เขาชวนเราไปเที่ยว เเต่สุดท้ายเรารอเก้อ

-ผู้หญิงชวนมางานยังไม่มีสถานะไรกันกับผม เป็นเเค่คนคุย
-เขามาถึงงานก่อนเเล้วอยู่กับเพื่อนๆ
-ผมมาถึงทีหลังรออยู่ตรงทางเข้างาน
-ผมถามว่าเขาอยู่ตรงไหน
-เขาก็ถ่ายรูปมาเเต่รูปมันไม่ชัดเจนรู้ว่าเขาอยู่ในงานเเต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ฝั่งไหน ช่องไหน
-ผมเลยตัดสินใจให้เขาออกมารับหน่อย ผมรออยู่หน้าทางเข้างาน
-ผมยืนรอหน้าทางเข้างานจนเวลาผ่านไป30-40 นาที จากนั้นผมเห็นเขาเดินปกติกำลังเลือกของดูของอยู่กับเพื่อนๆ ของเขา ผมภาวนาคิดในใจว่าอยากให้เขาหันมาเห็นผม มองผม เเละเดินเข้ามารับผมเดินไปงานด้วยกัน เเต่สุดท้ายเขาก็เดินผ่านผมไปเเบบไม่มีไรเกิดขึ้น ผมไม่รัว่าเขามองเห็นผมเเล้วหรือยังมองไม่เห็นผม  จนเขาเดินผ่านไปพ้นจากสายตาของผมไป จังหวะนั้นทำให้ผม บ่อน้ำตาเเตกออก ไหลออกมา คนเดินผ่านไปมา  เเล้วมองมาที่ผมเห็นผมน้ำตาไหลออกมา จังหวะนั้นผมบอกเลยว่าผมโคตรอายมาก เเต่ผมก็ยังหวังเเละรอเขาให้เขามารับผมที่ทางเข้างาน จนเวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า สุดท้ายผมก็ขับรถกลับบ้านไป
-ผมอยากถามว่า ผมเป็นคนงี้เง่า เอาเเต่ใจ เป็นคนน่าเบื่อ หรือ เป็นคนโง่ ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าผมเป็นคนยังไง