ช่วงนี้ผมเจอเหตุการณ์ของหายติดๆ กัน 2 ครั้งในรอบปี
ครั้งแรก ขี่มอเตอร์ไซค์ตกหลุมมือถือที่ติดไว้นำทางไว้กระเด็นตกกลางถนนตอนนั้นรถวิ่งค่อนข้างเร็วกว่าจะจอดได้ก็ห่างออกไปประมาณ 100 เมตรพอเดินย้อนกลับไปไม่ถึง 5 นาที มือถือก็หายไปแล้ว
ครั้งที่สอง ลืมหูฟังบลูทูธไว้ที่ป้ายรถเมล์สุดท้ายก็หายเหมือนกันไปตามที่ สน.ก็ไม่มีใครนำมาส่งคืนคิดว่าคงไม่ได้คืนแล้ว
เคสที่สองยังพอทำใจเข้าใจได้ว่าเป็นของที่ “ลืม” แต่เคสแรกมันเป็นของที่ “หล่นต่อหน้า” จากอุบัติเหตุ คนที่หยิบไปนี่ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือว่าเจ้าของเขาไม่ได้ตั้งใจทำตก
พอมานึกถึงข่าวช่วงมีนาคม 2569 ที่ลำปางรถกระบะขนกุ้งเสียหลักตกข้างทางเจ้าของกับญาติพยายามห้ามและขอร้องคนที่มามุงไม่ให้หยิบกุ้งไปแต่ก็ห้ามไม่อยู่เหตุการณ์แบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกหดหู่

สุดท้ายเลยอดคิดไม่ได้ว่า ในสังคมแบบนี้ เราแทบ “ห้ามทำของหาย” เลย เพราะโอกาสได้คืนมันน้อยมาก
ใตรเคยของหายได้คืนหรือไม่ได้คืนเล่าให้ฟังหน่อยครับ