สวัสดีชาว พันทิพย์ทุกท่าน
เราเป็นผู้หญิงวัย35ที่เป็นโรคกระดูกหลังเสื่อม เรามีครอบครัวที่เหมือนจะหน้าอบอุ่นโดยมีสามีตัวอ้วนๆใหญ่ๆเหมือนคิงคองเป็นผู้นำและลูกคองตัวผู้อีก2ตัวป็นพยานรัก
แต่ก่อนนะใข้ครอบครัวของเราดีที่สุดแต่ตอนมันเปลี่ยนไปหมด
เรามีความเจ็บปวดในอดีต มีความภาคภูมิใจ ความรักทั้ง4อย่าง
เรื่องราวยาวๆแบบนี้จะมีใครอยากฟังหรือเปล่านะ
เริ่มจากความเจ็บปวดก่อนละกันเราเกิดในครอบครัวใหญ่ที่มีพ่อเป็นเสาหลักนี้คือความภูมิใจของเราอย่างหนึ่งที่มีพ่อที่ประเสริฐเช่นนี้
พ่อกับแม่มีลูก6คนชาย3หญิง3สลับฟันปลาเราเป็นลูกสาวคนสุดท้อง
พี่สาวคนที่2ท้องไม่มีพ่อแล้วนำลูกสาวของเขามาให้พ่อกับแม่ขึ้นทะเบียนเป็นลูกสาวคนสุดท้อง
เท่ากับว่าครอบครัวเรามี7คน
เรากับน้องสาวสนิดกันมากจึงรู้เรื่องราวของกันและกันอย่างเปิดเผย
วันนั้นเราเห็นกับตาว่าพี่ชายคนที่3ของเราทำร้ายน้องสาวเรา ตอนนั้นเราอายุแค่10ีอยู่ ป 4 ส่วนน้องสาวของเราได้7ปีอยู่ ป 1 มีเด็กผู้ชายวัยเดียวกันมาวิ่งเล่นด้วย
พอไอ้พี่คนนั้นเห็นเข้าจึงเรียกน้องไปกรอกน้ำเข้าตู้เย็นน้องถือขวดเดินมาไกล้ถึงตู้เย็นมันตบน้องอัดน้องติดตู้เย็น พอน้องล้มลงมันกระถืบซ้ำแล้วซ้ำอีกแล้วบอกให้น้องกราบตีนมันถึงยอมปล่อยน้องไป
เราตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเลยวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากแม่
แม่ตอบกลับมาว่าพี่ชายสั่งสอนมันไม่ให้มันใจแตกเหมือนแม่มัน เด็กแค่7ขวบ
ตอนนั้นเราคิดว่ามันจะเป็นไปได้เหรอเด็ก7ขวบเนี้ยนะ รู้ว่าสั่งสอนแต่มันแรงไปมั๊ยในเวลานั้นเราคิดว่าแม่ตัดสินไปแล้วเลยไม่ไปฟ้องพ่อ มันเคยบอกเราว่ามันคิดเกินเลยกับน้องสาวเพราะมันบอกว่าเป็นกาฝาก เแต่กับเรามันไม่คิด
และอีกครั้งนึงมันอยากกินผัดผัก คำว่าบ้านนอกใครจะมานั่งผัดขายให้มันเราปั่นจักยานรอบหมู่ แต่มันไม่มีมีแต่ไขพระโล้เราจึงซื้อเพรากลัวมันหิว
พอมาถึงมันเห็นมันบอกว่ากูอยากกินผัดผักไม่ใช่เหรอ เรายังไม่ตอบด้วยซ้ำ มันตีเราจนถุงพระโล้หลุดมือแตกแล้วกระทืบซ้ำใดใดคือแม่จ้ะนั่งมองอยู่ตรง แล้วไม่บอกว่าอย่าทำน้องอยากกินไปซื้อเองสิ ไม่มี
มีแต่บอกว่าโง่เขาให้ซื้ออย่างหนึ่งได้อย่าางหนึ่ง เรารู้เลยว่าแม่รำเอียงบอกอะไรไปก็คงไม่มีประโยชมันบังคบเรากราบตีนถึงจะปล่อยไปเราก็ทำตามโฝด้วยความกลัว
แล้วเวลาก็เลยมาวันนั้นเราไปรับจ้างสับหัวมันสำปะหรังกับน้องสาวที่ไร่ของลุงลูกๆของลุงกับพวกญาติๆอีกหลายคนก็ไปด้วยไอ้นั่นก็ไป
เรานึกเอาไว้แล้วว่าไอ้เลวเนี้ยต้องหาเรื่องพวกเราแน่นอน เพราะที่ผ่านมามันทั้งลงนลามและตบตีเราและน้องมาตลอดแต่ยังไม่ถึงข่มขื่นแค่จับนม แต่เราไม่กล้าบอกพ่อกลัวพ่อฆ่าแล้วพ่อติดคุก เพราะแม่บอกเราว่าถ้าพ่อฆ่าพี่พ่อต้องไปอยู่ในคุกเราเลยกลัว
เรากับน้องไม่สบตามันตั้งใจสับหัวมัน พอไม่มีใครสนใจมัน มันก็เริ่มหาเรื่องมันหาว่าพวกเราทำไม่ดีน้องเลยบอกว่าทำดีแล้ว มันโยนหัวมันขนาดใหญ่เท่าขามาทางน้องแล้วบอกว่า เอ้าเอาไปไส่...ต่อหน้าคนเยอะๆพวกเราทั้งอ้ายทั้งกลัวเลยพากันลุกหนี
