ออกมาจากบ้านเพื่ออยู่คนเดียว

คือเราอยากทราบว่าควรใช้คำพูดอะไรให้ซอฟที่สุด เพื่อที่จะขอออกมาอยู่ที่บ้านคนเดียว เราอายุ22ปี จะเรียนจบอีกไม่ถึง5เดือน มีเงินเก็บก้อนนึง เตรียมสมัครงาน แต่คิดว่าอยากจะได้งานก่อนค่อยออกไปอยู่เดียว ต้องบอกว่าที่บ้านเราเลี้ยงดีทุกอย่าง เรื่องอาหารการกิน สภาพแวดล้อมที่อยู่ แต่เรื่องอิสระไม่มี โดนห้ามทุกอย่างว่าทุกเรื่องทุกๆเรื่องที่เป็นเรื่องเล็ก เป็นเรื่องใหญ่สำหรับบ้านเราตลอดเวลานั่งกินข้าวไม่เคยมีความสุขน้องคนที่3คนที่2โดนด่าตลอด ถ้าไม่ใช่สองคนนั้นก็คือเรา เรามีปัญหากับแม่เลี้ยงตลอดเรื่องลูกติดของเขาหรือน้องคนที่3 เราต้องทำงานบ้านทุกอย่างแทนน้องคนนั้นเสมอ แล้วแม่เลี้ยงชอบแซะเราด่าถึงแม่เราที่เสียไปแล้ว แล้วพูดว่าไม่ชอบเราไม่ชอบที่พ่อเราต้องมาทำดีคอยส่งเสียเรา หรือซื้ออะไรที่เราชอบให้เรากิน พ่อเราก็ไม่ได้เข้าข้างอะไรเรา เราอึดอัดกับบ้านนี้มาก แต่พ่อเราบอกว่าถ้าเราไม่มีพ่อชีวิตเราก็ไปไหนไม่ได้ ถ้าเราเรียนจบแล้วออกจากบ้านก็เป็นคนเนรคุณคนนึง ตอนนี้เราเครียดมากเราทนอยู่แบบนี้มา9ปีแล้วจะเข้าปีที่10 แต่เราก็ห่วงความรู้สึกพ่อว่าเราควรจะพูดว่าอะไรดี ไม่ใช่ว่าพ่อเราไม่เคยรักเรานะ แต่พ่อเราพูดเสมอว่าไม่ได้ตั้งใจมีเราไม่เคยให้เราทำอะไรที่อยากทำเลย เรามีสิ่งที่อยากเรียนแต่พ่อก็จะให้เราเรียนอย่างที่เขาอยากเราทำให้ทุกอย่างที่อยากให้ทำแล้ว แต่เราก็รักพ่อมากๆไม่อยากให้เขาเสียความรู้สึกหรือเกลียดเราเราควรเริ่มเกริ่นยังไงก่อนดี