เรื่องน่าอึดอัดใจเเบบนี้ ควรจะทำยังไงดีคะ

เราขอเล่าตั้งเเต่เเรกเลยนะคะ คนคนนี้มีสถานะเป็นน้องของเเม่ ก็คือน้าเรา น้าคนนี้ขอมาอาศัยอยู่ที่บ้านเราตั้งเเต่เรายังเด็ก เพิ่งย้ายมาจากชลบุรีเพราะเลิกกับเเฟนเเละถูกให้ออกจากที่ทำงานเก่ากระทันหัน ตอนเเรกเขาขอมาอยู่เเค่เดือนเดียว ถ้าหาห้องเช่าได้จะย้ายออกทันที พ่อเเละย่าเราสงสาร เลยให้อยู่เพราะเห็นว่าเป็นน้องของเเม่ จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาเป็น 10 ปีกว่าเเล้ว ที่ผ่านมา เค้าไม่เคยช่วยจ่ายค่าน้ำค่าไฟ หรืออื่นๆในบ้านเลยสักอย่าง ข้าว น้ำ ถ้าเเม่หรือพ่อเราซื้อเรากิน เขาก็จะได้ด้วยตลอด เหมือนพ่อเราเป็นคนรับภาระทั้งหมด *ตอนนี้เรายังอยู่ในวัยเรียนนะคะ* คนเเถวระเเวกบ้านกันเป็นพี่น้องพ่อ ญาติพ่อ เค้าก็พูดเเบบเดียวกันคือมันไม่ถูกต้อง เเต่ก็ว่าอะไรไม่ได้มากเพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัวของเรา เเต่เหมือนน้า มึน ไม่ฟัง ไม่เเคร์ ตอนนี้ตัวหนูเอง รู้สึกไม่โอเคมากๆ เวลาที่ล้างจานหรือทำงานบ้านเสร็จเเล้ว เราจะต้องมาตามล้างตามเช็ดต่อ เวลาน้ากินอะไรจะชอบทิ้งไว้ ไม่ยอมเก็บ จานที่ตัวเขาเองใช้ เเค่ลูกเดียวอะ ก็ไม่ยอมล้าง ถ้าเราไม่ทำพ่อก็มาทำ เราเลยต้องทำ  พ่อพูดกับเเม่มาหลายครั้ง เเม่เองก็เครียดคนเดียว พ่อเลยไม่อยากพูด พ่อเงียบมาตลอดเเม่ก็เงียบ ตอนนี้เรารู้ตัวด้วยว่ากำลังเเสดงอาการ ไม่รู้ว่าเรียกว่าก้าวร้าวมั้ย เเต่คือไม่คุยด้วย ไม่รู้ว่าทำไม เห็นเเล้วมันหงุดหงิดไปหมด อึดอัดจนไม่อยากมองหน้าเลย ยิ่งพอนึกถึงบางอย่างที่เราเองเพิ่งเคยรู้ ว่าพ่อต้องรับหนักขนาดไหน มันยิ่งไม่อยากมอง มันพอจะทำยังไงได้บ้างมั้ยคะ (ปล.น้าอายุ 40+ เเล้วค่ะ)