เราได้ยินเสียงย่าด่ามันว่าไอ้ทำแบบนี้กับน้องได้ยังไงนี่มันชั่วเหมือนพี่ชายแม่ไม่มีผิดเอาพี่เอาน้อง
พอเราได้ยินเรานึกในใจเลยว่าเอาพี่เอาน้องหมายความอะไรว่ะใจหนึ่งคิดว่าแกพูดดผิดหรือเปล่าไม่เอาพี่เอาน้องเหรออีกใจนึ่งหรือว่าเอากันกับพี่น้องกับจังหวะนั้นเรารู้เลยว่าต้องหนีให้ไกลที่สุด
ว่าแล้วย่าก็ไปบอกพ่อ จากนั้นพ่อก็ตีมันตอนนั้นมันอายุ25เนี้ยล่ะจำไม่ได้มันสู้นะแต่สู้พ่อไม่ พ่อตีมันเกือบสรบแม่วิ่งมาห้ามพ่อหันเอาลำมันตีแม่ต่อ
พ่อบอกเป็นเพราะเนี้ยพ่อตีจนลำมันหักมัดนึง เราตอนนั้นแมงโคตรซะใจเลยว่ะ
แล้วพ่อก็หันมาด่าเราว่าทำไม่บอกท่านแต่เราบอกท่าน ท่านคงฆ่ามันแล้วก็ติดคุกแล้วเราต้องอยู่กับแม่ เผลอๆแม่อาจตีเราก็ได้
แต่ใดๆจ้าแม่จ้าแม่ด่าพ่อไม่หยุดแถบยังบอกตีกูเลยๆไอ้ชั้วถ้าเป็นเรานะเว้ยคงไม่มัดเดียวคงเป็นสวนแน่
นั่นล่ะมันก็ไม่มากวนเรากับน้องอีกนานพอสมควรแต่ย่ากับแม่ผิดใจกันนานจนย่าตาย
เราอายุ15ขึ้น ม3เรามีความฝันเหมืนกันนะ
เราอยากเป็นหมอ เราถามพ่อ พ่อบอกก็เอาสิแต่พอถึงหูแม่เท่านั้นแหละ
จะไปได้ไงรู้มั้ยว่าพ่อเหนื่อยแค่ใหนไม่ต้องไปพ่อยิ่งเป็นหนี้อยู่ถ้าอยากเรียไปหาเงินเองทั้งๆ
ที่พ่อท่านก็บอกอยู่ว่าส่งได้
จริงๆหนี้พวกนั้นท่านยืมให้พี่(ชาย3คนที่มันตีเรานั่นละ)และ5เรียนแต่มันเรียนไม่จบกันสักคน เราก็กลัวพ่อจะรำบากเลยทำงานก่อนสักปี
เราเข้ากรุงตอนอายุ15ย่าง16ตระเวรหางานแต่ไม่มีใครรับด้วยที่ว่าอายุยังน้อยเลยตัดสินใจไปบางบัวทองเพราะพี่สาวคนที่4อยู่ที่นั่น
เราได้งานร้านอาหารล้างจานเสริฟอาหารและมีข้าวกินฟรีวันละเงินรายวัน วันละ200แต่เราไม่ได้พักกับพี่สาวนะบ้านพี่สาวของเราคนเยอะมากเราเช่าห้องอยู่คนเดียวเงินเดือน6000เราให้2000กิน1000ค่าเช่าห้อง1500เก็บ500
เข้าเดือนที่2พี่ชายของเราอยากมาทำงานบ้าง เลยตามเรามา มันมาขออยู่กับเราเเพราะบ้าพี่สาวคนเยอะ แต่มันทำงานที่เดียวกับพี่สาว
โดยหารเงินค่าห้องกันคนละครึ่งเราว่าพ่อตีมันแล้วมันคงกลาบจำเลยตกลง
ผ่านไป1เดือนมันบงการชีวิตเรามาตลอดมันสั่งให้เราทำนู้นทำนี้แต่ไม่ลวนลามไม่ข่มขื่น โอเคเรารับได้อย่างน้อยก็ไม่ตบตีหรือลวนลามเราแบบเมื่อก่อน
เราตัดสินใจผ่อนทีวีให้พ่อเพราะตอนนั่นบ้านเราไม่มีทีวีเมื่อทีวีถึงห้องเราเปิดกาน์ตูนเลยพี่ชายเราบอกอีปัญญาอ่อนแล้วมันก็เปิดดูเกมโชว
เราบอกมันว่านี่ทีวีกู เท่านั้นแหละหมัดเข่าศอกจัดเต็มเราก็สู้มันนะแต่สู้ไม่ได้ เรานอนขดตัวปิดหน้าเพราะไม่อยากให้โดนจมูกเพราะเรากลัวเลือดและกลัวฟันหัก
มันเน้นกระทืบหัวอย่างเดียวเลยเเล้วบังคับเรากราบตีนคือ มันไม่ได้ข่มขื่นหรือลวนลามมันสั่งให้เราหลับห้ามร้องเพราะอายข้างห้อง
ถึงตอนเช้าเราไปกาพี่สาวเลยพี่สาวโทรบอกแม่จะแจ้งจำรวจจับมันแต่แม่ห้ามไว้เขาให้เราอยู่บ้านพี่สาวไม่ต้องไปอยู่กับมัน(แม่เราเขาก็เคยดีนะตอนที่เรามีเรื่องกับคนอื่นเขาช่วยเราเหมือนแม่คนอื่นทำ)
