เป็นคนที่ตกหลุมรักเสียงเพลงง่ายกว่าคนไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนเรามั้ยคะ คือเป็นคนที่ผูกชีวิตไว้กับเสียงเพลงแบบไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ตั้งแต่เด็กจนโต เพลงมันอยู่ในทุกช่วงของชีวิตไปหมดเลยค่ะ
ไม่ว่าจะตอนดีใจ เสียใจ เหนื่อย หรือแม้แต่วันที่รู้สึกเฉยๆ เพลงสักเพลงมันก็จะโผล่เข้ามาพอดีแบบน่าแปลก

บางทีแค่ท่อนอินโทรขึ้นมาก็จำความรู้สึกในช่วงนั้นได้หมดเลยนะคะ เหมือนเพลงมันเก็บความทรงจำเอาไว้ให้เราโดยที่เราไม่ต้องพยายามจำเองด้วยซ้ำ อย่างเพลงบางเพลงที่เคยฟังตอนนั่งรถเมล์กลับบ้านช่วงฝนตก หรือเพลงที่เคยเปิดวนตอนอ่านหนังสือสอบหนักๆ พอกลับมาได้ยินอีกครั้ง
ภาพมันย้อนกลับมาชัดมากแบบงงๆ

เราเป็นคนที่ไม่ได้ฟังเพลงตามกระแสอะไรขนาดนั้นค่ะ ฟังไปเรื่อยๆ เจอเพลงไหนแล้วรู้สึกก็เก็บไว้ในเพลย์ลิสต์ของตัวเอง
บางวันก็เปิดเพลงเดิมซ้ำๆโดยไม่เบื่อ เหมือนมันช่วยจัดระเบียบความคิดในหัวเราได้ยังไงก็ไม่รู้

แล้วก็มีช่วงนึงที่ลองอยู่เงียบๆไม่เปิดเพลงเลยนะคะ ปรากฏว่ามันรู้สึกขาดอะไรไปจริงๆ เหมือนชีวิตมันแห้งๆยังไงไม่รู้
ตั้งแต่นั้นมาก็เลยยอมรับเลยว่า ตัวเองน่าจะเป็นคนที่ขาดเสียงเพลงไม่ได้ไปแล้ว

ทุกวันนี้เลยไม่ว่าจะไปที่ไหน ทำอะไร ขอแค่มีหูฟังกับเพลงที่ใช่สักเพลง
มันก็ช่วยให้วันธรรมดามันดีขึ้นได้แบบง่ายๆเลยค่ะ บางทีความสุขของเรามันก็แค่เท่านี้จริงๆ 🙂