เรื่องเกิดจากเรามีแฟนด้วยความที่เรารักเค้ามากทำให้เอาไปบอกครอบครัวของเราให้รู้ว่านี้แหละแฟนเราตอนแรกแม่พูดคิดเล่นว่าแฟนเราอยู่ไม่สวยส่วนพ่อก็เฉยๆ ผมก็ไม่ว่าอะไรมากแต่นานไปแม่เริ่มพูดบ่อยขึ้นและมองด้วยสายตาที่ไม่ดีทำให้เราคิดว่าแม่เราขี้เยียดมากเลย หลังแฟนผมเริ่มได้ยินที่แม่เราพูดแฟนผมเริ่มเครียดไม่มันใจในตัวเองแต่ผมไม่กล้าว่าแม่เพราะนั้นคือแม่ผม
ผมกับแฟนอยู่กันคนละที่ทำให้ไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนคู่อื่นทางบ้านแฟนผมค่อนข้างเข้ากับตัวผมได้ดีทำให้ที่บ้านแฟนข่วนผมไปกินข้าวอยู่บ่อยครั้งผมก็ไปเพราะว่าอยากเจอแฟนอยู่แล้ว แต่วันนึงผมทำงานเสร็จตอนประมาณ3ทุมแล้วทางบ้านแฟนช่วรไปกินข้าวผมก็ไปโดยบอกยายแต่ไม่ได้ยอกแม่ด้วยความที่กลัวแม่เป็นห่วงแล้วเราก็ยังแอบโกรธแม่อยู่เรื่องที่แม่แฟนเราอยู่ก็เลยไม่ได้บอกเมื่อผมไปถึงบ้านแฟนตอน3ทุ่มกว่าพอผมอยู่กับจนเกือบเที่ยงคืนผมก็เริ่มเตรีนมตัวจะกลับบ้านแล้วแม่ก็โทรมาประมาณว่าอยู่ไหนผมจึงโกหกไปว่ามา7-11แล้วก็บอกว่ากำลังกลับเพราะผมกำลังกลับจริงๆ
พอผมกำลังทำงานตอนเช้าอยู่ๆแม่ก็มาหาที่ทำงานถามว่าเมื่อคืนไปไหนผมก็ตอบเหมือนเดิมแล้วแม่ก็เดินหนีแล้วบอกว่าจะโทรไปหาแม่ของแฟนผมทำให้เข้าไปห้ามแล้วบอกความจริงไปแม่ก็ยื้อแล้วแม่ก็พลักผม
ผมขออธิบายก่อนว่าแม่ผมเป็นคนยังไงผมเคยทะเลาะกับด้วยเหตุผมแม่ก็เริ่มลงไม้ลงมือกับผมไม่ว่าหยิบมีดผ่าฝืนมาฟันผมทุกวันนี้ยังมีรอยแผลอยู่เลยและแม่ยังเคย ตบหน้า แตะ ดา แล้วนอกจากนี้แม่ผมเคยถิ้งผมไปคอนเด็กมากประมาณ3-4เดือน แล้วตอนต้นปีที่แล้วที่แม่ก็ทิ้งผมพ่อและน้องของผมที่เพิ่งจะ4ขวบไปและเอาเงินในบชพ่อผมไปเกือบหมดบช แต่แม่ก็ยังกลับมา
ต่อจากเรื่องเดิมนะครับพอแม่พลัดผมแล้วก็ยกมือจะมาตบผมผมจึงยกมือมากันทำให้โทรศัพท์แม่ตกแล้วผมก็ปัดมือแม่ยอมรับว่าตอนนั้นผมมีอารมณ์โกรธและความเก็บกดที่แม่เคยทำมาจึงเกิดการทะเลาะกันรุนแรงจนแม่ยิบไม้ที่ไว้ดึงประตูเหมือนประตูโกดังอะคับตะมาฝาดผมผมเลยวิ่งแล้วก็มีน้าๆมาช่วยกันแยกแม่ให้ใจ
เย็นลงแล้วเริ่มเคลียกันด้วยเหุตและผลจนเคลียกันได้ดีผมจึงขอโทษแม่ออกไปเพราะตอนนั้นอารมณ์ผมเริ่มเย็นลงผมรู้สึกผิดจริงๆเพราะแม่มีแผลที่ปาก
