เคยมีใครรู้สึกโดดเดี่ยวทางความคิด โลกไม่เข้าใจเราบ้างมั้ยครับ

ผมเป็นคนที่ตั้งคำถามกับเรื่องหลายเรื่อง แต่บางทีก็เป็นการตั้งคำถามที่สวนกับกระแสความคิดของคนในสังคม บางทีก็เป็นคำถามในประเด็นที่คนอื่นคิดว่าร้ายแรงหรือละเอียดอ่อน (เพราะกระทบผลประโยชน์หรือความรู้สึกส่วนตัวของตัวเอง) และเป็นคนที่มีแนวคิดแบบ reformist มองว่าการปฏิรูปอย่างถอนรากถอนโคนคือการแก้ปัญหา แต่ในหลายครั้งความคิดเหล่านี้ของผมก็ถูกปฏิบัติจากคนอื่นในทางที่ไม่ดี ไม่ว่าจะหัวเราะเยาะบ้าง ด่าบ้าง พยายามลดทอนคุณค่าในตัวของผมบ้าง ผมเลยมีความคิดในแบบที่ reformist มากขึ้นไปอีกและคิดว่าการปฏิรูปหรือการปฏิวัติ (Revolutions) คือทางออกทางเดียวที่จะพิสูจน์ให้คนที่ไม่เข้าใจผมได้เห็นความจริง

แต่ในหลายครั้งก็รู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกว่าตัวเองสู้อยู่คนเดียว มองทุกอย่างเป็นปีศาจร้ายดำมืดไปหมด มองสิ่งรอบข้างว่าเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดของชีวิตตนเอง (ที่ซึ่งก็ไม่มีใครเข้าใจ) ผมเลยคิดว่าในหลายครั้งตัวเองก็โดดเดี่ยวทางความคิด และเป็นนอกคอกของคนในสังคมครับ