ตอนนั้นเราขึ้นม.1วันแรกเปิดเทอมหลังเข้าแถวตอนเช้าเสร็จ เราเตรียมเข้าห้องเรียนแต่สังเกตุเห็นผญคนนึงหน้าอาคารไม่คุ้นหน้าเราคิดว่าเป็นเด็กโรงเรียนอื่นมาติดต่ออะไรรึป่าว ตัดสินใจชวนเพื่อนสนิทเราจูงมือไปถามแต่ผญคนนั้นพูดอ้อมแอ้มมาก555แทบไม่ได้ยินเพื่อนสนิทเรารีบดึงมือเราเข้าห้องไปเพราะถึงเวลาแล้ว
แต่พอเข้าห้องมาไม่นานผญคนนั้นก็เดินเข้ามาในห้อง (ขอแทนผญคนนั้นชื่อบี)ครูให้บีแนะนำตัวเรานั่งมองขำๆคนอะไรพูดวกไปวนมาเสียงเบาพอถามชื่ออะไรก็ดูงงๆบอกไม่มีชื่อเล่นอีก(มารู้ชื่อเค้าทีหลังนะ)
ช่วงแรกก็ไม่คิดอะไรนะ แต่บางทีเราก็สังเกตุเพื่อนคนนี้เห็นชอบร้องให้คนเดียวบ่อยๆบางทีเราก็ชอบพูดกวนๆ ทำตัวเป็นนางเอกmvเพลงรึไง บีชอบพกสมุดเล่มนึงติดตัวตลอด เราเคยเอามาอ่านนะ ข้างในสมุดส่วนใหญ่ก็เขียนบันทึกนู่นนี่ ไม่ก็คิดถึงพ่อแม่พอต้องมาเรียนไกลบ้านเลยเหงาละมั้ง ตอนนั่นเราไม่สนใจหรอกช่างเหอะไม่เกี่ยวอะไรกับเรา แต่ช่วงนั้นเหมือนเพื่อนสนิทเราเริ่มไปอยู่กับบีเพราะบีย้ายมาใหม่ๆยังไม่คุ้น นะตอนนี้นเรายังเด็กเราเลยไม่ชอบบีเท่าไรเราบอกเพื่อนคนอื่นๆว่าอย่าไปยุ่งกับบี แล้วก็เพื่อนคนนั้นปล่อยให้อยู่กันไปสองคน
ซึ่งพอผ่านไปนานๆเหมือนทุกอย่างเริ่มดีขึ้นเรากับบีได้คุยกันมากขึ้น บีเป็นคนน่ารักมากคนนึงเลยรู้สึกผิดเลยที่ทำแบบนั้นกับบีไป เรากับบีแทบไม่มีอะไรที่เข้ากันได้ แต่มีเรื่องนึงคือเรื่องดาราเราทั้งคู่ชอบเหมือนกันไปๆมาๆเรากลายเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันไปซะงั้น555 พอคิดแล้วก็ขำนะจากที่ไม่ชอบกลายเป็นขาดไม่ได้
พอขึ้นม.2เรากับบีนี่สนิทกันมากๆแล้วทางบ้านเราชอบมีปัญหาเราเครียดไม่ชอบอยู่บ้าน เหมือนไม่มีใครเข้าใจเราเกลียดตัวเองมากๆ มันทำให้เราชอบมาโรงเรียนแล้วบีเป็นเหมือนเรื่องดีๆไม่กี่อย่างที่ทำให้วันของเราผ่านไปไว เราชอบอยู่กับบีนะบีเหมือนความสดใสเลยมันทำให้เราอยากเปลี่ยนตัวเองไม่รู้ทำไมแค่อยากเป็นคนที่ดูดีกว่านี้อยากมาเจอบีแล้วรู้สึกคู่ควรที่จะอยู่ข้างๆบี บีทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นมากๆเลยเรากับบีตัวติดกันตลอด จนน้องๆต่างจับจิ้นเราสองคนซึ่งเรากับบีก็ไม่ได้ปฏิเสธไปหรอกยังแกล้งบอกว่าคบกันด้วยนะ555
เห็นเด็กหัวเราะแล้วก็ตลกดี
บางทีเราก็นั่งคิดนะว่าถ้าเราคบกับบีจะเป็นไง แต่มันไม่ได้จริงๆเรารู้สึกว่าเป็นเพื่อนกันมันโอเคที่สุดเเล้ว ตอนนั้นเราคิดแบบนั้น เรากับบีชอบเรียกแทนกันว่าเบ๊บด้วยนะบางทีก็ไปอ้อนกอดหอมแก้มจนเพื่อนหมั่นไส้กัน5555 น่ารักดีออก
แต่ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่รู้สึกว่าขาดบีไม่ได้เริ่มรู้สึกแปลกๆอยากให้บีอยู่กับเราเริ่มมันเริ่มเกินเพื่อน แล้วเราเป็นคนแสดงออกชัดถึงพยามเก็บแล้วก็เถอะเหมือนบีจะเอะใจนะแต่ไม่ได้พูดอะไร
พอขึ้นชั้นม.3บีเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น มีรุ่นน้องผชคนนึงทักมาจีบยอมรับเลยเราหวงบ้างแหละ เราร้องให้อ้อนวอนให้เค้าเลิกคุยกัน เอาแต่ใจนะแต่ตอนนั้นเราทำไป แล้วพอไปซื้อขนมเราเจอรุ่นน้องผชคนนั้นเราเดินไปแล้วบอกน้องเค้าว่าไม่ให้ยุ่งกับบี เฮ้อออพอคิดๆเราทำไรไปเนี่ย เราแกล้งบอกบีว่าเรายังไม่มีแฟนบีต้องไม่มีนะห้ามทิ้งเรามีแฟนก่อน
เราทำดอกไม้จากลวดกำมะหยี่ให้บีด้วยนะน่ารักมากเลยเราเห็นบีใส่ใต้โต๊ะเรียนจนมันหายเราเสียใจมากเลยเพราะนั้นเป็นครั้งแรกเลยที่ทำช่อดอกไม้
แล้วเหมือนเราเริ่มรู้สึกว่าบีตีตัวออกห่างเรา เราแกล้วไม่รู้แล้วทำตัวปกติแต่มันเริ่มแปลกไปหมดบีชอบพูดแปลกๆ ไม่คิดคบเพื่อนเป็นแฟนเราว่าบีคงหมายถึงเราแหละ จนบีกับเราห่างกันไปเราพยามร้องให้อ้อนวอนเราไม่เข้าใจทำไมบีต้องหนีเรา ไม่เห็นอธิบายเลยเราเอาแต่ขอโทษร้องให้ตั้งแต่เกิดมาเคยเห็นแต่ในซีรีส์ว่าอกหักอยู่คนเดียวไม่ได้เราก็เพิ่งเคยเจอกับตัวพอยู่คนเดียวก็เอาแต่ร้องให้ย้ำคิดย้ำทำกินไม่ได้ แค่ขนมชิ้นเล็กๆเรายังต้องคายมันฝืนเรามากปกติเราชอบขนมนะแต่ตอนนั้นเรากินได้เเต่น้ำเปล่านอนไม่หลับเหมือนทั้งวันเราเอาแต่เราให้ขอโทษเค้าซ้ำๆทั้งที่ตอนนั้นเราไม่รู้ด้วยซ้ำเราทำอะไรผิด มันเหมือนเราเสียสิ่งดีๆไม่กี่อย่างในชีวิตที่เหลือไป
จนเค้าตอบเราว่าเค้าคิดว่าเราชอบเค้าแล้วเหมือนบางทีเราก็แสดงออกชัด เค้าไม่อยากเสียเพื่อนเลยไม่พูดได้แต่ตีตัวออกห่างเรา เลยตอบว่าเราไม่ได้ชอบเค้าแต่นั่นแหละเราโกหก เราว่าเค้าคงไม่เชื่อหรอกเราพยามรั้งพยามทุกอย่างเกิดมาเรายังไม่เคยสมเพชตัวเองขนาดนี้เลย เค้ายังใช้ชีวิตปกติถึงไม่มีเราเเต่เหมือนโลกทั้งใบของเรามันพังไปแล้วเราฟังเพลงเศร้าทั้งวันเหมือนคนซึมเศร้าน้ำหนักลดแค่ต้องฝืนไปโรงเรียน
เจอหน้าเค้าเรารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุดวูบหายใจไม่ออกแค่อ้าปากก็ร้องให้เราใช้ความกล้าพูดกับเค้าแต่ละคำแค่เราอ้าปากอยู่หน้าเค้าก็ร้องแล้วทั้งที่เมื่อก่อนแค่กอดยังเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำเราได้ยินชื่อเค้าก็ร้องทำอะไรก็เศร้าไปหมด
เรารู้ตัวนะว่าเราเปิดใจเรื่องความหลากหลายทางเพศ ผญจะชอบผญเราก็ไม่ติดแต่ไม่เคยคิดว่าเราเองที่จะชอบเค้ามากขนาดนี้ เราไม่รู้หรอกว่าเราจะชอบผญคนอื่นได้มั้ยรู้แค่เราชอบเค้าคนนี้ ก็เรารักเค้าไปแล้วทำไงได้ล่ะ
เราไม่น่าแสดงออกเกินตัวเลยอย่างน้อยเราก็จะได้มีเค้าอยู่ในชีวิต เค้าเหมือนหายไปจากโลกของเรามันหนักมากการผ่านไปในแต่ละวันทรมานจนเราแทบทนไม่ไหว ตอนนี้เราเรียนจบแล้วเราเคยคิดนะว่าถ้าเรียนจบเราคงมีรูปคู่น่ารักๆกับเค้าเยอะมากๆแน่เลย แต่ไม่เราไม่มีรูปคู่กับเค้าสักรูป
ก่อนที่เพื่อนๆต้องแยกย้ายกันไปเย็นวันนั้นเรานัดรวมตัวกันไปกินหมูกระทะเราถ่ายแอบคริปเค้าไว้ด้วยระตัวเล็กนิดเดียวกินเก่งขนาดนี้ ก่อนกลับบ้านก็ดึกแล้วแหละ เราแวะเซเว่นกันหลังซื้อของเสร็จเราเห็นเค้าเตรียมตัวจะขับรถกลับ เราตัดสินใจไปกอดเค้าจากข้างหลังแล้ววิ่งหนีขึ้นรถ ใจเราเต้นตึกๆๆเหมือนจะหลุดออกมา นั่งน้ำตาคลอกลั้นร้องให้ตอนนั่งรถกลับบ้านเรานั่งนิ่งๆมองไม่เห็นทางด้วยซ้ำจนรถมาจอดหน้าบ้านเรา
เรากับเค้าคุยกันแทบนับคำได้
ถึงเราจะมองหน้าเค้าโดยไม่ร้องให้ได้แล้วแต่เรากับจุกจนพูดอะไรไม่ออกเราพยามตัดใจ แต่ก็ทำไม่ได้ไม่รู้สิทั้งชีวิตนี้เราจะรักคนอื่นได้มั้ย ถ้าไม่ใช่เค้าแล้วเราก็ไม่คิดว่าจะมีใครรักเค้าได้เท่าเราอีกแลเวด้วย ตอนนี้เราไม่ร้องให้หนักกินข้าวได้แล้วเริ่มดีขึ้นสุดท้ายเรายังคงเหลือที่ว่างไว้ให้เค้าเสมอ
จากคนที่ไม่รู้จักกันเราเป็ฝ่ายไปทักเค้าคนแรก ทั้งที่เคยไม่ชอบเค้ามากที่สุด จนสนิทกันที่สุดจนตอนนี้เรารักเค้ามากจนทิ้งทุกอย่าได้เพื่อเค้า ถึงเราจะไม่ได้เจอเค้าแล้ว เราก็ยังรักเค้าอยู่เลยจุกจนพูดไม่ออกรู้ว่าเราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว แต่เราก็ทำไม่ได้เหมือนกันถ้าจะอวยพรให้เค้าไปเจอใครก็ไม่ใจแข็งขนาดนั้น
เราอยากกอดแขนเค้าไว้แต่ก็ทำไม่ได้