หลังจากนั้นเราผ่อนทีวีจนหมดเตรียมกลับบ้านเราให้พี่เขยไปเอาทีวีที่ห้องมันมาเพื่อกลับบ้านสงกรานต์พอดีแต่ไอ้นั่นมันจะกลับด้วยเราขอนั่งหลังเพราะเมารถไอ้นั่นมันก็นั่งด้วย
เราอวกจากบางบัวทองจนถึงสระบุรีมันคงรังเกียจแหละมันบอกเราลงไปล้างหน้าที่ปั้มเราจึงลงไปซื้อน้ำโคกมากินพอรถออกตัวมันก็ติดไปใหนไม่ได้สงกรานอะนะมันโมโหมาก ตบเรากลางรถติดแล้วมันก็บ่นว่าซื้อมาทำไมน้ำโคก
จังหวันั้นเราไม่รู้สึกเจ็บเลยได้ยินแต่เสียงบ่นกับเสียงเพี๊รยๆที่มันตบกกหูเราถึงบ้านเรานอนเต็มๆ2วัน
เรารู้สึกตัวเราเห็นร่างกายเราเขียวซ้ำเจ็บปวดไปทั้งตัวเราจึงไม่อยากกลับไปทำงานเราอยากเรียนต่อ
แต่แม่บอกเงินแค่นี้จะเรียนได้ถึงใหนคงไม่พ้นพ่ออีก พ่อไม่รู้เรื่องที่มันตบตีเรานะ
พ่อบอกทำงานอีกสักปีเดี๋ยวพ่อยืมเงินให้
เราสงสารจึงเชื่อท่านนั่งรถทัวไปคนเดียวเลยเราทำงานที่ทำงานของเราห่างจากบ้านพี่สาว5กิโลเราจึงสามารถเดินไปกลับได้ มีวินมอไซคันหนึ่งวิ่งตามหลังเรามาบอกเราว่ามีคนให้มารับ
เรานึกว่าเป็นพี่สาวเลยขึ้นไปกับเขาแต่พ่อถึงบ้านเขาบอกมีคนจ้างเขามาให้รับเราไปส่งบ้านพร้อมส่งถาดพิซซ่าให้แต่เราไม่รับ
เราทำงานไปสักเจ้ก็รับคนเพิ่มเธอเป็นเด็กวัย15เหมือนเราแต่เป็นสาวกว่าสวยก่วาและมีสสมีแล้ว
ชอบไม่กางเกงเขินๆมานั่งกรองน้ำจิ้มส่วนเรานั่งห่อเกี้ยวอยู่อีกที่ แล้วอีเจ้เว้ยเดินมาข้างหลังเราแล้าเอาปากเหยือกทิ่มหลังเราบอกว่าเห็นมั้ยมันอ่อยเฮียไปบอกมันไส่กางเกงดีๆมาทำงาน
หลังจากนั่นเราก็ปวดหลังเรื่อรังจนทำงานไม่ได้ต้องลาออกไปพักอยู่บ้านพี่สาวเป็นอาทิตย์
ยังจำวินคนนั้นได้มั้ยเขากลับมาอีกพร้อมถาดพิซซ่าห่อยไว้หน้าบ้านแม่พี่เขยไปเจอเลยเอาเข้ามาแล้วบอกว่ามีคนเอามาให้เพราะเขียนไว้ข้างบนกลอ่ง
ตอนนั้นเราถามแม่พี่เขยเลยกินได้มั้ยท่านบอกเดี๋ยวท่านถามวินก่อนว่าของใคร
ถามไปถามถึงรู้คนที่เอามาให้คือเฒ่าแก่อู่รถที่อยู่ตรงข้ามร้านที่เราอยู่อายุคราวพ่อท่านจึงบอกให้เรากินเถอะแค่ไอ้เฒ่าหัวงูคนหนึ่ง
เราเปิดถาดพิซซ่าออกเห็นเงิน2000เหน็บอยู่ข้างถาดพร้อมเบอร์โทรศัพก่อนอื่นเรากินพิซซ่าก่อนหิวจัดเราถามแม่พี้เขยว่าให้เราโทรกลับไปมั้ยแม่บอกว่าเอาเงินเขาเอล้วก็โทรไปขอบคุณเขาสักหน่อยเถอะไม่เสียหายหรอก
เราเลยโทรไปขอบคุณ เขาบอกเขาดีใจที่เรายอมโทรมา จากนั้นเราก็กลับบ้าน
เราไม่ถามพ่ออีกถึงเรื่องเรียนต่อเรากลับมารักษาหลังแต่เฒ่าแก่คนนั้งยังตามส่งเงินให้เราอีก
ไม่นานนักไอ้เลวนั่นก็กลับมาเลี้ยงวัวเพราะแม่บอกมันมาให้กลับมา
มันกลับมาด่าทอเราน้องและแม่ทุกวันเราตอบกลับอะไรไม่ได้แต่ไม่มีการข่มขื่นและลวนลามไม่มีการตบตีเราจึงไปนาบ้างไปบ้านเพื่อนบ้างค่ำข่อยกลับบ้านโดยที่เฒ่าแก่นั่นยังส่งเงินเดือนละ2พัน
เราทำอยู่แบบนั้นประมาณ2ปีหายเจ็บหลังจึงกลับไปทำงานมาคราวนี้เราทำงานโรงงานได้แล้วอายุเราครบแล้วเราจึงเข้าโรงงานเดียวกับพี่สาว
