เราไม่อยากจบความสัมพันธ์กับเขาเพราะความเป็นญาติห่างๆกัน

เริ่มจากเรากับเขารู้จักการมานานแล้วบ้านอยู่ในระแวกเดียวกัน  เขาเป็นเพื่อนพี่ชายเรา เราค่อยแอบมองเขามาตลอด จนผ่านมาหลายปี เราสังเกตุว่าเขาน่าจะเลิกกับแฟน จนหาโอกาสฟอลไอจีไป กว่าจะกล้าทักไปอีกอีกเป็นเดือน จบลงด้วยการทักไปแฮปเขาวันเกิด (แล้วเราก็บอกเขาว่าเราจะจีบเขา เขินมากกก ไม่เคยจีบใครมาก่อน555555) แล้วก็คุยกันมาตลอด 3-4 เดือนก็คุยกันปกติ จนเขาเดือนที่ 5 เขาก็หายบ้างมาบ้าง เราก็ไม่อะไรนะ ก็เข้าใจว่าเขาเป็นยังไง มันก็มีน้อยใจอยู่ แต่ไม่กล้าไปอะไรกับเขาเยอะเพราะรู้ว่าอยู่ในสถานะอะไร จนคุยกันมา 7 เดือน เราตัดสินใจบอกที่บ้านว่าเราคุยกับคนๆนี้ ที่บ้านค่อยข้างที่จะห่วงเรา เราเลยตัดสินใจบอกเพราะอยากชวนเขาไปหาอะไรกินด้วยกัน ไปไหนด้วยกันบ้าง สรุปแม่บอกเป็นญาติทางแม่ ตั้งเล็กจนโตเราก็พึ่งมารู้ว่าเป็นญาติกัน แต่พ่อเราบอกคุยไปเถอะไม่เป็นไร แต่แม่ก็ยังยอมรับไม่ค่อยได้ เราก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต เราก็ไปดูดวงกับคนที่บ้านเราไปดูด้วยบ่อย แม่หมอก็บอกว่าคุยได้ แต่ต้องผ่านผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเพราะติดทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่ง ถ้าคบกันเกิน3ปี มีโอกาสแต่งงาน ก็คุยกันมาจนวาเลนไทน์ คุยกันปกติเลย เขาหายไม่ได้ฟูมฟายมาก ก็คิดถึงเขาทุกวัน อยากทัก แต่รู้ว่าเขาคงจะไม่ตอบ จนผ่านมาสักพักน้องญาติเราทักไปแซวเขา เพราะเขามากดใจสตอรี่ไอจีที่มีเรากับน้อง จนเขาก็มาบอกว่ากับน้องว่าพ่อเขาไม่ให้คุยกับเราต่อ ซึ่งเรารู้เลยว่าเป็นเพราะอะไร เราคิดว่าคงจบกันแล้วจริงๆ เสียใจหนักมากกกก น้องเลยพาไปดามใจด้วยการไปดูบอล แถวบ้านมีแข่งบอลอบต. ซึ่งประเด็นเขาก็แข่งด้วย เอาจริงๆเราตัดใจจากเขาไม่ได้หรอก ขอแค่แอบมองเขาก็มีความสุขแล้วมั้งนะ ตอนเขาแข่งเสร็จเราแอบถ่ายรูปด้านหลังเขาแล้วเอาลงสตอรี่ ซึ่งเขาก็ตอบกลับมา เราก็ตกใจนะที่เขาทักมา เขาบอกพอเห็นเราแล้วสงสาร เราเลยบอกไปว่าถ้าสงสารก็ไปไกลๆ สรุปก็กลับมาคุยกันอีก ก็คุยเรื่องครอบครัวนะแต่ไม่ได้ลงลึก เราไม่ได้อยากให้เครียด จนช่วงที่เขาจับกุ้ง กุ้งเป็นโรคเลยต้องจับก่อนกำหนด ซึ่งเาร็ว่ารอบนี้เขาตั้งใจเลี้ยงกุ้งมาก ก่อนหน้านี้เขาเลี้ยงแล้วกุ้งก็ตายมา 2-3 รอบแล้ว เขาไม่ได้กำไรเลยสักรอบ เห็นดูหมาแก่อ่ะ เครียดมาก เขาไม่ได้บอกหรอกนะ เราะเขาหายไปไม่ตอบเราอีก 4-5 วัน เราไปถามน้องเขา เราก็พยายามทักไปให้กำลังใจนาง จนนางก็ดีขึ้นมั้ง เลยกลับมาตอบเรา แล้ว ก็หายไปอีกรอบในวันที่ 15 เมษา รอบนี้เราเจ็บสุดๆ กินเหล้าทุกวัน ร้องไห้ทุกวัน ทั้งทักทั้งโทรไปหา แต่เขาก็ไม่เคยที่จะรับหรือตอบเรามาเลย เราเมาจนทักไปด่าเขา พอหายเมาเราเลยกดยกเลิกข้อความที่ด่านางไป เพราะตั้งใจจะเขียนจดหมายให้นาง เขียนความรู้สึกจริงๆที่มีต่อเขา อธิบายเรื่องความเป็นญาติพี่น้อง คือ ทวดฝั่งเรา(ตาของแม่) กับทวดฝั่งเขา(ปู่ของพ่อเขา) เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เราไปถามลุงมา บอกว่าเป็นญาติชิดกัน ซึ่งเราก็ไม่แน่ใจว่าเป็นญาติกันยังไง เราไม่สนใจหรอกว่าจะญาติกันยังไง เพราะคิดว่ามันห่างกันแล้ว เรื่องที่จะทำให้เรากับเขาไปต่อมันอยู่ที่เขา แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบแล้วเงียบอีก เราอยากคุยกับเขามากนะถึงปัญหาครั้งนี้ แต่เขาเงียบเหมือนเดิม น้องนางก็บอกว่า นางเป็นพวกที่มีปัญหาอะไรก็เลือกที่จะไม่พูดไม่บอกใคร เก็บเอาไว้คนเดียว แล้วช่วงนี้นางก็ไม่ยุ่งกับใครเลย พี่ก็อินโทรเวิร์ตเกินนนนน ล่าสุดเมื่อวันที่ 22 เมษา นางทักมาว่า ว่างไหมเดี๋ยวโทรไปคุย นู่นทักมาตอนเที่ยงคืนกว่า ว่าจะโทรมา พี่!!! ดิฉันนอนแล้วค่าาาา คือนางไปงานขาว-ดำคนแถวบ้านมา พึ่งว่างมาตอบค่ะ เริ่ดดดดด แล้วก็ไม่ได้เคลียร์หรือคุยกันจนถุงปัจจุบัน เราเลยกลับมาซ่อมตัวเอง พยายามไม่คิดอะไรเยอะ ปล่อยให้นางอยู่กับตัวเองไปก่อน แต่เราก็ยังรอเขานะ แล้วคิดถึงทุกวัน เพื่อนกับน้องบอกให้ตัดใจยังไงเราก็ตัดใจไม่ลง ใครจะไปตัดใจลง ฉันรักเขามาเป็นปีๆ คือ ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ แต่เราก็ยังอยากจะไปต่อกับเขาคนนี้ คนที่เราตั้งใจรักมากที่สุด เราก็ยังรอเขาได้เสมอ