เราไม่ได้แค่อกหักแต่เราเสียทั้งคนที่เรารักเพื่อนสนิทคนที่เข้าใจเรามากที่สุดไปแล้ว เราคงต้องปล่อยวางให้ได้ ส่วนเรื่องที่เราชอบเค้าเราคงไม่มีทางพูดมันออกไปหรอก ผ่านมาเป็นปีแล้วเรายังร้องให้เวลาคิดถึงเค้าอยู่เลย
ชอบเพื่อนผู้หญิงเหมือนกัน
แต่พอเข้าห้องมาไม่นานผญคนนั้นก็เดินเข้ามาในห้อง (ขอแทนผญคนนั้นชื่อบี)ครูให้บีแนะนำตัวเรานั่งมองขำๆคนอะไรพูดวกไปวนมาเสียงเบาพอถามชื่ออะไรก็ดูงงๆบอกไม่มีชื่อเล่นอีก(มารู้ชื่อเค้าทีหลังนะ)
ช่วงแรกก็ไม่คิดอะไรนะ แต่บางทีเราก็สังเกตุเพื่อนคนนี้เห็นชอบร้องให้คนเดียวบ่อยๆบางทีเราก็ชอบพูดกวนๆ ทำตัวเป็นนางเอกmvเพลงรึไง บีชอบพกสมุดเล่มนึงติดตัวตลอด เราเคยเอามาอ่านนะ ข้างในสมุดส่วนใหญ่ก็เขียนบันทึกนู่นนี่ ไม่ก็คิดถึงพ่อแม่พอต้องมาเรียนไกลบ้านเลยเหงาละมั้ง ตอนนั่นเราไม่สนใจหรอกช่างเหอะไม่เกี่ยวอะไรกับเรา แต่ช่วงนั้นเหมือนเพื่อนสนิทเราเริ่มไปอยู่กับบีเพราะบีย้ายมาใหม่ๆยังไม่คุ้น นะตอนนี้นเรายังเด็กเราเลยไม่ชอบบีเท่าไรเราบอกเพื่อนคนอื่นๆว่าอย่าไปยุ่งกับบี แล้วก็เพื่อนคนนั้นปล่อยให้อยู่กันไปสองคน
ซึ่งพอผ่านไปนานๆเหมือนทุกอย่างเริ่มดีขึ้นเรากับบีได้คุยกันมากขึ้น บีเป็นคนน่ารักมากคนนึงเลยรู้สึกผิดเลยที่ทำแบบนั้นกับบีไป เรากับบีแทบไม่มีอะไรที่เข้ากันได้ แต่มีเรื่องนึงคือเรื่องดาราเราทั้งคู่ชอบเหมือนกันไปๆมาๆเรากลายเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันไปซะงั้น555 พอคิดแล้วก็ขำนะจากที่ไม่ชอบกลายเป็นขาดไม่ได้
พอขึ้นม.2เรากับบีนี่สนิทกันมากๆแล้วทางบ้านเราชอบมีปัญหาเราเครียดไม่ชอบอยู่บ้าน เหมือนไม่มีใครเข้าใจเราเกลียดตัวเองมากๆ มันทำให้เราชอบมาโรงเรียนแล้วบีเป็นเหมือนเรื่องดีๆไม่กี่อย่างที่ทำให้วันของเราผ่านไปไว เราชอบอยู่กับบีนะบีเหมือนความสดใสเลยมันทำให้เราอยากเปลี่ยนตัวเองไม่รู้ทำไมแค่อยากเป็นคนที่ดูดีกว่านี้อยากมาเจอบีแล้วรู้สึกคู่ควรที่จะอยู่ข้างๆบี บีทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นมากๆเลยเรากับบีตัวติดกันตลอด จนน้องๆต่างจับจิ้นเราสองคนซึ่งเรากับบีก็ไม่ได้ปฏิเสธไปหรอกยังแกล้งบอกว่าคบกันด้วยนะ555
เห็นเด็กหัวเราะแล้วก็ตลกดี
บางทีเราก็นั่งคิดนะว่าถ้าเราคบกับบีจะเป็นไง แต่มันไม่ได้จริงๆเรารู้สึกว่าเป็นเพื่อนกันมันโอเคที่สุดเเล้ว ตอนนั้นเราคิดแบบนั้น เรากับบีชอบเรียกแทนกันว่าเบ๊บด้วยนะบางทีก็ไปอ้อนกอดหอมแก้มจนเพื่อนหมั่นไส้กัน5555 น่ารักดีออก
แต่ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่รู้สึกว่าขาดบีไม่ได้เริ่มรู้สึกแปลกๆอยากให้บีอยู่กับเราเริ่มมันเริ่มเกินเพื่อน แล้วเราเป็นคนแสดงออกชัดถึงพยามเก็บแล้วก็เถอะเหมือนบีจะเอะใจนะแต่ไม่ได้พูดอะไร
พอขึ้นชั้นม.3บีเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น มีรุ่นน้องผชคนนึงทักมาจีบยอมรับเลยเราหวงบ้างแหละ เราร้องให้อ้อนวอนให้เค้าเลิกคุยกัน เอาแต่ใจนะแต่ตอนนั้นเราทำไป แล้วพอไปซื้อขนมเราเจอรุ่นน้องผชคนนั้นเราเดินไปแล้วบอกน้องเค้าว่าไม่ให้ยุ่งกับบี เฮ้อออพอคิดๆเราทำไรไปเนี่ย เราแกล้งบอกบีว่าเรายังไม่มีแฟนบีต้องไม่มีนะห้ามทิ้งเรามีแฟนก่อน
เราทำดอกไม้จากลวดกำมะหยี่ให้บีด้วยนะน่ารักมากเลยเราเห็นบีใส่ใต้โต๊ะเรียนจนมันหายเราเสียใจมากเลยเพราะนั้นเป็นครั้งแรกเลยที่ทำช่อดอกไม้
แล้วเหมือนเราเริ่มรู้สึกว่าบีตีตัวออกห่างเรา เราแกล้วไม่รู้แล้วทำตัวปกติแต่มันเริ่มแปลกไปหมดบีชอบพูดแปลกๆ ไม่คิดคบเพื่อนเป็นแฟนเราว่าบีคงหมายถึงเราแหละ จนบีกับเราห่างกันไปเราพยามร้องให้อ้อนวอนเราไม่เข้าใจทำไมบีต้องหนีเรา ไม่เห็นอธิบายเลยเราเอาแต่ขอโทษร้องให้ตั้งแต่เกิดมาเคยเห็นแต่ในซีรีส์ว่าอกหักอยู่คนเดียวไม่ได้เราก็เพิ่งเคยเจอกับตัวพอยู่คนเดียวก็เอาแต่ร้องให้ย้ำคิดย้ำทำกินไม่ได้ แค่ขนมชิ้นเล็กๆเรายังต้องคายมันฝืนเรามากปกติเราชอบขนมนะแต่ตอนนั้นเรากินได้เเต่น้ำเปล่านอนไม่หลับเหมือนทั้งวันเราเอาแต่เราให้ขอโทษเค้าซ้ำๆทั้งที่ตอนนั้นเราไม่รู้ด้วยซ้ำเราทำอะไรผิด มันเหมือนเราเสียสิ่งดีๆไม่กี่อย่างในชีวิตที่เหลือไป
จนเค้าตอบเราว่าเค้าคิดว่าเราชอบเค้าแล้วเหมือนบางทีเราก็แสดงออกชัด เค้าไม่อยากเสียเพื่อนเลยไม่พูดได้แต่ตีตัวออกห่างเรา เลยตอบว่าเราไม่ได้ชอบเค้าแต่นั่นแหละเราโกหก เราว่าเค้าคงไม่เชื่อหรอกเราพยามรั้งพยามทุกอย่างเกิดมาเรายังไม่เคยสมเพชตัวเองขนาดนี้เลย เค้ายังใช้ชีวิตปกติถึงไม่มีเราเเต่เหมือนโลกทั้งใบของเรามันพังไปแล้วเราฟังเพลงเศร้าทั้งวันเหมือนคนซึมเศร้าน้ำหนักลดแค่ต้องฝืนไปโรงเรียน
เจอหน้าเค้าเรารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุดวูบหายใจไม่ออกแค่อ้าปากก็ร้องให้เราใช้ความกล้าพูดกับเค้าแต่ละคำแค่เราอ้าปากอยู่หน้าเค้าก็ร้องแล้วทั้งที่เมื่อก่อนแค่กอดยังเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำเราได้ยินชื่อเค้าก็ร้องทำอะไรก็เศร้าไปหมด
เรารู้ตัวนะว่าเราเปิดใจเรื่องความหลากหลายทางเพศ ผญจะชอบผญเราก็ไม่ติดแต่ไม่เคยคิดว่าเราเองที่จะชอบเค้ามากขนาดนี้ เราไม่รู้หรอกว่าเราจะชอบผญคนอื่นได้มั้ยรู้แค่เราชอบเค้าคนนี้ ก็เรารักเค้าไปแล้วทำไงได้ล่ะ
เราไม่น่าแสดงออกเกินตัวเลยอย่างน้อยเราก็จะได้มีเค้าอยู่ในชีวิต เค้าเหมือนหายไปจากโลกของเรามันหนักมากการผ่านไปในแต่ละวันทรมานจนเราแทบทนไม่ไหว ตอนนี้เราเรียนจบแล้วเราเคยคิดนะว่าถ้าเรียนจบเราคงมีรูปคู่น่ารักๆกับเค้าเยอะมากๆแน่เลย แต่ไม่เราไม่มีรูปคู่กับเค้าสักรูป
ก่อนที่เพื่อนๆต้องแยกย้ายกันไปเย็นวันนั้นเรานัดรวมตัวกันไปกินหมูกระทะเราถ่ายแอบคริปเค้าไว้ด้วยระตัวเล็กนิดเดียวกินเก่งขนาดนี้ ก่อนกลับบ้านก็ดึกแล้วแหละ เราแวะเซเว่นกันหลังซื้อของเสร็จเราเห็นเค้าเตรียมตัวจะขับรถกลับ เราตัดสินใจไปกอดเค้าจากข้างหลังแล้ววิ่งหนีขึ้นรถ ใจเราเต้นตึกๆๆเหมือนจะหลุดออกมา นั่งน้ำตาคลอกลั้นร้องให้ตอนนั่งรถกลับบ้านเรานั่งนิ่งๆมองไม่เห็นทางด้วยซ้ำจนรถมาจอดหน้าบ้านเรา
เรากับเค้าคุยกันแทบนับคำได้
ถึงเราจะมองหน้าเค้าโดยไม่ร้องให้ได้แล้วแต่เรากับจุกจนพูดอะไรไม่ออกเราพยามตัดใจ แต่ก็ทำไม่ได้ไม่รู้สิทั้งชีวิตนี้เราจะรักคนอื่นได้มั้ย ถ้าไม่ใช่เค้าแล้วเราก็ไม่คิดว่าจะมีใครรักเค้าได้เท่าเราอีกแลเวด้วย ตอนนี้เราไม่ร้องให้หนักกินข้าวได้แล้วเริ่มดีขึ้นสุดท้ายเรายังคงเหลือที่ว่างไว้ให้เค้าเสมอ
จากคนที่ไม่รู้จักกันเราเป็ฝ่ายไปทักเค้าคนแรก ทั้งที่เคยไม่ชอบเค้ามากที่สุด จนสนิทกันที่สุดจนตอนนี้เรารักเค้ามากจนทิ้งทุกอย่าได้เพื่อเค้า ถึงเราจะไม่ได้เจอเค้าแล้ว เราก็ยังรักเค้าอยู่เลยจุกจนพูดไม่ออกรู้ว่าเราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว แต่เราก็ทำไม่ได้เหมือนกันถ้าจะอวยพรให้เค้าไปเจอใครก็ไม่ใจแข็งขนาดนั้น
เราอยากกอดแขนเค้าไว้แต่ก็ทำไม่ได้
เราไม่ได้แค่อกหักแต่เราเสียทั้งคนที่เรารักเพื่อนสนิทคนที่เข้าใจเรามากที่สุดไปแล้ว เราคงต้องปล่อยวางให้ได้ ส่วนเรื่องที่เราชอบเค้าเราคงไม่มีทางพูดมันออกไปหรอก ผ่านมาเป็นปีแล้วเรายังร้องให้เวลาคิดถึงเค้าอยู่เลย