หลังจากกลับมาเขาก็พยามชวนเราเที่ยวแต่เราไม่อยากไปเราอยากให้เขามาขอดีๆมากกว่าเพราะตลอด2ปีเราก็รักเขาเหมือนกัน
แต่เขาไม่ยอมมาเสียทีมีแต่จะพาเราไปเที่ยวก่อนเขาบอกว่าเขาส่งเงินให้เยอะแล้วหอมแก้มยังไม่ได้
เราจึงด่าว่าเขาทำวงบุญคุณเขาจึงด่าเราว่าอีเด็ก
เราโกรทมากจึงบอกเลิกไปหลังจากอกหักจากชายแก่คราวพ่อจิตรใจเราก็เค่วงคว้าง
จนไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุยกันสักพักเราจึงตกลงเป็นของเขาเราอยู่กันได้8วันเมียเขาก็มาตาม
เราจึงเลิกเลยความหวังของเราจะอยู่กับเขาเพื่อประชดไอเเฒ่าและไปเป็นเกราะป้องกันพี่ชั้วแต่ก็นั่นล่ะ
วันหนึ่งเราไปตลาดเรากลับไปเจอกับไอ้เฒ่าอีกมันมาขอคืนดีกับเราคิดว่าไม่มีอะไรจเสียแล้วจึงยอมกลับไปคืนดีกับมันแต่ไม่ได้บอกกว่าเราเสียตัวแล้ว
มันเช่าห้องเล็กเล็กให้เราอยู่มันจะมาหาเราแค่ตอนมันเท่านั้นแต่มันให้เงินไม่ขาดมือจนเราได้ให้แม่
แล้ววันหนึ่งเราได้ยินเสียงแปลกๆเราจึงโทรเรียกมันมาหาเพราะเรากลัว
แต่สิ่งที่มันทำกับเราคือ มันบอกว่าของหลังอยู่ที่ตาตุ่มเหรอเท่านั้นเลิกสิรออะไรหลังจากนั้นก็กลับบ้านไปเจอไอ้นรกเหมือนเดิมจ้า
ตอนนั้นพ่อแบ่งวัวให้ไอ้นรกนั่นมันขายวัวหมดแล้วนะนางเอาเงินไปมอไซจ้าเพื่อให้สาวมาสนใจจ้าแต่เขาก็ไปชอบคนอื่นและแต่งกับคนอื่น
มันจึงกลับมาด่าทอแม่จนร้องให้เรานะโคตรสมน้ำแม่เราเลย
หลังจากนั้นไม่นานไอ้เฒ่าโทรมาขอคืนดีกับอีกมันขอโทษและจะมาขอเราจริงๆแต่เราไม่ไว้ใจมันแล้วเราจึงบอกให้มันส่งเงินมาก่อนมันจึงส่งมา20000แล้วบอปให้เราไปหา
แต่เราก็เริ่มฉลาดแล้วนะพอมันโอนปุบเราก็บิดปั๊บทันทีแต่มันดันโอนไส่บัญชีแม่ซึ่ง
อีแม่กับพี่ชายคนที่5ชั่วแอบไปกดมาใช้จนหมดแล้ว
เราไปขอเงินเพื่อไปซื้อเมล็ดผักมาปลูกมันบอกว่าอย่ามาเล่นขายของกูอายเขาแล้วก็บอกว่าเงินหมดแล้วทำไงละแปลงปักก็ขุดไว้แล้ว
เราอยากบอกพ่อเหมือนกันนะแต่กลัวท่านกลุ้มใจ
เราตอนนี้ยเว้ยผมไม่หวีไม่อยากกินข้าวตื่นนอนบ่ายไม่เอาอะไรทั้งนั้นแม่กับพี่ชายก็รุมด่าเราแต่เราไม่สนใจเก็บตัวอยู่ในก้องอย่สงเดียวมีแต่พ่อกับน้องสาวพาลงไปกินข้าวด้วยว่าพี่คนอื่นไปอยู่ที่อื่นหมด
ตอนั้นน้องสาวของเรามีสามีแล้วนะน้องหนีจากพี่ชายคนที่3
วันหนึ่งมีเพื่อนที่เป็นกระเทยมาหาเราที่บ้านเพื่อชวนเราไปทำงานเราหมดลงมาหามันแต่เราบอกไม่อยากไปมันบอกไปเถอะสวยๆอย่างทิพเยอะแน่รับรองรวย
เรามองเห็นน้องเห็นพ่อจึงตัดสินใจไปงานที่ว่าคือร้าคาราโอเกะเราป็นเด็กนั่งดริ้งแต่ดีหน่อยที่เจ้าของร้านไม่ให้ขายตัว
เราจึงได้เจอรักรักแบบที่1รักที่ถูกหมางเมินจากสามี
เราทำงานในร้านนั่น4เดือนเรารู้สึกเบื่อหน่ายและอยากหนีไปที่อื่น
แต่ก็ได้มาเจอสามีคนปัจจุบัน
เราทำงานรับแขกอยู่ดีๆก็มีเทพบุตรมาหาเราเขาขับรถหรูมาจอดหน้าร้านแล้วเรียกเราไปนั่งตด้วยแปลกที่เขามาเที่ยวที่แบบนี้แต่เขาไม่ลวนลามเราเลยแถมยังคุยถูกคออีกทำให้เราประทับใจเขาเราจึงแรกเบอรไว้
หลังจากที่เขากลับ