ผมรู้สึกผิดมากและผมไม่โกรธแม่เพราะว่าแม่ก็คือแม่ผมผมว่ามีคำๆหนึ่งที่จริงมากๆ คือ ยิ่งรักมากยิ่งเกลียดมาก
ผมขอโทษแม่นะครับ
ผมทำร้ายแม่โดยที่ไม่ตั้งใจ
ผมกับแฟนอยู่กันคนละที่ทำให้ไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนคู่อื่นทางบ้านแฟนผมค่อนข้างเข้ากับตัวผมได้ดีทำให้ที่บ้านแฟนข่วนผมไปกินข้าวอยู่บ่อยครั้งผมก็ไปเพราะว่าอยากเจอแฟนอยู่แล้ว แต่วันนึงผมทำงานเสร็จตอนประมาณ3ทุมแล้วทางบ้านแฟนช่วรไปกินข้าวผมก็ไปโดยบอกยายแต่ไม่ได้ยอกแม่ด้วยความที่กลัวแม่เป็นห่วงแล้วเราก็ยังแอบโกรธแม่อยู่เรื่องที่แม่แฟนเราอยู่ก็เลยไม่ได้บอกเมื่อผมไปถึงบ้านแฟนตอน3ทุ่มกว่าพอผมอยู่กับจนเกือบเที่ยงคืนผมก็เริ่มเตรีนมตัวจะกลับบ้านแล้วแม่ก็โทรมาประมาณว่าอยู่ไหนผมจึงโกหกไปว่ามา7-11แล้วก็บอกว่ากำลังกลับเพราะผมกำลังกลับจริงๆ
พอผมกำลังทำงานตอนเช้าอยู่ๆแม่ก็มาหาที่ทำงานถามว่าเมื่อคืนไปไหนผมก็ตอบเหมือนเดิมแล้วแม่ก็เดินหนีแล้วบอกว่าจะโทรไปหาแม่ของแฟนผมทำให้เข้าไปห้ามแล้วบอกความจริงไปแม่ก็ยื้อแล้วแม่ก็พลักผม
ผมขออธิบายก่อนว่าแม่ผมเป็นคนยังไงผมเคยทะเลาะกับด้วยเหตุผมแม่ก็เริ่มลงไม้ลงมือกับผมไม่ว่าหยิบมีดผ่าฝืนมาฟันผมทุกวันนี้ยังมีรอยแผลอยู่เลยและแม่ยังเคย ตบหน้า แตะ ดา แล้วนอกจากนี้แม่ผมเคยถิ้งผมไปคอนเด็กมากประมาณ3-4เดือน แล้วตอนต้นปีที่แล้วที่แม่ก็ทิ้งผมพ่อและน้องของผมที่เพิ่งจะ4ขวบไปและเอาเงินในบชพ่อผมไปเกือบหมดบช แต่แม่ก็ยังกลับมา
ต่อจากเรื่องเดิมนะครับพอแม่พลัดผมแล้วก็ยกมือจะมาตบผมผมจึงยกมือมากันทำให้โทรศัพท์แม่ตกแล้วผมก็ปัดมือแม่ยอมรับว่าตอนนั้นผมมีอารมณ์โกรธและความเก็บกดที่แม่เคยทำมาจึงเกิดการทะเลาะกันรุนแรงจนแม่ยิบไม้ที่ไว้ดึงประตูเหมือนประตูโกดังอะคับตะมาฝาดผมผมเลยวิ่งแล้วก็มีน้าๆมาช่วยกันแยกแม่ให้ใจ
เย็นลงแล้วเริ่มเคลียกันด้วยเหุตและผลจนเคลียกันได้ดีผมจึงขอโทษแม่ออกไปเพราะตอนนั้นอารมณ์ผมเริ่มเย็นลงผมรู้สึกผิดจริงๆเพราะแม่มีแผลที่ปาก
ผมรู้สึกผิดมากและผมไม่โกรธแม่เพราะว่าแม่ก็คือแม่ผมผมว่ามีคำๆหนึ่งที่จริงมากๆ คือ ยิ่งรักมากยิ่งเกลียดมาก
ผมขอโทษแม่นะครับ