สวัสดีค่ะ อยากมาเล่าอะไรเล็กๆ ที่เพิ่งค้นพบเกี่ยวกับตัวเองช่วงนี้ค่ะ เมื่อก่อนเราเป็นคนที่รู้สึกว่าความสุขต้องมีอะไร “เกิดขึ้น” ตลอด
เช่น ต้องได้ไปเที่ยว ได้เจอเพื่อน ได้ทำอะไรสนุกๆ ถึงจะรู้สึกโอเคกับชีวิต
แต่ช่วงหลังๆ มานี้ เราเริ่มใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่ค่ะ
อาจจะเพราะจังหวะชีวิตหรืออะไรหลายๆ อย่าง แต่สิ่งที่แปลกคือ แทนที่จะรู้สึกเหงา
กลับกลายเป็นว่าเราค่อยๆ รู้สึกสบายใจกับความเงียบมากขึ้นเรื่อยๆ

มีหลายโมเมนต์ที่มันธรรมดามากๆ เลยนะคะ อย่างเช่นนั่งกินข้าวคนเดียวแบบไม่ต้องรีบ
เปิดเพลงเบาๆ แล้วปล่อยใจลอย หรือแค่ได้นั่งจัดห้อง จัดของเล็กๆ น้อยๆ แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเราเริ่ม “อยู่เป็น” มากขึ้น

มันไม่ใช่ความสุขแบบตื่นเต้นหรือหวือหวา แต่เป็นความนิ่งๆ ที่อบอุ่น แล้วก็ไม่ต้องพยายามอะไรเยอะเลย
เราเริ่มไม่ค่อยกังวลว่าต้องมีใครอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองนะคะ แค่รู้สึกว่า “มีตัวเองก็โอเคแล้ว” ในอีกระดับนึง

พอเป็นแบบนี้แล้ว มุมมองกับหลายๆ เรื่องก็เปลี่ยนไปเลยค่ะ
ทั้งเรื่องความสัมพันธ์หรือการใช้ชีวิต เหมือนเราไม่ได้วิ่งหาความสุขจากข้างนอกตลอดเวลาแล้ว
เลยอยากมาถามเพื่อนๆ ผู้หญิงค่ะ ว่ามีใครเคยมีจุดที่เริ่มรู้สึกมีความสุขกับตัวเองแบบนี้ไหมคะ
แล้วความสุขของแต่ละคนในวันที่อยู่กับตัวเองมันหน้าตาเป็นยังไงบ้าง อยากอ่านมุมมองของทุกคนค่ะ 🙂