ความเจ็บปวดในอดีตสามีคนดีเปลี่ยนไปจนวันหนึ่งมาเจอสิ่งใหม่ที่ใจโหยหามานาน
เราเป็นผู้หญิงวัย35ที่เป็นโรคกระดูกหลังเสื่อม เรามีครอบครัวที่เหมือนจะหน้าอบอุ่นโดยมีสามีตัวอ้วนๆใหญ่ๆเหมือนคิงคองเป็นผู้นำและลูกคองตัวผู้อีก2ตัวป็นพยานรัก
แต่ก่อนนะใข้ครอบครัวของเราดีที่สุดแต่ตอนมันเปลี่ยนไปหมด
เรามีความเจ็บปวดในอดีต มีความภาคภูมิใจ ความรักทั้ง4อย่าง
เรื่องราวยาวๆแบบนี้จะมีใครอยากฟังหรือเปล่านะ
เริ่มจากความเจ็บปวดก่อนละกันเราเกิดในครอบครัวใหญ่ที่มีพ่อเป็นเสาหลักนี้คือความภูมิใจของเราอย่างหนึ่งที่มีพ่อที่ประเสริฐเช่นนี้
พ่อกับแม่มีลูก6คนชาย3หญิง3สลับฟันปลาเราเป็นลูกสาวคนสุดท้อง
พี่สาวคนที่2ท้องไม่มีพ่อแล้วนำลูกสาวของเขามาให้พ่อกับแม่ขึ้นทะเบียนเป็นลูกสาวคนสุดท้อง
เท่ากับว่าครอบครัวเรามี7คน
เรากับน้องสาวสนิดกันมากจึงรู้เรื่องราวของกันและกันอย่างเปิดเผย
วันนั้นเราเห็นกับตาว่าพี่ชายคนที่3ของเราทำร้ายน้องสาวเรา ตอนนั้นเราอายุแค่10ีอยู่ ป 4 ส่วนน้องสาวของเราได้7ปีอยู่ ป 1 มีเด็กผู้ชายวัยเดียวกันมาวิ่งเล่นด้วย
พอไอ้พี่คนนั้นเห็นเข้าจึงเรียกน้องไปกรอกน้ำเข้าตู้เย็นน้องถือขวดเดินมาไกล้ถึงตู้เย็นมันตบน้องอัดน้องติดตู้เย็น พอน้องล้มลงมันกระถืบซ้ำแล้วซ้ำอีกแล้วบอกให้น้องกราบตีนมันถึงยอมปล่อยน้องไป
เราตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเลยวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากแม่
แม่ตอบกลับมาว่าพี่ชายสั่งสอนมันไม่ให้มันใจแตกเหมือนแม่มัน เด็กแค่7ขวบ
ตอนนั้นเราคิดว่ามันจะเป็นไปได้เหรอเด็ก7ขวบเนี้ยนะ รู้ว่าสั่งสอนแต่มันแรงไปมั๊ยในเวลานั้นเราคิดว่าแม่ตัดสินไปแล้วเลยไม่ไปฟ้องพ่อ มันเคยบอกเราว่ามันคิดเกินเลยกับน้องสาวเพราะมันบอกว่าเป็นกาฝาก เแต่กับเรามันไม่คิด
และอีกครั้งนึงมันอยากกินผัดผัก คำว่าบ้านนอกใครจะมานั่งผัดขายให้มันเราปั่นจักยานรอบหมู่ แต่มันไม่มีมีแต่ไขพระโล้เราจึงซื้อเพรากลัวมันหิว
พอมาถึงมันเห็นมันบอกว่ากูอยากกินผัดผักไม่ใช่เหรอ เรายังไม่ตอบด้วยซ้ำ มันตีเราจนถุงพระโล้หลุดมือแตกแล้วกระทืบซ้ำใดใดคือแม่จ้ะนั่งมองอยู่ตรง แล้วไม่บอกว่าอย่าทำน้องอยากกินไปซื้อเองสิ ไม่มี
มีแต่บอกว่าโง่เขาให้ซื้ออย่างหนึ่งได้อย่าางหนึ่ง เรารู้เลยว่าแม่รำเอียงบอกอะไรไปก็คงไม่มีประโยชมันบังคบเรากราบตีนถึงจะปล่อยไปเราก็ทำตามโฝด้วยความกลัว
แล้วเวลาก็เลยมาวันนั้นเราไปรับจ้างสับหัวมันสำปะหรังกับน้องสาวที่ไร่ของลุงลูกๆของลุงกับพวกญาติๆอีกหลายคนก็ไปด้วยไอ้นั่นก็ไป
เรานึกเอาไว้แล้วว่าไอ้เลวเนี้ยต้องหาเรื่องพวกเราแน่นอน เพราะที่ผ่านมามันทั้งลงนลามและตบตีเราและน้องมาตลอดแต่ยังไม่ถึงข่มขื่นแค่จับนม แต่เราไม่กล้าบอกพ่อกลัวพ่อฆ่าแล้วพ่อติดคุก เพราะแม่บอกเราว่าถ้าพ่อฆ่าพี่พ่อต้องไปอยู่ในคุกเราเลยกลัว
เรากับน้องไม่สบตามันตั้งใจสับหัวมัน พอไม่มีใครสนใจมัน มันก็เริ่มหาเรื่องมันหาว่าพวกเราทำไม่ดีน้องเลยบอกว่าทำดีแล้ว มันโยนหัวมันขนาดใหญ่เท่าขามาทางน้องแล้วบอกว่า เอ้าเอาไปไส่...ต่อหน้าคนเยอะๆพวกเราทั้งอ้ายทั้งกลัวเลยพากันลุกหนี