เราอยากให้ครอบครัวทั้งสองฝ่ายยอมรับเรื่องของเราได้อ่ะ เรายังอยากให้เรื่องของเราและเขาไปกันต่อได้ ยังไงมันก็เป็นเรื่องของอนาคต เราก็ทำเรื่องที่เราควรทำให้ดีไปก่อน ความรักของเราและเขายังมีเวลาอีก ยังไม่ต้องรีบ แต่นอยอ่ะ
ป.ล อาจจะพิมพ์แล้วดูงงๆ ก็ขอโทษด้วยนะคะ




วันที่ 29 เมษา ยน 2569
สรุป เขาไม่อยากคุยกับเราแล้ว เป็นการบอกที่ผ่านน้องเรามา ทำไมไม่บอกกับเราตรงอ่ะ ถ้าบอกตรงๆเราก็คงทำใจไม่ได้เหมือนเดิม เจ็บอ่ะ เราคงรักเขามากเกินไปจนไม่เผื่อใจเลย เราคงคิดไปเองมากเกินไปว่าเขาคงจะไปกับเราต่อ มันจบตั้งแต่เขาไม่ตอบเราอีกแล้ว แต่เราก็ยังหวังว่าเขาจะยังกลับมาหาเราอยู่ เราคงจะรอเขาอยู่ในที่ของเรานั้นแหละ เห็นเขาในสังคมต่างๆ เห็นแล้วคงร้องไห้แน่นอน ตัดใจยากจังกับคนๆนี้

ขอบคุณกำลังใจจากทุกคนนะคะ