ความคิดของแม่

มาวันนึงเราอยากปรึกษาแม่ เรื่องการไปหาแฟนอีกจังหวัด แต่แม่ไม่อนุญาตเพราะยังไม่ถึงเวลา เพราะอายุเรายังน้อย แม่บอกเดี๋ยวถึงเวลาก็ไปได้เอง ในชณะที่เรากำลังจะไปฝึกงานอีก 4เดือนข้างหน้า เราเป็นคนที่ไม่ค่อยไปไหนติดบ้านกลัวสังคม กลัวการเดินทาง แต่เราก็พยายามทำสิ่งที่ตัวเองกลัวให้ชิน เพื่อจะได้เป็นผลดีในอนาคต เพราะเราออกไปข้างนอกสกิลการเอาตัวรอดเราน้อยมากๆ ที่ได้ออกไปทำอะไรบ้างเพราะเรียนในตัวอำเภอ บางครั้งก็มีแอบไปเที่ยวไกลๆกับเพื่อนบ้าง ผลดีของมันคือเออเราออกมาสูดอากาศ ได้ลองใช้ชีวิตแบบไม่บอกใครแต่ๆ เราไม่ได้นอกลู่นอกทางจากนี้แถมการเรียนดี แต่วันนี้เราขอออกเดินทางไปไกลจากเดิมโดยขอก่อน แต่ก็พอจะรู้ว่าไปไม่ได้ ขณะที่เราจะต้องไปฝึกงานที่กรุงเทพ เรายอมรับการตัดสินใจของแม่ แต่ก็อธิบายส่วนของตัวเองว่า เนี่ยหนูอยากลองออกไปใช้ชีวิตบ้าง หนูกลัวมาตั้งนาน ถ้าวันนึงต้องออกไปก็กลัวจะทำไม่ได้ อย่างน้อยก็ขอให้มีทักษะติดตัว ผลคือแม่ก็ยังบอกมันยังไม่ได้คือไม่ได้ เราเลยรู้สึกว่าเออหรือจริงๆเราควรไปเจอปัญหาเอาข้างหน้าให้มันจบๆ