เราได้ยินเสียงย่าด่ามันว่าไอ้ทำแบบนี้กับน้องได้ยังไงนี่มันชั่วเหมือนพี่ชายแม่ไม่มีผิดเอาพี่เอาน้อง
พอเราได้ยินเรานึกในใจเลยว่าเอาพี่เอาน้องหมายความอะไรว่ะใจหนึ่งคิดว่าแกพูดดผิดหรือเปล่าไม่เอาพี่เอาน้องเหรออีกใจนึ่งหรือว่าเอากันกับพี่น้องกับจังหวะนั้นเรารู้เลยว่าต้องหนีให้ไกลที่สุด
ว่าแล้วย่าก็ไปบอกพ่อ จากนั้นพ่อก็ตีมันตอนนั้นมันอายุ25เนี้ยล่ะจำไม่ได้มันสู้นะแต่สู้พ่อไม่ พ่อตีมันเกือบสรบแม่วิ่งมาห้ามพ่อหันเอาลำมันตีแม่ต่อ
พ่อบอกเป็นเพราะเนี้ยพ่อตีจนลำมันหักมัดนึง เราตอนนั้นแมงโคตรซะใจเลยว่ะ
แล้วพ่อก็หันมาด่าเราว่าทำไม่บอกท่านแต่เราบอกท่าน ท่านคงฆ่ามันแล้วก็ติดคุกแล้วเราต้องอยู่กับแม่ เผลอๆแม่อาจตีเราก็ได้
แต่ใดๆจ้าแม่จ้าแม่ด่าพ่อไม่หยุดแถบยังบอกตีกูเลยๆไอ้ชั้วถ้าเป็นเรานะเว้ยคงไม่มัดเดียวคงเป็นสวนแน่
นั่นล่ะมันก็ไม่มากวนเรากับน้องอีกนานพอสมควรแต่ย่ากับแม่ผิดใจกันนานจนย่าตาย
เราอายุ15ขึ้น ม3เรามีความฝันเหมืนกันนะ
เราอยากเป็นหมอ เราถามพ่อ พ่อบอกก็เอาสิแต่พอถึงหูแม่เท่านั้นแหละ
จะไปได้ไงรู้มั้ยว่าพ่อเหนื่อยแค่ใหนไม่ต้องไปพ่อยิ่งเป็นหนี้อยู่ถ้าอยากเรียไปหาเงินเองทั้งๆ
ที่พ่อท่านก็บอกอยู่ว่าส่งได้
จริงๆหนี้พวกนั้นท่านยืมให้พี่(ชาย3คนที่มันตีเรานั่นละ)และ5เรียนแต่มันเรียนไม่จบกันสักคน เราก็กลัวพ่อจะรำบากเลยทำงานก่อนสักปี
เราเข้ากรุงตอนอายุ15ย่าง16ตระเวรหางานแต่ไม่มีใครรับด้วยที่ว่าอายุยังน้อยเลยตัดสินใจไปบางบัวทองเพราะพี่สาวคนที่4อยู่ที่นั่น
เราได้งานร้านอาหารล้างจานเสริฟอาหารและมีข้าวกินฟรีวันละเงินรายวัน วันละ200แต่เราไม่ได้พักกับพี่สาวนะบ้านพี่สาวของเราคนเยอะมากเราเช่าห้องอยู่คนเดียวเงินเดือน6000เราให้2000กิน1000ค่าเช่าห้อง1500เก็บ500
เข้าเดือนที่2พี่ชายของเราอยากมาทำงานบ้าง เลยตามเรามา มันมาขออยู่กับเราเเพราะบ้าพี่สาวคนเยอะ แต่มันทำงานที่เดียวกับพี่สาว
โดยหารเงินค่าห้องกันคนละครึ่งเราว่าพ่อตีมันแล้วมันคงกลาบจำเลยตกลง
ผ่านไป1เดือนมันบงการชีวิตเรามาตลอดมันสั่งให้เราทำนู้นทำนี้แต่ไม่ลวนลามไม่ข่มขื่น โอเคเรารับได้อย่างน้อยก็ไม่ตบตีหรือลวนลามเราแบบเมื่อก่อน
เราตัดสินใจผ่อนทีวีให้พ่อเพราะตอนนั่นบ้านเราไม่มีทีวีเมื่อทีวีถึงห้องเราเปิดกาน์ตูนเลยพี่ชายเราบอกอีปัญญาอ่อนแล้วมันก็เปิดดูเกมโชว
เราบอกมันว่านี่ทีวีกู เท่านั้นแหละหมัดเข่าศอกจัดเต็มเราก็สู้มันนะแต่สู้ไม่ได้ เรานอนขดตัวปิดหน้าเพราะไม่อยากให้โดนจมูกเพราะเรากลัวเลือดและกลัวฟันหัก
มันเน้นกระทืบหัวอย่างเดียวเลยเเล้วบังคับเรากราบตีนคือ มันไม่ได้ข่มขื่นหรือลวนลามมันสั่งให้เราหลับห้ามร้องเพราะอายข้างห้อง
ถึงตอนเช้าเราไปกาพี่สาวเลยพี่สาวโทรบอกแม่จะแจ้งจำรวจจับมันแต่แม่ห้ามไว้เขาให้เราอยู่บ้านพี่สาวไม่ต้องไปอยู่กับมัน(แม่เราเขาก็เคยดีนะตอนที่เรามีเรื่องกับคนอื่นเขาช่วยเราเหมือนแม่คนอื่นทำ)
