สวัสดีครับ นี่เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของผม ถ้าผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะครับ
ปัญหาของผมก็ตามหัวข้อเลยครับ ถ้าผมเป็นหมอไม่ได้ แม่ผมจะตรอมใจตาย
ปัจจุบันผมอยู่ม.6แล้วครับ เกรดกลางๆออกไปทางแย่เพราะไม่ใช่คนชอบเรียน ซึ่งแม่อยากให้ผมเรียนหมอครับ ถ้าผมจำได้ก็โดนฝังหัวไว้ตั้งแต่ป.1ไม่ก็2นู่นเลยอะครับ ทั้งจากพ่อแม่ปู่ย่าว่าต้องเป็นหมอให้ได้
ซึ่งตอนเด็กผมก็ไม่เคยคิดอะไรเลยครับ ตอนนั้นคิดแค่ว่า หมอเท่จัง ได้ใส่ชุดสีขาวดูดีนู่นนี่นั่น แต่พอโตขึ้น ผมก็รู้สึกว่า ผมอยากเป็นครูมากกว่าครับ ผมชอบที่ได้สอนเพื่อนเวลาเพื่อนไม่เข้าใจ ผมก็เลยลองเอาไปคุยกับพ่อดูก่อน ตอนนั้นน่าจะช่วงม.2ครับ ตอนนั้นผมแค่บอกว่าผมจะไม่สอบหมอ แค่นั้น พ่อก็ลากผมออกไปตีหน้าบ้านครับ ผมเลยลองไปคุยกับแม่แทนครับ แม่ก็ด่าหลายอย่างเลยครับ ผมไร้ความสามารถทั่ว กลัวสอบไม่ติดมั่ง โง่มั่ง อกกตัญญูมั่ง สารพัดเลยครับ ผมเลยไม่กล้าคุยอะไรกับคนในครอบครัวอีกครับ จนผมขึ้นม.ปลาย วิชาแนะแนว ครูให้เขียนแนวทางอาชีพตนเอง ผมเป็นคนเดียวในห้องที่ไม่มีงานส่ง เพราะครูบอกให้กลับไปคิดมาดีๆ มันเป็นตัวกำหนดอนาคตเรา ผมนั่งคิดทั้งคืนผมก็คิดไม่ได้เลยครับ ผมได้แต่นั่งร้องอย่างเดียว เพราะเหมือนชีวิตผมมันถูกตีกรอบไว้อยู่แล้วครับ แถมเกรดผมเป็นเกรดที่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเรียนไม่เก่งแน่นอน จนกระทั่งเมื่อเช้า ผมลองคุยเรื่องมหาลัยกับแม่อีกครั้ง ตอนแรก ผมบอก สอบหมอขอหมอเอกชนได้มั้ย แม่ก็ไม่ให้ ผมเลยลองขออย่างอื่นอย่าง ขอต่อมหาลัยใกล้บ้าน ก็ไม่ได้ ขอต่อหมอจักษุหรือทันตะ ก็ไม่ให้ต้องเป็นหมอผ่าตัดเท่านั้น คุยไปคุยมา สุดท้ายเขาบอกผมว่า ถ้าผมเป็นแบบนี้เขาต้องการไม่ได้ เขาจะกระโดดตึกตายตอนนี้เลย จะไม่อยู่แล้ว ไม่ได้ดั่งใจซักอย่าง ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรต่อเพราะผมไม่อยากคุยแล้วครับ ผมรักครอบครัวของผมนะครับ แต่ผมก็อยากมีชีวิตของตัวเองเหมือนกัน ผมควรทำยังไงดีครับ
แม่อยากให้เป็นหมอ ถ้าไม่เป็นหรือเรียนไม่ได้แม่จะตรอมใจตาย
ปัญหาของผมก็ตามหัวข้อเลยครับ ถ้าผมเป็นหมอไม่ได้ แม่ผมจะตรอมใจตาย
ปัจจุบันผมอยู่ม.6แล้วครับ เกรดกลางๆออกไปทางแย่เพราะไม่ใช่คนชอบเรียน ซึ่งแม่อยากให้ผมเรียนหมอครับ ถ้าผมจำได้ก็โดนฝังหัวไว้ตั้งแต่ป.1ไม่ก็2นู่นเลยอะครับ ทั้งจากพ่อแม่ปู่ย่าว่าต้องเป็นหมอให้ได้
ซึ่งตอนเด็กผมก็ไม่เคยคิดอะไรเลยครับ ตอนนั้นคิดแค่ว่า หมอเท่จัง ได้ใส่ชุดสีขาวดูดีนู่นนี่นั่น แต่พอโตขึ้น ผมก็รู้สึกว่า ผมอยากเป็นครูมากกว่าครับ ผมชอบที่ได้สอนเพื่อนเวลาเพื่อนไม่เข้าใจ ผมก็เลยลองเอาไปคุยกับพ่อดูก่อน ตอนนั้นน่าจะช่วงม.2ครับ ตอนนั้นผมแค่บอกว่าผมจะไม่สอบหมอ แค่นั้น พ่อก็ลากผมออกไปตีหน้าบ้านครับ ผมเลยลองไปคุยกับแม่แทนครับ แม่ก็ด่าหลายอย่างเลยครับ ผมไร้ความสามารถทั่ว กลัวสอบไม่ติดมั่ง โง่มั่ง อกกตัญญูมั่ง สารพัดเลยครับ ผมเลยไม่กล้าคุยอะไรกับคนในครอบครัวอีกครับ จนผมขึ้นม.ปลาย วิชาแนะแนว ครูให้เขียนแนวทางอาชีพตนเอง ผมเป็นคนเดียวในห้องที่ไม่มีงานส่ง เพราะครูบอกให้กลับไปคิดมาดีๆ มันเป็นตัวกำหนดอนาคตเรา ผมนั่งคิดทั้งคืนผมก็คิดไม่ได้เลยครับ ผมได้แต่นั่งร้องอย่างเดียว เพราะเหมือนชีวิตผมมันถูกตีกรอบไว้อยู่แล้วครับ แถมเกรดผมเป็นเกรดที่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเรียนไม่เก่งแน่นอน จนกระทั่งเมื่อเช้า ผมลองคุยเรื่องมหาลัยกับแม่อีกครั้ง ตอนแรก ผมบอก สอบหมอขอหมอเอกชนได้มั้ย แม่ก็ไม่ให้ ผมเลยลองขออย่างอื่นอย่าง ขอต่อมหาลัยใกล้บ้าน ก็ไม่ได้ ขอต่อหมอจักษุหรือทันตะ ก็ไม่ให้ต้องเป็นหมอผ่าตัดเท่านั้น คุยไปคุยมา สุดท้ายเขาบอกผมว่า ถ้าผมเป็นแบบนี้เขาต้องการไม่ได้ เขาจะกระโดดตึกตายตอนนี้เลย จะไม่อยู่แล้ว ไม่ได้ดั่งใจซักอย่าง ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรต่อเพราะผมไม่อยากคุยแล้วครับ ผมรักครอบครัวของผมนะครับ แต่ผมก็อยากมีชีวิตของตัวเองเหมือนกัน ผมควรทำยังไงดีครับ