วันที่ 30 เมษายนสุนัขที่เป็นหมาแม่ที่มีลูกยังคงอาการปกติแต่เช้าวันถัดมา(1พ.ค)เราไม่ได้ไปทำงานแต่ไม่ได้ออกจากบ้านเมื่อวันที่1พฤษภาคม 2569 ในช่วงเย็นเวลา16:30กว่าๆมีอาการกระวนกระวายแปลกๆชักดิ้นชักงอกัดสิ่งของต่างๆทีแรกคิกว่าเป็นหมาบ้าไปหรือเปล่าแต่นึกได้เมื่อวานยังคงปกติแต่ทำไมวันนี้ผิดแผกไปเราบอกกับแม่ว่าโดนวางยาเบื่อหรือเปล่ามีอาการน้ำลายไหลออกเยอะมากสุนัขพยายามอ้วกออกเหมือนมีอะไรติดคอเสียงทรมานมากแทบขาดใจ😞 หลังจากนั้นก็ไปชักดิ้นชักงอแบบแทบขาดใจอีกครั้งหน้าทั้งหน้ากระทบลงบนพื้นปูนอย่างดังโป๊กโป๊ก ตุ้บๆ ดิ้นจนเราที่เห็นน้ำตาไหลไม่หยุดเจ็บหัวใจเหลือเกินเราทำอะไรไม่ได้ตอนนั้นเวลา22:30กว่าเรา ภาวนาให้อาการดีขึ้นค่ะ เราเอานมเอาน้ำอะไรให้เพื่อล้างยา...ที่บ้านเสียดายไม่มีไข่สักฟองเราเอาแต่ทำใจแล้วบอกกับหมาว่าถ้ามันทรมานก็อย่าฝืนส่วนลูกๆทั้งสามตัวเราจะหานมหาอะไรมาเลี้ยงเอง แล้วเช้าวันที่2พฤษภาคม 2569 ช่วงเช้าไม่แน่ใจว่าเวลาไหนลืมตามาเห็นคุณพ่อขุดดินฝั่งร่างแล้วเราก็เข้าใจว่าสุนัขตัวนั้นเสียชีวิตแล้วเราอยากรู้มากค่ะว่าจิตใจคนที่วางยา เนี่ยไม่คิดถึงหนึ่งชีวิตเลยเหรอสุนัขก็มีหัวใจมีความรู้สึกแต่แค่พูดไม่ไ่ด้เท่านั้นอีกอย่างนางยังเป็นหมาเป็นแม่ที่มีลูกดันมาพรากหลายชีวิตให้จากกันได้ขนาดนี้เลยเหรอ บาปกรรมมีจริงนะ มันคือการพรากแม่พรากลูกกัน สันดานทำด้วยอะไรแย่ที่สุดทรามมาก อีกอย่างนางมาเสียชีวิตใต้ป้ายบ้านเลขที่เป็นเลขที่43ค่ะขอบคุณทุกคนที่ได้มาร่วมแสดงความคิดเห็นนะคะ🙏🏼😞
แม่หมาเสียชีวิตแล้วลูกหมาที่พึ่งจะแค่4-5สัปดาห์