หลังจากนั้นเราผ่อนทีวีจนหมดเตรียมกลับบ้านเราให้พี่เขยไปเอาทีวีที่ห้องมันมาเพื่อกลับบ้านสงกรานต์พอดีแต่ไอ้นั่นมันจะกลับด้วยเราขอนั่งหลังเพราะเมารถไอ้นั่นมันก็นั่งด้วย
เราอวกจากบางบัวทองจนถึงสระบุรีมันคงรังเกียจแหละมันบอกเราลงไปล้างหน้าที่ปั้มเราจึงลงไปซื้อน้ำโคกมากินพอรถออกตัวมันก็ติดไปใหนไม่ได้สงกรานอะนะมันโมโหมาก ตบเรากลางรถติดแล้วมันก็บ่นว่าซื้อมาทำไมน้ำโคก
จังหวันั้นเราไม่รู้สึกเจ็บเลยได้ยินแต่เสียงบ่นกับเสียงเพี๊รยๆที่มันตบกกหูเราถึงบ้านเรานอนเต็มๆ2วัน
เรารู้สึกตัวเราเห็นร่างกายเราเขียวซ้ำเจ็บปวดไปทั้งตัวเราจึงไม่อยากกลับไปทำงานเราอยากเรียนต่อ
แต่แม่บอกเงินแค่นี้จะเรียนได้ถึงใหนคงไม่พ้นพ่ออีก พ่อไม่รู้เรื่องที่มันตบตีเรานะ
พ่อบอกทำงานอีกสักปีเดี๋ยวพ่อยืมเงินให้
เราสงสารจึงเชื่อท่านนั่งรถทัวไปคนเดียวเลยเราทำงานที่ทำงานของเราห่างจากบ้านพี่สาว5กิโลเราจึงสามารถเดินไปกลับได้ มีวินมอไซคันหนึ่งวิ่งตามหลังเรามาบอกเราว่ามีคนให้มารับ
เรานึกว่าเป็นพี่สาวเลยขึ้นไปกับเขาแต่พ่อถึงบ้านเขาบอกมีคนจ้างเขามาให้รับเราไปส่งบ้านพร้อมส่งถาดพิซซ่าให้แต่เราไม่รับ
เราทำงานไปสักเจ้ก็รับคนเพิ่มเธอเป็นเด็กวัย15เหมือนเราแต่เป็นสาวกว่าสวยก่วาและมีสสมีแล้ว
ชอบไม่กางเกงเขินๆมานั่งกรองน้ำจิ้มส่วนเรานั่งห่อเกี้ยวอยู่อีกที่ แล้วอีเจ้เว้ยเดินมาข้างหลังเราแล้าเอาปากเหยือกทิ่มหลังเราบอกว่าเห็นมั้ยมันอ่อยเฮียไปบอกมันไส่กางเกงดีๆมาทำงาน
หลังจากนั่นเราก็ปวดหลังเรื่อรังจนทำงานไม่ได้ต้องลาออกไปพักอยู่บ้านพี่สาวเป็นอาทิตย์
ยังจำวินคนนั้นได้มั้ยเขากลับมาอีกพร้อมถาดพิซซ่าห่อยไว้หน้าบ้านแม่พี่เขยไปเจอเลยเอาเข้ามาแล้วบอกว่ามีคนเอามาให้เพราะเขียนไว้ข้างบนกลอ่ง
ตอนนั้นเราถามแม่พี่เขยเลยกินได้มั้ยท่านบอกเดี๋ยวท่านถามวินก่อนว่าของใคร
ถามไปถามถึงรู้คนที่เอามาให้คือเฒ่าแก่อู่รถที่อยู่ตรงข้ามร้านที่เราอยู่อายุคราวพ่อท่านจึงบอกให้เรากินเถอะแค่ไอ้เฒ่าหัวงูคนหนึ่ง
เราเปิดถาดพิซซ่าออกเห็นเงิน2000เหน็บอยู่ข้างถาดพร้อมเบอร์โทรศัพก่อนอื่นเรากินพิซซ่าก่อนหิวจัดเราถามแม่พี้เขยว่าให้เราโทรกลับไปมั้ยแม่บอกว่าเอาเงินเขาเอล้วก็โทรไปขอบคุณเขาสักหน่อยเถอะไม่เสียหายหรอก
เราเลยโทรไปขอบคุณ เขาบอกเขาดีใจที่เรายอมโทรมา จากนั้นเราก็กลับบ้าน
เราไม่ถามพ่ออีกถึงเรื่องเรียนต่อเรากลับมารักษาหลังแต่เฒ่าแก่คนนั้งยังตามส่งเงินให้เราอีก
ไม่นานนักไอ้เลวนั่นก็กลับมาเลี้ยงวัวเพราะแม่บอกมันมาให้กลับมา
มันกลับมาด่าทอเราน้องและแม่ทุกวันเราตอบกลับอะไรไม่ได้แต่ไม่มีการข่มขื่นและลวนลามไม่มีการตบตีเราจึงไปนาบ้างไปบ้านเพื่อนบ้างค่ำข่อยกลับบ้านโดยที่เฒ่าแก่นั่นยังส่งเงินเดือนละ2พัน
เราทำอยู่แบบนั้นประมาณ2ปีหายเจ็บหลังจึงกลับไปทำงานมาคราวนี้เราทำงานโรงงานได้แล้วอายุเราครบแล้วเราจึงเข้าโรงงานเดียวกับพี่สาว
