของนนท์ ตรงตำแหน่งหัวใจพอดี
"จี๊ด.................."
เสียงเข็มลากยาวท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่ออกมาจากลำคอของนนท์ เช้าวันต่อมา เพื่อนข้างห้องโทรแจ้งตำรวจเพราะได้ยินเสียงเครื่องจักรดังค้างอยู่ทั้งคืน
เมื่อตำรวจพังประตูเข้าไป พวกเขาพบร่างของนนท์นอนเสียชีวิตอยู่กลางห้อง สภาพศพไม่มีบาดแผลจากการถูกทำร้ายภายนอก ยกเว้นแต่ที่หน้าอก... มีรอยสักที่ยังสดใหม่และลึกไปถึงกล้ามเนื้อหัวใจ เป็นรูป "โบสถ์" หลังเล็ก ๆ สองหลังตั้งคู่กัน
และที่น่าขนลุกที่สุดคือ บนผนังห้องมีข้อความที่เขียนด้วยหมึกสักสีดำสนิทว่า:
"บทที่หายไป... คือบทที่พวกเราต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป"
จากวันนั้นคนที่อยู่หอเดียวกันก็ได้ยินเสียงเครื่องสักกลางคืนทุกวันจนอยู่กันไม่ได้