เรื่องมันเริ่มจาก 2-3 เดือนที่แล้ว แฟนชวน deep talk เกี่ยวกับอนาคต 10 ปีข้างหน้า เราก็คุยกันปกติ (บอกก่อนว่าพวกเราพึ่งเรียนจบและรับปริญญาไป แต่เราได้งานหลังรับปริญญา ส่วนแฟนยังไม่มีงานทำ)
แฟน: เธอต้องตั้งเป้าหมาย 10 ปีได้แล้วนะ
เรา: โห เค้ายังไม่ได้คิดถึงขนาดนั้นเลย มันไกลเกินไปมาก
แฟน: ถ้าเธอไม่มีเป้าหมายเค้าอาจจะเลิกกับเธอก็ได้
เรา: (ช็อคing) ไม่ได้ไม่มีแต่มันไกลสำหรับเค้า
แฟน: แล้วไม่คิดจะอยากมีบ้านมีรถเลยเหรอ
เรา: ทำไมไม่อยากมี อยากมีหมดแหละ แต่เป้าหมายตอนนี้คือหมดหนี้ให้ได้ภายใน 2 ปี มีเงินเก็บแล้วค่อยคิดต่อ ใช้ชีวิตยังไงก็ได้ให้ไม่เป็นภาระคนรอบข้างอ่ะ
แฟน: แล้วเธอไม่คิดจะมีอะไรบ้างเลยเหรอ
เรา: ก็บอกอยู่ไม่ใช่ไม่คิด แต่ตอนนี้พึ่งเริ่มอยู่เลย อายุ 22 อยู่เลย จะให้รีบไปไหน คือต้องมีทุกอย่างภายใน 30 เหรอ ต้องประสบความสำเร็จตอนนั้นเลยเหรอ ทำไมไม่เริ่มจากเป้าหมายเล็กๆก่อน แค่กลัวว่าถ้าตั้งที่มันสูงมากเกินไปที่เราจะไหว ผิดหวังมาเราจะเสียใจเองนะ
แฟน: ก็แล้วทำไมไม่เริ่มตั้งหล่ะ เธอจะอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ อีกหน่อยเค้าต้องมีอะไรให้รับผิดชอบอีกตั้งเยอะ
จากนั้นก็เริ่มจะเงียบละก็จบด้วยการที่เรา 2 คนเข้าใจกันแค่ตรงนั้น ความจริงมีเรื่องที่เขาว่าให้พี่ชายเราด้วยว่าทำไมอายุ 32 แล้วยังรับผิดชอบอะไรไม่ได้ “เธอจะไปช่วยซัพพอร์ตแม่กับพี่ทำไมเยอะ ให้พี่เธอทำคนเดียวพอแล้ว ไม่เห็นต้องให้อะไรเพราะบุญคุณเลย” คำนี้โคตรจำ เราไม่ได้ซัพพอร์ตเพราะพี่กับแม่มีบุญคุณเว่ย แต่เราเหลือกันแค่ 3 คน (พ่อเสียแล้ว) แล้วเราก็ไม่ได้ให้เกินกำลังตัวเองด้วย เราให้เพราะความรักที่พวกเขามอบให้เราแบบไม่มีเงื่อนไข ทั้ง 2 คนเสียสละให้เราที่เป็นลูกคนเล็กและน้องสาวเพียงคนเดียวหมดเลย ทั้งที่ควรจะเก็บช่วงเวลาและของสิ่งนั้นให้ตัวเอง อย่างตอนที่เราอยู่ป.6 ตอนนั้นวันเกิด จำได้ว่าเพื่อนๆมีแท็ปเลตแล้วเรางอแงอยากได้ พ่อกับแม่บอกว่ามันแพงนะลูก เราก็ฟิลน้อยใจ ไม่กี่วันต่อมา พี่ขับมอไซจากในเมืองออกต่างอำเภอ 3 ชั่วโมง แล้วบอกว่าที่ของขวัญวันเกิดน้องนะ เราดีใจมาก แต่พอมารู้ทีหลังว่านั่นเป็นเงินที่พี่จะเอาจ่ายค่าหอและเงินเก็บของพี่ เราเลยนอยและเสียใจมากๆที่ตอนนั้นงอแง แต่พี่บอกว่า เพราะเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่นี่นาพี่ยอมให้ได้ทุกอย่างเลย เราเลยไม่ชอบให้ใครมาว่าให้พี่เราว่า