สวัสดีทุกคนที่เข้ามารับฟังปัญหาของหนูนะคะ หนูรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องอยู่กับแม่ค่ะ หนูรู้สึกแบบนี้มาประมาณ3-4ปีแล้วค่ะ ปัจจุบันอายุ18ค่ะหนูเป็นคนที่ร่าเริงค่ะแต่จะเก็บตัวทันทีเวลาที่อยู่กับแม่บางครั้งเราก็มีความสุขกันนะคะแต่มันก็ส่วนน้อยและรู้สึกกดดันมากกว่าตอนต้องอยู่บ้านด้วยกัน หนูรู้สึกไม่ชอบแม่หนักมากตอนช่วงมหาลัยนี่แหละค่ะ คือหนูมีความรู้สึกว่าเขาไม่เห็นถึงความพยายามที่หนูมี หนูอยากเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ค่ะแต่ก็จะโดนแม่พูดมาแต่แรกค่ะว่าไม่ติดหรอก หนูคิดว่าแม่ไม่เข้าใจหนูในเรื่องการเข้ามหาลัยค่ะ อาจจะเพราะแม่หนูจบแค่ม.6เลยไม่มีโมเม้นอะไรแบบนี้ รอบที่1รอบพอร์ตโฟลิโอหนูยื่นแค่มธ.ที่เดียวเลยค่ะด้วยเรื่องการเงินอะไรด้วย การเก็บพอร์ตด้วยค่ะ(หนูหางานทำเองส่งงินค่าพอร์ตนะคะ) คณะที่หนูอยากเข้าหนูอยากเรียนสถาปัตค่ะ หนูได้มีการเรียนพิเศษวาดรูปมาตั้งแต่ช่วง ป.5 แล้วค่ะ ปัจจุบันกำลังเรียนคอสสุดท้าย หนูรู้สึกว่าการวาดภาพคือสิ่งที่ทำให้หนูมีความสุขค่ะ แต่หนูได้ไปรู้ความจริงมาว่าแม่ไม่ได้คิดเหมือนหนู แม่หนูได้มีการเอาไปพูดกับแม่ของเพื่อนหนูว่า “จะเรียนอะไรนักหนาก็ไม่รู้ แพงก็แพง เรียนตั้งแต่ประธม วาดก็ไม่ได้สวยเลย” หนูตอนที่รู้ก็ยอมรับค่ะว่าร้องไห้ไปหลายวัน หนูไม่รู้มาก่อนเลยว่าจะมำให้แม่ผิดหวังในตัวหนูขนาดนี้ ตอนที่หนูไม่ติดมหาลัยธรรมศาสตร์รอบที่1 หนูร้องไห้หนักมากค่ะ คนแรกที่หนูโทรไปหาคือแม่ของหนูเองหนูโทรไปบอกว่าไม่ติดและขอกำลังใจค่ะ แต่ได้ยินแม่ตอบกลับมาว่า“แล้วมั่นหน้าอะไรว่าตัวเองจะติด” ประโยคนี้ทำให้หนูรู้สคกว่าแม่ไม่ได้เป็นเซฟโซนของหนูอีกต่อไปค่ะ และแม่ได้มีการไปพูดกับญาติของหนูว่า หนูโง่ ยื่นมหาวิทยาลัยแค่ที่เดียว
หนูก็อยากยื่นหลายๆที่อยู่ค่ะ แต่ด้วยเรื่องเงินด้วย(หนูขอเงินแม่แล้วนะคะในการยื่นมหาลัยแต่โดนวีนกบับมาค่ะ) แม่เหมือนจะอยากให้หนูเรียนที่ราชมงคลค่ะ เหมือนจะบังคับ ทั้งพ่อและแม่เลยค่ะ แต่หนูไม่อยากเรียนราชมงคลค่ะ การเดินทางจากบ้านหนูคือมันค่อนข้างลำบาก และที่บ้านไม่ให้นอนหอค่ะ หนูอยากจัดการกับความคิดตัวเองมากค่ะ หนูไม่อยากมองแม่ไม่ดีแต่มันก็ไม่ได้มีแค่เรื่องนี้ค่ะ แม่จะทำให้หนูกลายเป็นตัวร้ายต่อหน้าคนอื่นตลอดเลยค่ะ ขนาดแค่จะซักผ้ายังทะเลาะกัน คือหนูจะซักเสื้อขาวค่ะพวกชุดนักเรียนชุดอยู่บ้านแต่เสื้อขาวหนูไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น พอหนูเอาลงมาซักแม่ก็พูดแซะๆนิดนึงค่ะ ว่าหนูซักผ้าก็ซักแค่ที่ตัวเองจะใส่(ประมาณว่าหนูซักแค่เสื้อที่ชอบ)หนูก็บอกว่าเสื้อขาวหนูมีแค่นี้ ผ้าเลยดูน้อย เขาก็วีนมาค่ะแต่เขาเล่นโทรศัพท์อยู่ไม่ได้สนใจขนาดนั้น พอหนูกำลังซักก็มาด่าหนูอีกว่าทำไมหนูซักแค่นี้เปลืองน้ำ หนูบอกเหตุผลเดิมค่ะว่าหนูมีผ้าแค่นี้ แม่อาจจะไม่ได้ยินที่หนูบอกค่ะ แม่ก็เริ่มด่ามาว่าหนูค่ะ หนูก็โมโหเลยเถียงกับเขาค่ะ จบด้วยการโดนตบค่ะ เลยเป็นสิ่งที่รู้สึกว่าหนูไม่มีสิทธิ์พูดอะไรในบ้านหลังนี้ พอพ่อหนูกลับบ้านมาแม่ก็บอกพ่ออีกอย่างนึงค่ะ เหมือนหนังคนละม้วน พ่อก็มาถามหนูว่าเกิดอะไรขึ้น จบด้วยการที่พ่อพูดว่า“พ่อไม่ได้เข้าข้างใครนะแต่ให้หนูไปขอโทษแม่ แม่แค่หวังดี” หนูยังสงสัยอยู่เลยค่ะว่าหนูทำอะไรผิด แม่ฏ้ไม่ได้มีการมาขอโทษหนูนะคะ ไหนจะเรื่องการกิน เวลามีข้าวมีขนมอะไรที่คุณย่าหนูซื้อมาหนูจะไม่ค่อยได้กินหรอกค่ะ แม่จะเอาไปหมด เหมือนกับว่าไม่ได้แบ่งลูกอะไรแบบนี้ค่ะ เรื่องเงินเรื่องทวงบุญคุณอีก หนูมีเครื่องสำอางค์ที่เก็บเงินซื้อเองค่ะ เก็บออมจากเงิรไปโรงเรียนแต่แม่ก็เอาของหนูไปใช้ค่ะ ทั้งที่เครื่องสำอางค์ที่หนูได้ฟรีจากการรีวิวหลังรีวิสเสร็จหนูให้แม่หมดเลย แม่หนูก็ไม่หยุดค่ะ เขาบอกว่าเงินเก็บที่หนูได้ก็มาจากเขาให้ไปโรงเรียน อะไรที่เขาทวงได้เขาจะทวงหมด เมื่อวานหนูพูดกับเขาว่า หนูเรียนจบมีเงินเก็บทำงานแล้ว หนูจะย้ายออกไปอยู่หมู่บ้านไม่ก็คอนโดค่ะ เขาพูดว่าว้านสบายขนาดนี้จะย้ายไปไหนอีก ทำใหิหนูคิดส่าหนูสบายกายค่ะแต่หนูไม่รู้สึกสบายใจเลย มีอีกหลายเรื่องเลยค่ะแต่เรื่องหลักๆก็ประมาณนี้ หนูไม่ได้มีเจตนาจะแฉแม่ตัวเองนะคะ แต่หนูเพียงอยากได้วิธีหรือคำพูดที่เลิกทำให้หนูคิดลบหรือทางออกของปัญหาค่ะ(ให้พ่อช่วยไม่ได้ค่ะพ่อเข้าข้างแม่)ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่รับฟังเรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนนึงนะคะ