สวัสดีค่ะเรามีเรื่องอยากปรึกษา กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเราในพันทิปเลย ถ้าเราเขียนอะไรผิดๆไปบ้างก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ
เริ่มเรื่องเลยคือ ตอนนี้เราเรียนพยาบาลอยู่ปี 3 แล้วค่ะใกล้จะปี 4 แล้ว แต่ปัญหาคือ เราคิดว่าเราไม่ไหวแล้วค่ะ เราเป็นซึมเศร้า กินยาซึมเศร้ามาได้เดือนนึงแล้ว แล้วก็คิดว่าตัวเองน่าจะมีอาการสมาธิสั้นด้วย (อันนี้ยังไม่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น) แต่ก็คิดว่าตัวเองเป็นแหละค่ะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีความรับผิดชอบกับงานที่ต้องทำ พอจะเริ่มทำก็สมาธิหลุดได้ง่ายมาก…มันเลยส่งผลกระทบต่างๆต่อตัวเรามากเลยค่ะ แล้วอาการสมาธิสั้นของเรานั้น เป็นหนักถึงขั้นที่ เราเปิดคอมเพื่อทำงานแต่กลับนั่งร้องไห้อยู่หน้าคอมเพราะไม่อยากทำ (คือนั่งพิมพ์งานไปด้วย ร้องไห้ไปด้วยค่ะ) แล้วอีกอย่างนึงคือเราเป็นคนไม่เก่งเลข แต่เราฝืนมากที่มาเรียนสายนี้ คือเกรดวิทย์กับคณิตเราไม่ได้ดีมาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมแล้ว เกรดวิทย์นี่ยังพอดูได้ แต่เกรดคณิตนี่สิ อย่าเรียกว่าคะแนนเลย ซึ่งเรื่องนี้มันเลยเป็นปัญหาสำหรับเรามากๆ เพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเราแอบคิดจริงๆว่าเราผ่านมาได้ยังไงกัน แบบว่าคำนวณแย่มาก แล้วมันจำเป็นต้องใช้ด้วยสิการคำนวณในพยาบาลเนี่ย เช่น พวกคำนวณยา คำนวณอัตราดริปยา คำนวณนู่นนี่นั่น จะบอกว่าขนาดคำนวณอายุครรภ์ (มันเรียกคำนวณได้มั้ยนะ…คือแบบมันง่ายมาก ก็แค่นับเดือน) แต่เชื่อมั้ยทุกคน…เรายังมีงงๆอยู่เลย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะงงเพราะเราก็รู้ว่ามันง่ายนะ แต่ก็คำนวณช้า คือ……เอาเป็นว่าสายนี้เราไม่ถนัดเลย เราถนัดไปทางด้านภาษามากกว่า แต่ที่เราเลือกเรียนมาทางนี้ก็เพราะว่า ตอนนั้นเราคิดว่าสายภาษาถ้าเรียนไปมันมีโอกาสตกงานสูงเพราะเอไอมันทำแทนได้ ซึ่งเดี๋ยวนี้เอไอมันก็ค่อนข้างทำแทนได้จริงๆในบางส่วน ซึ่งเรารู้สึกเสียดาย… เสียดายที่เพิ่งมารู้ตัวเองตอนนี้ว่าเราชอบอะไร ใจจริงเราอยากจะลาออกให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ว่าถ้าจะทำแบบนั้นมันก็ไม่ได้ เราไม่ได้มีต้นทุนขนาดนั้นที่จะลาออกแล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ยิ่งเราเคยซิ่วมาแล้วปีนึงมันทำให้รู้สึกแย่และเสียดายเวลาชีวิตที่เสียไป มันทำให้เรายิ่งไม่อยากลาออกหรือดรอปเรียนเลย แต่อีกใจก็แทบจะขาดใจเพราะมันไม่เหมาะกับเราจริงๆ
…เลยอยากจะขอคำแนะนำว่าถ้าต้องทนเรียนต่อไปเราต้องทำยังไงบ้าง มันมีวิธีไหนบ้างที่จะทำให้เราเรียนได้อย่างมีความสุขไม่เกิดความทุกข์ ไม่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
หรือมันมีลู่ทางไหนที่จะทำให้เราเรียนจบไปแล้วทำงานที่ไม่ค่อยเครียดได้บ้าง งานที่ทำแล้วไม่ยากมาก (ไม่สนเรื่องเรทเงินเดือน น้อยมากไม่ว่า ขอแค่ไม่เครียด แต่ตรงสายที่เรียนมา)
ทั้งนี้ทั้งนั้นถ้าใครได้เห็นหรืออ่านข้อความของเราแล้วเข้ามาตอบกลับข้อความ เราก็ขอขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำนะคะ
แล้วถ้าเราเขียนภาษาแปลกๆหรือบางทีอ่านแล้วอาจจะงงๆหน่อย หรืออ่านแล้วรู้สึกขัดใจตรงไหน ก็ขออภัยด้วยนะคะ