พี่ชายเราไม่พยายามทั้งที่พี่กำลังพยายามเต็มที่ เท่าที่พี่คนหนึ่งจะให้เราได้มากที่สุดแล้ว ละทำไมเราถึงจะไม่อยากซัพพอร์ตพี่เราบ้าง แล้วอีกหลายเหตุการณ์มากค่ะที่เขาทำให้เราเหนื่อยใจ เขาชอบโทษตัวเอง เวลาหัวร้อนก็ว่าแบบคำหยาบใส่ คืองงมาก ทั้งที่ตัวเองผิด ชอบคิดแทน ชอบเครียดไปเรื่อย ชอบบ่นเหนื่อยทั้งที่วันนั้นไม่ได้ทำอะไรเลย หรือบางทีวันนั้นไปส่งแม่(แม่เขานั้นแหละ) ไปหาหมอ แม่ขอให้ไปส่งเขาบอกแม่ว่า “ละทำไมไม่ไปเอง” แล้วก็มีเรื่องที่เราทำงาน 6 วัน เขาอยากให้เราขับรถไปหาที่บ้าน<ที่จะขับรถมารับเรา ระหว่างทำงาน 6 วันนั้นอ่ะ เราขับรถเองหมด แต่พอวันศุกร์แทนที่จะบอกว่า เดี๋ยวเค้าไปรับ แต่กลับถามมาว่า เธอจะมากี่โมง เออเราขับรถเองได้ แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้การดูแล บอกว่า ที่ไม่มารับเพราะกลัวน้ำมันรถหมด คือแค่น้ำมันยังไม่ลงทุนเลยยย จะบอกว่าเราไม่ใส่ใจเขามากพอก็ได้ แต่ตอนเรียนละเขาป่วย เรานี่แหละฝ่าฝนเอายาไปส่งให้ที่หอ ไปนอนดูแลอ่ะ ตอนที่อยากเที่ยวก็เงินเรานี่แหละ ตอนอยู่บ้านก็ดูแลบ้านให้ อยากกินอะไรก็ซื้อให้ น้ำมันก็เติมให้ ละมันไม่ทำงาน แต่มาคาดหวังกับคนที่ได้งานแล้ว คือยังไงอ่ะหวังให้เรามีเป้าหมายตอนมีงานทำละคาดหวังกับเราเลยงี้เหรอ อยากมีอนาคตในขณะที่เรากำลังพยายามค่อยๆทำ แต่เขากลับไม่พยายามสร้างเลยอ่ะ ตอนแรกบอกหลังรับปริญญาจะหางาน พอรับจบ บอกรอหลังเกณฑ์ทหาร ตอนนี้จับได้ดำไปละ มาบอกรอหลังไปเชียงรายบ้านพ่อ ไม่อยากลางาน ฮัลโหลลล ละเมื่อไหร่จะหา มีที่ได้งานแล้ว 3 รอบนะ รอบแรกระบบงานไม่ดี อ่ะเข้าใจเพราะพี่ที่รู้จักก็ลาออกเพราะเหตุผลนั้น ไม่ทำต่อไปได้ 3 วัน พอที่ที่ 2 ให้ทำงานทุกวันไม่มีโอที จบไม่ไปต่อ ที่ที่ 3 เพื่อนอีกคนลาออกเลยให้มันไปเป็นตำแหน่งนั้นแทน มันบอกว่าไม่ชอบทำงานอยู่เหมือนห้องทืบ แอร์ก็ไม่เปิด บรรยากาศก็ไม่ดี โดนนินทาอีก เลยไม่ไปต่อ พอเพื่อนที่จะเป็นหัวแถวป้อนงานให้ กลับบอกว่าไม่อยากออกบ้าน รองานที่ทำในบ้านอย่างเดียว เนี่ยยยย ละจะมีอนาคตยังไง อีกคนกำลังพยาสร้าง แต่อีกคนกลับไม่ทำอะไรเลย รอนั่นรอนี่ หรือบางทีแค่ไปส่งเราทำงานในวันที่เรามานอนบ้าน เขาส่งเสร็จกลับมานอน เล่นเกม เย็นไปรับ เขาบอก เฮ้อ เหนื่อยมาก ขับรถอ่ะ ฉันนี่ช็อคเลย กูทั้งขับรถทั้งทำงาน ต่อสู้กับคนบนถนนอีกเป็นพันคน ฉันไม่บ่นให้เธอฟังซักแอะ เพราะมันคือสิ่งที่เราไม่อยากพูด เรากลัวเธอจะเหนื่อยหรือเป็นห่วงไปด้วย แต่เขาแค่รับส่งเขาบอกเหนื่อย ทั้งที่ทั้งวันก็กิน นอน เล่นเกม แค่นั้นอ่ะ กับแม่กับพี่ยังไม่ได้ยินคำนี้ออกจากปากเราเลย แล้วเราเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้อยากได้คนที่มีทุกอย่าง แต่เราชอบคนพยายามที่จะทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น เราขอแค่นี้ ไม่ต้องมาทำเพื่อฉัน เธอทำเพื่อตัวเองให้ได้ก่อน แค่นี้เลยอ่ะ (คบกันมาจะ 4 ปี)(มีอีกหลายเหตุการณ์เล่า 3 วันก็ไม่หมด) ข้อดีเขาคือ ไม่เจ้าชู้ ไม่ติดเที่ยว ไม่ติดเหล้า ไม่ติดเพื่อน ใส่ใจเราเรื่องเล็กน้อยได้ในบางเรื่อง ซึ่งทั้งหมดมันคือเบสิคเลิฟ
เลยจะปรึกษาว่า ควรแก้ยังไงดีคะ หรือบอกยังไงดี อีกทางคือถ้าจะเลิกเราควรบอกยังไงดีว่ากลับไปเป็นเพื่อนกันไหม หรือบอกเลิกยังไงให้ไม่ต้องติดค้างกัน ให้ไม่ต้องรู้สึกแย่กันทั้งคู่ เคยบอกเขาไปรอบหนึ่งว่าจะเอายังไงต่อทีนี้เขากลับติดเล่น เคลียร์เรื่องที่เขาว่าให้พี่ชายเรา เขาก็ติดเล่น เราควรทำไงดีคะ ใจไม่ไหวแล้ว พอใกล้เขาเราก็จะอ้วก อาการเดียวกับตอนเลิกกับคนเก่าเลยค่ะ ไม่อยากใกล้ ไม่ใช่ว่าเราอยากได้คนรวยรึเปล่า ไม่ค่ะ เราอยากได้คนที่พยายาม พยายามทำให้เห็นว่าตอนนี้กำลังใช้ชีงิตเพื่อให้ตัวเองไมาเป็นภาระคนอื่นอยู่นะ ฉันดูแลตัวเองได้ ฉันกำลังพยายามช่วยเธอสร้างนะ เราต้องการแค่นี้เลย
ปรึกษาความรักค่ะ
แฟน: เธอต้องตั้งเป้าหมาย 10 ปีได้แล้วนะ
เรา: โห เค้ายังไม่ได้คิดถึงขนาดนั้นเลย มันไกลเกินไปมาก
แฟน: ถ้าเธอไม่มีเป้าหมายเค้าอาจจะเลิกกับเธอก็ได้
เรา: (ช็อคing) ไม่ได้ไม่มีแต่มันไกลสำหรับเค้า
แฟน: แล้วไม่คิดจะอยากมีบ้านมีรถเลยเหรอ
เรา: ทำไมไม่อยากมี อยากมีหมดแหละ แต่เป้าหมายตอนนี้คือหมดหนี้ให้ได้ภายใน 2 ปี มีเงินเก็บแล้วค่อยคิดต่อ ใช้ชีวิตยังไงก็ได้ให้ไม่เป็นภาระคนรอบข้างอ่ะ
แฟน: แล้วเธอไม่คิดจะมีอะไรบ้างเลยเหรอ
เรา: ก็บอกอยู่ไม่ใช่ไม่คิด แต่ตอนนี้พึ่งเริ่มอยู่เลย อายุ 22 อยู่เลย จะให้รีบไปไหน คือต้องมีทุกอย่างภายใน 30 เหรอ ต้องประสบความสำเร็จตอนนั้นเลยเหรอ ทำไมไม่เริ่มจากเป้าหมายเล็กๆก่อน แค่กลัวว่าถ้าตั้งที่มันสูงมากเกินไปที่เราจะไหว ผิดหวังมาเราจะเสียใจเองนะ
แฟน: ก็แล้วทำไมไม่เริ่มตั้งหล่ะ เธอจะอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ อีกหน่อยเค้าต้องมีอะไรให้รับผิดชอบอีกตั้งเยอะ
