สวัสดีค่ะ ขออนุญาตมาเล่าความรู้สึกส่วนตัวแบบจริงๆ ที่ไม่ค่อยกล้าพูดกับใครในชีวิตจริงนะคะ
ช่วงนี้เรารู้สึกว่าชีวิตภายนอกมันก็ดูโอเคทุกอย่างเลยค่ะ งานก็มีทำ มีรายได้ มีเพื่อน มีครอบครัวที่ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต
แต่แปลกมากตรงที่ลึกๆ แล้วมันเหมือนมีช่องว่างบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เหมือนเรากำลังใช้ชีวิตไปวันๆ
แบบอัตโนมัติ ตื่น ทำงาน กลับบ้าน นอน แล้วก็วนลูปแบบเดิมไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้สึก “อิน” กับอะไรจริงๆ เลย

บางวันก็พยายามหากิจกรรมใหม่ๆ ทำ ดูซีรีส์ ฟังเพลง ออกไปคาเฟ่ หรือแม้กระทั่งคุยกับเพื่อน
แต่พอกลับมาอยู่คนเดียว ความรู้สึกเดิมมันก็กลับมาอีกค่ะ มันไม่ใช่ความเศร้าชัดเจน
แต่ก็ไม่ใช่ความสุข เหมือนมันเป็นความนิ่งๆ โล่งๆ ที่ทำให้เรารู้สึกแปลกกับตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

เราเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ มันคือสิ่งที่เรา “อยาก” ทำจริงๆ
หรือแค่เป็นสิ่งที่ควรทำตามจังหวะชีวิตของคนทั่วไปกันแน่
แล้วถ้าวันหนึ่งเราหยุดทุกอย่างลง เราจะยังเหลืออะไรที่เป็นตัวเราจริงๆ อยู่ไหม

เคยรู้สึกแบบนี้บ้างไหมคะ แล้วทุกคนผ่านมันไปยังไง หรือจริงๆ
แล้วมันเป็นแค่ช่วงหนึ่งของชีวิตที่เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเอง ขอบคุณนะคะ 🙂