ตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้วค่ะ ห้องเงียบมากจนได้ยินเสียงแอร์กับเสียงหัวใจตัวเองชัดเลย และยังมีเสียงบ้านในระแวกบ้าน จัดงานร้องเสียงอยู่เลย
ปกติช่วงเวลาแบบนี้จะเป็นช่วงที่เราคิดฟุ้งซ่าน คิดไปเรื่อยเปื่อยจนบางทีก็นอนไม่หลับ แต่วันนี้แปลกออกไปนิดนึงนะคะ มันไม่ได้รู้สึกเหงาหรือว่างเปล่าเหมือนทุกที กลับกลายเป็นความเงียบที่มันโอเคขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว เหมือนเราเริ่มชินกับการอยู่กับตัวเองมากขึ้นทีละนิด

ก่อนหน้านี้เราเป็นคนที่ต้องมีอะไรเปิดไว้ตลอด ไม่ว่าจะเป็นเพลง ซีรีส์ หรือเสียงอะไรสักอย่าง เพราะกลัวความเงียบ แต่พอปล่อยให้มันเงียบจริงๆ
กลับรู้สึกว่า เออ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่นา มันเหมือนได้พักจากทุกอย่างจริงๆ ได้หยุดคิดเรื่องที่ต้องทำ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันก็ได้

เราเลยนั่งมองแสงไฟข้างนอกหน้าต่างแบบเฉยๆ รถก็ยังวิ่งอยู่ คนบางคนก็คงยังไม่ได้นอนเหมือนเรา
มันทำให้รู้สึกว่าโลกมันยังหมุนไปเรื่อยๆ โดยที่เราไม่จำเป็นต้องรีบตามตลอดเวลาก็ได้ บางช่วงก็แค่ปล่อยให้ตัวเองช้าลงบ้าง

คืนนี้เลยไม่ได้พยายามฝืนให้นอนเร็ว ไม่ได้กดดันตัวเองว่าต้อง productive อะไรทั้งนั้น
แค่อยู่กับช่วงเวลานี้ไปเงียบๆ แล้วก็รู้สึกขอบคุณเล็กๆที่อย่างน้อยเราก็ยังรับมือกับความคิดของตัวเองได้ดีขึ้นกว่าวันก่อนๆ
ถ้าใครยังไม่นอนเหมือนกัน ก็ขอให้คืนนี้ใจเบาลงนิดนึงนะคะ 🙂