จากนั้นก็เริ่มจะเงียบละก็จบด้วยการที่เรา 2 คนเข้าใจกันแค่ตรงนั้น ความจริงมีเรื่องที่เขาว่าให้พี่ชายเราด้วยว่าทำไมอายุ 32 แล้วยังรับผิดชอบอะไรไม่ได้ “เธอจะไปช่วยซัพพอร์ตแม่กับพี่ทำไมเยอะ ให้พี่เธอทำคนเดียวพอแล้ว ไม่เห็นต้องให้อะไรเพราะบุญคุณเลย” คำนี้โคตรจำ เราไม่ได้ซัพพอร์ตเพราะพี่กับแม่มีบุญคุณเว่ย แต่เราเหลือกันแค่ 3 คน (พ่อเสียแล้ว) แล้วเราก็ไม่ได้ให้เกินกำลังตัวเองด้วย เราให้เพราะความรักที่พวกเขามอบให้เราแบบไม่มีเงื่อนไข ทั้ง 2 คนเสียสละให้เราที่เป็นลูกคนเล็กและน้องสาวเพียงคนเดียวหมดเลย ทั้งที่ควรจะเก็บช่วงเวลาและของสิ่งนั้นให้ตัวเอง อย่างตอนที่เราอยู่ป.6 ตอนนั้นวันเกิด จำได้ว่าเพื่อนๆมีแท็ปเลตแล้วเรางอแงอยากได้ พ่อกับแม่บอกว่ามันแพงนะลูก เราก็ฟิลน้อยใจ ไม่กี่วันต่อมา พี่ขับมอไซจากในเมืองออกต่างอำเภอ 3 ชั่วโมง แล้วบอกว่าที่ของขวัญวันเกิดน้องนะ เราดีใจมาก แต่พอมารู้ทีหลังว่านั่นเป็นเงินที่พี่จะเอาจ่ายค่าหอและเงินเก็บของพี่ เราเลยนอยและเสียใจมากๆที่ตอนนั้นงอแง แต่พี่บอกว่า เพราะเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่นี่นาพี่ยอมให้ได้ทุกอย่างเลย เราเลยไม่ชอบให้ใครมาว่าให้พี่เราว่า พี่ชายเราไม่พยายามทั้งที่พี่กำลังพยายามเต็มที่ เท่าที่พี่คนหนึ่งจะให้เราได้มากที่สุดแล้ว ละทำไมเราถึงจะไม่อยากซัพพอร์ตพี่เราบ้าง แล้วอีกหลายเหตุการณ์มากค่ะที่เขาทำให้เราเหนื่อยใจ เขาชอบโทษตัวเอง เวลาหัวร้อนก็ว่าแบบคำหยาบใส่ คืองงมาก ทั้งที่ตัวเองผิด ชอบคิดแทน ชอบเครียดไปเรื่อย ชอบบ่นเหนื่อยทั้งที่วันนั้นไม่ได้ทำอะไรเลย หรือบางทีวันนั้นไปส่งแม่(แม่เขานั้นแหละ) ไปหาหมอ แม่ขอให้ไปส่งเขาบอกแม่ว่า “ละทำไมไม่ไปเอง” แล้วก็มีเรื่องที่เราทำงาน 6 วัน เขาอยากให้เราขับรถไปหาที่บ้าน<ที่จะขับรถมารับเรา ระหว่างทำงาน 6 วันนั้นอ่ะ เราขับรถเองหมด แต่พอวันศุกร์แทนที่จะบอกว่า เดี๋ยวเค้าไปรับ แต่กลับถามมาว่า เธอจะมากี่โมง เออเราขับรถเองได้ แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้การดูแล บอกว่า ที่ไม่มารับเพราะกลัวน้ำมันรถหมด คือแค่น้ำมันยังไม่ลงทุนเลยยย จะบอกว่าเราไม่ใส่ใจเขามากพอก็ได้ แต่ตอนเรียนละเขาป่วย เรานี่แหละฝ่าฝนเอายาไปส่งให้ที่หอ ไปนอนดูแลอ่ะ ตอนที่อยากเที่ยวก็เงินเรานี่แหละ ตอนอยู่บ้านก็ดูแลบ้านให้ อยากกินอะไรก็ซื้อให้ น้ำมันก็เติมให้ ละมันไม่ทำงาน แต่มาคาดหวังกับคนที่ได้งานแล้ว คือยังไงอ่ะหวังให้เรามีเป้าหมายตอนมีงานทำละคาดหวังกับเราเลยงี้เหรอ อยากมีอนาคตในขณะที่เรากำลังพยายามค่อยๆทำ แต่เขากลับไม่พยายามสร้างเลยอ่ะ ตอนแรกบอกหลังรับปริญญาจะหางาน พอรับจบ บอกรอหลังเกณฑ์ทหาร ตอนนี้จับได้ดำไปละ มาบอกรอหลังไปเชียงรายบ้านพ่อ ไม่อยากลางาน ฮัลโหลลล ละเมื่อไหร่จะหา มีที่ได้งานแล้ว 3 รอบนะ รอบแรกระบบงานไม่ดี อ่ะเข้าใจเพราะพี่ที่รู้จักก็ลาออกเพราะเหตุผลนั้น ไม่ทำต่อไปได้ 3 วัน พอที่ที่ 2 ให้ทำงานทุกวันไม่มีโอที จบไม่ไปต่อ ที่ที่ 3 เพื่อนอีกคนลาออกเลยให้มันไปเป็นตำแหน่งนั้นแทน มันบอกว่าไม่ชอบทำงานอยู่เหมือนห้องทืบ แอร์ก็ไม่เปิด บรรยากาศก็ไม่ดี โดนนินทาอีก เลยไม่ไปต่อ พอเพื่อนที่จะเป็นหัวแถวป้อนงานให้ กลับบอกว่าไม่อยากออกบ้าน รองานที่ทำในบ้านอย่างเดียว เนี่ยยยย ละจะมีอนาคตยังไง อีกคนกำลังพยาสร้าง แต่อีกคนกลับไม่ทำอะไรเลย รอนั่นรอนี่ หรือบางทีแค่ไปส่งเราทำงานในวันที่เรามานอนบ้าน เขาส่งเสร็จกลับมานอน เล่นเกม เย็นไปรับ เขาบอก เฮ้อ เหนื่อยมาก ขับรถอ่ะ ฉันนี่ช็อคเลย กูทั้งขับรถทั้งทำงาน ต่อสู้กับคนบนถนนอีกเป็นพันคน ฉันไม่บ่นให้เธอฟังซักแอะ เพราะมันคือสิ่งที่เราไม่อยากพูด เรากลัวเธอจะเหนื่อยหรือเป็นห่วงไปด้วย แต่เขาแค่รับส่งเขาบอกเหนื่อย ทั้งที่ทั้งวันก็กิน นอน เล่นเกม แค่นั้นอ่ะ กับแม่กับพี่ยังไม่ได้ยินคำนี้ออกจากปากเราเลย แล้วเราเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้อยากได้คนที่มีทุกอย่าง แต่เราชอบคนพยายามที่จะทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น เราขอแค่นี้ ไม่ต้องมาทำเพื่อฉัน เธอทำเพื่อตัวเองให้ได้ก่อน แค่นี้เลยอ่ะ (คบกันมาจะ 4 ปี)(มีอีกหลายเหตุการณ์เล่า 3 วันก็ไม่หมด) ข้อดีเขาคือ ไม่เจ้าชู้ ไม่ติดเที่ยว ไม่ติดเหล้า ไม่ติดเพื่อน ใส่ใจเราเรื่องเล็กน้อยได้ในบางเรื่อง ซึ่งทั้งหมดมันคือเบสิคเลิฟ
เลยจะปรึกษาว่า ควรแก้ยังไงดีคะ หรือบอกยังไงดี อีกทางคือถ้าจะเลิกเราควรบอกยังไงดีว่ากลับไปเป็นเพื่อนกันไหม หรือบอกเลิกยังไงให้ไม่ต้องติดค้างกัน ให้ไม่ต้องรู้สึกแย่กันทั้งคู่ เคยบอกเขาไปรอบหนึ่งว่าจะเอายังไงต่อทีนี้เขากลับติดเล่น เคลียร์เรื่องที่เขาว่าให้พี่ชายเรา เขาก็ติดเล่น เราควรทำไงดีคะ ใจไม่ไหวแล้ว พอใกล้เขาเราก็จะอ้วก อาการเดียวกับตอนเลิกกับคนเก่าเลยค่ะ ไม่อยากใกล้ ไม่ใช่ว่าเราอยากได้คนรวยรึเปล่า ไม่ค่ะ เราอยากได้คนที่พยายาม พยายามทำให้เห็นว่าตอนนี้กำลังใช้ชีงิตเพื่อให้ตัวเองไมาเป็นภาระคนอื่นอยู่นะ ฉันดูแลตัวเองได้ ฉันกำลังพยายามช่วยเธอสร้างนะ เราต้องการแค่นี้เลย