แม่...

สวัสดีค่ะ หนูเป็นเด็กอายุ18คนนึงที่มีปัญหากับครอบครัว ทุกครั้งที่แม่เห็นหน้าหนู แม่จะรำคาญหนูแล้วก็ด่าตลอด ทุกครั้งที่หนูทำอะไรสักอย่าง แม่ก็มาด่า เช่นล้างถ้วย ทีแรกหนูก็ล้างไม่สะอาดค่ะ แม่ก็มาด่า ก็เข้าใจได้เพราะมันไม่สะอาด แต่แม่ก็ไล่หนูให้ออกจากบ้านไปเพราะหนูไม่ได้เรื่อง ทั้งๆที่ทุกครั้งที่แม่บอกให้ทำอะไรหนูก็ทำตลอด แม่ใจดีกับทุกคนเลย ยกเว้นหนู ตอนอายุ15หนูเคยกินยานอนหลับเข้าไปเยอะๆ แต่หนูจำได้ว่ามันทรมานมาก ทั้งแสบทั้งร้อนในท้องจนต้องอ้วกออกมา หนูไม่อยากอยู่กับแม่ แม่ไล่หนูออกจากบ้านบ่อยจนนับครั้งไม่ได้ หนูเลยเปลี่ยนไปอยู่กับพ่อ พอไปอยู่กับพ่อ แม่ก็ตามซื้อของไปให้ทำเหมือนเป็นห่วง หนูก็รักแม่มากเลยกลับมาอยู่กับแม่ แต่แม่ไม่เคยด่าพี่เลย พี่ของหนูเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ กลับมาที่บ้านก็กินเหล้าสูบบุหรี่ แต่อย่างน้อยพี่หนูก็หาเงินด้วยการรับจ้าง แม่บอกให้หนูทำบ้าง หนูก็ทำค่ะ ไปทำงานกับลุงที่เป็นเจ้าของกิจการ ลุงของหนูใจดีมากเลยค่ะ เวลาไปทำงานก็หาอะไรอร่อยๆมาให้กิน แล้วตอนม.2แม่หนูเคยโมโหที่หนูตื่นสายแล้วแม่ก็พังประตูเข้ามาจิกหัวหนูแล้วลากออกไปจากห้อง หนูเจ็บมากมันฝังใจหนูจนทุกวันนี้ ล่าสุดนี้หนูก็ไปตากผ้าให้แม่ แม่บอกให้หนูหนีไปที่อื่นเพราะหนูจับเสื้อของแม่ แม่เปรียบเทียบหนูใส่กับพี่ ทั้งๆที่หนูไม่เคยกินเหล้าไม่ดูดบุหรี่ แต่พี่ของหนูทำทุกอย่างตั้งแต่ม.ปลาย รวมถึงกินน้ำท่อมด้วย ก่อนหน้านี้หนูทำร้ายตัวเองแบบหยุดไม่ได้ หนูเจ็บ แต่เหมือนสมองของหนูมันสั่งให้หนูตีตัวเองซ้ำๆ ปากหนูแตกหนูไม่รู้ตัวเลยจนเดินไปส่องกระจกถึงจะรู้สึกเจ็บ โหนกแก้มหนูช้ำนิดหน่อย ตอนนี้มันตึงๆ หนูมาพิมข้อความนี้หลังจากเหตุการนั้นจบมาไม่ถึง15นาที หนูเสริจกูเกิ้ลว่าวิธีฆ่าตัวตายแบบไม่ทรมาน มันมีเบอร์1323ให้โทรไป หนูอยากระบายให้ใครสักคนฟัง แต่ติดต่อไม่ได้เพราะสายเต็มแล้ว หนูไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว หนูอยากหนีไปที่อื่น ไม่รู้ว่าถ้าไปแล้วชีวิตหนูจะเป็นยังไง หนูแค่ไม่อยากอยู่ฟังคำพุดที่มันแทงใจหนูมาตลอดหลายปี ทุกครั้งที่แม่ด่าแม่ก็จะเปรียบหนูกับสัตว์ แม่เคยพูดว่ามีลูกอย่างไม่มีจะดีกว่า เหมือนแม่ไม่เคยมองหนูเป็นลูกเลย หนูไม่รู้ต้องทำยังไงหนู หนูเป็นคนที่เอาแต่ใจจริง แต่กับแม่หนูไม่กล้าเลย แม่เปลี่ยนไปตั้งแต่ที่หนูจับได้ว่าแม่มีคนอื่น แล้วแม่ก็ทำทุกวิถีทางให้พ่ออกไปจากบ้าน แล้วพ่อก็ไป ที่พึ่งทางใจหนูออกจากบ้านไปแล้ว เหลือแค่พี่ชาย พี่ก็ดีกับหนูมาก แต่หนูก็อิจฉาพี่ที่แม่รักพี่ เมื่อวานนี้วันเกิดพี่ของหนู ทุกคนมารวมดีใจกับพี่ของหนู ญาติๆทุกคนโอนตังมาให้ แต่พอวันเกิดของหนู มีแค่เพื่อนที่เอาเค้กมาให้ แต่กับแม่ไม่มีเลย หนูต้องทำยังไงต่อ แม่บอกว่าถ้าขึ้นมหาวิทยาลัย แม่จะไม่ส่งหนูเรียนต่อ แต่หนูอยากเรียนมากกก หนูอยากเป็นหลายอย่างในชีวิตนี้ หนูอยากเป็นสัตวแพทย์ แต่เหมือนอนาคตหนูมันจะมืดมิดเลย หนูต้องทำยังไงต่อ หนูไม่รู้ว่าหนูต้องทำยังไงเลย แล้วทุกครั้งที่หนูอธิบายบางอย่างให้แม่ฟัง แม่ก็ขู่ว่าจะฆ่าหนู ไม่ก็ตบ ไม่ก็อะไรสักอย่างที่ใกล้มือแม่ที่สุด แม่จะโยนใส่หนู มีดแม่ก็เคยขว้างใส่มาแล้ว มีครั้งนึงหนูโดดกำแพงบ้านหนีแม่ แม่ก็ตะโกนตามมาว่าถ้าไม่หยุดจะตามไปฆ่า หนูก็เลยต้องแวะขอความช่วยเหลือที่ข้างบ้าน แต่ทุกคนเห็นเป็นเรื่องตลกที่แม่ของหนูถือมีดมา แต่พอกลับไปแม่ก็ใช้มือตี มีครั้งนึงหนูน่าจะลืมอะไรสักอย่าง แล้วแม่ก็เข้ามาพังข้าวของในห้องนอนของหนู หนูกลับมาจากโรงเรียนก็ต้องมาเก็บของแบบเงียบๆ ถ้าหนูถามหนูคงไม่ได้มาพิมอะไรแบบนี้ หนูควรทำยังไงต่อดีคะ