ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม 2568 ฉันและแฟนพร้อมกับพี่ที่ทำงานรวม 5 คน ได้จัดทริปเดินป่าแห่งหนึ่งในภาคอีสาน เป็นทริป 3 วัน 2 คืนที่เราตั้งใจไปพักผ่อนกันเต็มที่ เราเริ่มเดินเท้าตั้งแต่เช้าจนถึงบ้านพักประมาณ 5 โมงเย็น บ้านพักที่เราจองไว้มี 3 ห้องนอน ฉันกับแฟนนอนห้องหนึ่ง พี่อีกสองคนนอนคู่อีกห้อง และพี่อีกท่านแยกนอนคนเดียว

คืนแรก: เงานิรนามที่โคนต้นไม้
หลังจากจัดการภารกิจส่วนตัวเสร็จ ช่วงทุ่มตรงเราก็พากันเดินไปร้านอาหารใกล้ๆ จนอิ่มหนำสำราญ ประมาณ 2 ทุ่มกว่าๆ ขณะที่พวกเรากำลังเดินใช้ไฟฉายส่องทางกลับบ้านพัก "หางตา" ของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาสีขาวบางอย่าง ยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ข้างทาง
ในใจตอนนั้นพยายามคิดบวกว่าเป็นถุงขยะหรือเปล่า? แต่พอนึกขึ้นได้ว่ากฎของการเดินป่าคือทุกคนต้องนำขยะลงไปทิ้งด้านล่างเอง จะไม่มีถุงขยะวางเรี่ยราดแบบนี้ ฉันเริ่มใจไม่ดีแต่ก็รีบเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ทักอะไร คืนนั้นผ่านไปด้วยความเงียบสงบ... จนกระทั่งรุ่งเช้า ฉันเดินกลับไปดูที่ต้นไม้ต้นเดิมอีกครั้ง แต่กลับไม่มีอะไรเลย มีเพียงต้นไม้เปล่าๆ และพื้นดินที่ว่างเปล่า
คืนที่สอง: แฟลชโทรศัพท์กับมือที่หน้าต่าง
วันต่อมาเราท่องเที่ยวกันตามปกติจนถึงบ่าย 4 โมงเย็น หลังจากทานข้าวและนั่งพูดคุยกันจนถึง 3 ทุ่ม ทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้องนอน ฉันคิดว่าคืนสุดท้ายคงไม่มีอะไรแล้ว แต่เรื่องสยองขวัญของจริงมันเพิ่งเริ่มต้น...

ตี 4 ตรง ฉันสะดุ้งตื่นเพราะปวดท้องหนักมาก แฟนฉันงัวเงียตื่นขึ้นมาจะไปเฝ้าหน้าห้องน้ำให้ แต่ฉันเห็นว่าห้องน้ำอยู่ในตัวบ้านคงไม่เป็นไร เลยบอกให้เขานอนต่อ แล้วถือไฟฉายเดินไปคนเดียว
ระหว่างที่กำลังทำธุระอยู่นั้น ไฟฉายในมือก็ดับลงดื้อๆ! ฉันพยายามเปิดใหม่ถึง 3 ครั้งก็ไม่ติด ทั้งที่เช็กแบตเตอรี่มาดีแล้ว ฉันเลยต้องรีบเปิดแฟลชจากโทรศัพท์มือถือแทนด้วยความลนลาน พอทำธุระเสร็จขณะกำลังเดินออกจากห้องน้ำ สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็น "มือสีขาว" กำลังเกาะขอบหน้าต่างที่แง้มเอาไว้!
ฉันช็อกจนแทบกรี๊ด แต่ต้องตั้งสติกัดปากตัวเองไว้แน่นแล้วรีบจ้ำอ้าวกลับเข้าห้องนอนทันที ฉันพยายามข่มตานอนรอจนถึงเช้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว

เช้าวันสุดท้าย: เสียงถอนหายใจ และความจริงจากแฟน
6 โมงเช้า ฉันรีบปลุกแฟนเก็บของทันที เพราะเรานำรถส่วนตัวมาเองจึงขอตัวลงจากเขาก่อนพี่ๆ คนอื่น ก่อนออกจากบ้าน ฉันแวะเข้าห้องน้ำอีกรอบเพื่อความชัวร์ ขณะที่กำลังตักน้ำราดโถส้วมอยู่นั้น...
"เฮ้ออออออออ..."
เสียงถอนหายใจดังลั่นอยู่ข้างหู! มันดังและชัดมากเหมือนมีคนมายืนหายใจรดต้นคอ ทั้งที่ในห้องน้ำมีฉันอยู่คนเดียว ฉันโยนขันน้ำทิ้งแล้ววิ่งสี่คูณร้อยออกมาหาแฟนทันที เราใช้เวลาเดินลงเขาเพียง 4 ชั่วโมง (จากตอนขาขึ้นที่ใช้เวลาเกือบ 10 ชั่วโมง)
พอถึงรถ ฉันพรั่งพรูเรื่องทั้งหมดให้แฟนฟัง แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ฉันขนลุกยิ่งกว่าเดิม...
แฟนบอกว่า "เมื่อคืนตอนที่ตัวเองเดินกลับมาจากห้องน้ำแล้วคลุมโป่งนอน เค้าเหลือบไปเห็นผู้ชายใส่ชุดสีขาวยืนจ้องเราสองคนอยู่ที่ปลายเตียง จนเค้าต้องมุดผ้าห่มตามไปนอนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ตัวเองนั่นแหละ"