‘สีชมพูเป็นสีของเด็กผู้ชาย’ คือชื่อหนังสือเด็กที่มาในคอนเซ็ปต์แสนทะเยอทะยาน ที่หวังจะทลายคตินิยมเรื่องสีชมพูกับเพศหญิงที่มีมานาน ให้เด็กๆ เข้าใจว่าเด็กผู้ชายก็ชอบสีชมพูได้ ไม่แปลกอะไร รวมไปถึงสีอื่นๆ ที่เด็กทุกคนมีโอกาสชอบได้อย่างเท่าเทียม
.
เห็นชื่อหนังสือแล้วก็ชวนให้คิดไปถึงเรื่องพ่อของเด็กชายญี่ปุ่นคนนึงในทวิตเตอร์เมื่อหลายปีก่อน เลาๆ ว่าลูกชายชอบสีชมพูแต่ไม่กล้าใส่เพราะกลัวเพื่อนแซว คุณพ่อเลยแก้ปัญหาด้วยการใส่เสื้อสีชมพูไปรับลูกชายที่โรงเรียนบ่อยๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เป็นยังไง ลูกชายจะกล้าใส่สีชมพูแล้วหรือยัง
.
พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็พานให้นึกไปถึงเรื่องเพื่อนที่เป็นดีไซเนอร์เสื้อผ้าเด็ก (แบบโหลๆ) เคยเล่าให้ฟัง เธอบอกว่าสีที่ขายดีที่สุดของเด็กผู้ชายคือสีฟ้า ส่วนสีที่ขายดีที่สุดของเด็กผู้หญิงคือสีชมพู คือถ้าออกแบบเสื้อผ้าเด็กผู้ชายด้วยสีชมพูไป นอกจากงานจะไม่ผ่านแล้ว ถึงทำออกมาก็ขายไม่ออก ใครจะซื้อเสื้อผ้าสีชมพูให้ลูกชายใส่ นี่แค่เรื่องเสื้อผ้า ยังไม่นับรวมถึงงานออกแบบคาแร็กเตอร์และตัวการ์ตูนต่างๆ ที่ทำให้สีชมพูกลายเป็นสีของเด็กผู้หญิงไปโดยปริยาย
.
เอาจริงๆ เรื่องแบบนี้บางทีปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่เด็ก แต่เป็นผู้ใหญ่อย่างเราๆ นี่แหละที่เป็นคนบอกเด็กๆ เองว่าควรใส่สีอะไร ผู้ใหญ่นี่แหละที่เป็นคนสร้างคตินิยมเรื่องสีให้กับเด็กๆ ผ่านเครื่องแต่งกาย งานออกแบบ รวมไปถึงสื่อต่างๆ และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายจนทำให้ผู้หญิงกลายเป็นเจ้าของสีชมพูอยู่ฝ่ายเดียว
.
เข้าใจว่ามันไม่ง่ายหรอกที่จะเปลี่ยนคตินิยมในเรื่องนี้ให้กับเด็กๆ แต่การได้เห็นความพยายามในการบอกเด็กๆ ให้เข้าใจก็นับว่าน่าชมเชย
.
หรือเอาจริงๆ คนเขียนอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะบอกเด็กๆ แต่ตั้งใจจะบอกผู้ใหญ่อย่างเราๆ ที่เป็นคนซื้อหนังสือให้เด็กต่างหาก
'สีชมพูเป็นสีของเด็กผู้ชาย' หนังสือเด็กที่จะมาทลายมายาคติเรื่องสีที่มีต่อเพศของเด็กๆ