หลังจากกลับมาเขาก็พยามชวนเราเที่ยวแต่เราไม่อยากไปเราอยากให้เขามาขอดีๆมากกว่าเพราะตลอด2ปีเราก็รักเขาเหมือนกัน
แต่เขาไม่ยอมมาเสียทีมีแต่จะพาเราไปเที่ยวก่อนเขาบอกว่าเขาส่งเงินให้เยอะแล้วหอมแก้มยังไม่ได้
เราจึงด่าว่าเขาทำวงบุญคุณเขาจึงด่าเราว่าอีเด็ก
เราโกรทมากจึงบอกเลิกไปหลังจากอกหักจากชายแก่คราวพ่อจิตรใจเราก็เค่วงคว้าง
จนไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุยกันสักพักเราจึงตกลงเป็นของเขาเราอยู่กันได้8วันเมียเขาก็มาตาม
เราจึงเลิกเลยความหวังของเราจะอยู่กับเขาเพื่อประชดไอเเฒ่าและไปเป็นเกราะป้องกันพี่ชั้วแต่ก็นั่นล่ะ
วันหนึ่งเราไปตลาดเรากลับไปเจอกับไอ้เฒ่าอีกมันมาขอคืนดีกับเราคิดว่าไม่มีอะไรจเสียแล้วจึงยอมกลับไปคืนดีกับมันแต่ไม่ได้บอกกว่าเราเสียตัวแล้ว
มันเช่าห้องเล็กเล็กให้เราอยู่มันจะมาหาเราแค่ตอนมันเท่านั้นแต่มันให้เงินไม่ขาดมือจนเราได้ให้แม่
แล้ววันหนึ่งเราได้ยินเสียงแปลกๆเราจึงโทรเรียกมันมาหาเพราะเรากลัว
แต่สิ่งที่มันทำกับเราคือ มันบอกว่าของหลังอยู่ที่ตาตุ่มเหรอเท่านั้นเลิกสิรออะไรหลังจากนั้นก็กลับบ้านไปเจอไอ้นรกเหมือนเดิมจ้า
ตอนนั้นพ่อแบ่งวัวให้ไอ้นรกนั่นมันขายวัวหมดแล้วนะนางเอาเงินไปมอไซจ้าเพื่อให้สาวมาสนใจจ้าแต่เขาก็ไปชอบคนอื่นและแต่งกับคนอื่น
มันจึงกลับมาด่าทอแม่จนร้องให้เรานะโคตรสมน้ำแม่เราเลย
หลังจากนั้นไม่นานไอ้เฒ่าโทรมาขอคืนดีกับอีกมันขอโทษและจะมาขอเราจริงๆแต่เราไม่ไว้ใจมันแล้วเราจึงบอกให้มันส่งเงินมาก่อนมันจึงส่งมา20000แล้วบอปให้เราไปหา
แต่เราก็เริ่มฉลาดแล้วนะพอมันโอนปุบเราก็บิดปั๊บทันทีแต่มันดันโอนไส่บัญชีแม่ซึ่ง
อีแม่กับพี่ชายคนที่5ชั่วแอบไปกดมาใช้จนหมดแล้ว
เราไปขอเงินเพื่อไปซื้อเมล็ดผักมาปลูกมันบอกว่าอย่ามาเล่นขายของกูอายเขาแล้วก็บอกว่าเงินหมดแล้วทำไงละแปลงปักก็ขุดไว้แล้ว
เราอยากบอกพ่อเหมือนกันนะแต่กลัวท่านกลุ้มใจ
เราตอนนี้ยเว้ยผมไม่หวีไม่อยากกินข้าวตื่นนอนบ่ายไม่เอาอะไรทั้งนั้นแม่กับพี่ชายก็รุมด่าเราแต่เราไม่สนใจเก็บตัวอยู่ในก้องอย่สงเดียวมีแต่พ่อกับน้องสาวพาลงไปกินข้าวด้วยว่าพี่คนอื่นไปอยู่ที่อื่นหมด
ตอนั้นน้องสาวของเรามีสามีแล้วนะน้องหนีจากพี่ชายคนที่3
วันหนึ่งมีเพื่อนที่เป็นกระเทยมาหาเราที่บ้านเพื่อชวนเราไปทำงานเราหมดลงมาหามันแต่เราบอกไม่อยากไปมันบอกไปเถอะสวยๆอย่างทิพเยอะแน่รับรองรวย
เรามองเห็นน้องเห็นพ่อจึงตัดสินใจไปงานที่ว่าคือร้าคาราโอเกะเราป็นเด็กนั่งดริ้งแต่ดีหน่อยที่เจ้าของร้านไม่ให้ขายตัว
เราจึงได้เจอรักรักแบบที่1รักที่ถูกหมางเมินจากสามี
เราทำงานในร้านนั่น4เดือนเรารู้สึกเบื่อหน่ายและอยากหนีไปที่อื่น
แต่ก็ได้มาเจอสามีคนปัจจุบัน
เราทำงานรับแขกอยู่ดีๆก็มีเทพบุตรมาหาเราเขาขับรถหรูมาจอดหน้าร้านแล้วเรียกเราไปนั่งตด้วยแปลกที่เขามาเที่ยวที่แบบนี้แต่เขาไม่ลวนลามเราเลยแถมยังคุยถูกคออีกทำให้เราประทับใจเขาเราจึงแรกเบอรไว้
หลังจากที่เขากลับ