อยากลาออกจากคณะพยาบาลที่เรียนอยู่ตอนนี้ แต่ติดตรงที่ว่าอยู่ปี 3 ใกล้จะปี 4 แล้ว
เริ่มเรื่องเลยคือ ตอนนี้เราเรียนพยาบาลอยู่ปี 3 แล้วค่ะใกล้จะปี 4 แล้ว แต่ปัญหาคือ เราคิดว่าเราไม่ไหวแล้วค่ะ เราเป็นซึมเศร้า กินยาซึมเศร้ามาได้เดือนนึงแล้ว แล้วก็คิดว่าตัวเองน่าจะมีอาการสมาธิสั้นด้วย (อันนี้ยังไม่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น) แต่ก็คิดว่าตัวเองเป็นแหละค่ะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีความรับผิดชอบกับงานที่ต้องทำ พอจะเริ่มทำก็สมาธิหลุดได้ง่ายมาก…มันเลยส่งผลกระทบต่างๆต่อตัวเรามากเลยค่ะ แล้วอาการสมาธิสั้นของเรานั้น เป็นหนักถึงขั้นที่ เราเปิดคอมเพื่อทำงานแต่กลับนั่งร้องไห้อยู่หน้าคอมเพราะไม่อยากทำ (คือนั่งพิมพ์งานไปด้วย ร้องไห้ไปด้วยค่ะ) แล้วอีกอย่างนึงคือเราเป็นคนไม่เก่งเลข แต่เราฝืนมากที่มาเรียนสายนี้ คือเกรดวิทย์กับคณิตเราไม่ได้ดีมาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมแล้ว เกรดวิทย์นี่ยังพอดูได้ แต่เกรดคณิตนี่สิ อย่าเรียกว่าคะแนนเลย ซึ่งเรื่องนี้มันเลยเป็นปัญหาสำหรับเรามากๆ เพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเราแอบคิดจริงๆว่าเราผ่านมาได้ยังไงกัน แบบว่าคำนวณแย่มาก แล้วมันจำเป็นต้องใช้ด้วยสิการคำนวณในพยาบาลเนี่ย เช่น พวกคำนวณยา คำนวณอัตราดริปยา คำนวณนู่นนี่นั่น จะบอกว่าขนาดคำนวณอายุครรภ์ (มันเรียกคำนวณได้มั้ยนะ…คือแบบมันง่ายมาก ก็แค่นับเดือน) แต่เชื่อมั้ยทุกคน…เรายังมีงงๆอยู่เลย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะงงเพราะเราก็รู้ว่ามันง่ายนะ แต่ก็คำนวณช้า คือ……เอาเป็นว่าสายนี้เราไม่ถนัดเลย เราถนัดไปทางด้านภาษามากกว่า แต่ที่เราเลือกเรียนมาทางนี้ก็เพราะว่า ตอนนั้นเราคิดว่าสายภาษาถ้าเรียนไปมันมีโอกาสตกงานสูงเพราะเอไอมันทำแทนได้ ซึ่งเดี๋ยวนี้เอไอมันก็ค่อนข้างทำแทนได้จริงๆในบางส่วน ซึ่งเรารู้สึกเสียดาย… เสียดายที่เพิ่งมารู้ตัวเองตอนนี้ว่าเราชอบอะไร ใจจริงเราอยากจะลาออกให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ว่าถ้าจะทำแบบนั้นมันก็ไม่ได้ เราไม่ได้มีต้นทุนขนาดนั้นที่จะลาออกแล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ยิ่งเราเคยซิ่วมาแล้วปีนึงมันทำให้รู้สึกแย่และเสียดายเวลาชีวิตที่เสียไป มันทำให้เรายิ่งไม่อยากลาออกหรือดรอปเรียนเลย แต่อีกใจก็แทบจะขาดใจเพราะมันไม่เหมาะกับเราจริงๆ
…เลยอยากจะขอคำแนะนำว่าถ้าต้องทนเรียนต่อไปเราต้องทำยังไงบ้าง มันมีวิธีไหนบ้างที่จะทำให้เราเรียนได้อย่างมีความสุขไม่เกิดความทุกข์ ไม่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
หรือมันมีลู่ทางไหนที่จะทำให้เราเรียนจบไปแล้วทำงานที่ไม่ค่อยเครียดได้บ้าง งานที่ทำแล้วไม่ยากมาก (ไม่สนเรื่องเรทเงินเดือน น้อยมากไม่ว่า ขอแค่ไม่เครียด แต่ตรงสายที่เรียนมา)
ทั้งนี้ทั้งนั้นถ้าใครได้เห็นหรืออ่านข้อความของเราแล้วเข้ามาตอบกลับข้อความ เราก็ขอขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำนะคะ
แล้วถ้าเราเขียนภาษาแปลกๆหรือบางทีอ่านแล้วอาจจะงงๆหน่อย หรืออ่านแล้วรู้สึกขัดใจตรงไหน ก็ขออภัยด้วยนะคะ