ผมชื่อทีครับ อายุ 18 ปี ปัจจุบันกำลังเข้า ศึกษามหาลัย มศว คือจะอธิบายหน่อยนะครับคือ ผมรู้สึก เหงาตั้งแต่เรียนที่ ม ต้น มปลายแล้ว ผมไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน เพื่อนสนิทมีแค่4 คนแต่ๆละคนแยกย้ายไปแล้ว แต่ผมก็เคยได้ยินคำพูดที่ว่า ยิ่งโตเพื่อนยิ่งน้อย คงจริงครับ ผมปิดเทอมต้องรออีกก็ว่า 3เดือน ถึงจะเปิดมหาลัยปี 1 เปิดช่วงต้นเดือนสิงหา
2569 ผมเจอเรื่องแย่ๆมาตลอดเคยโดนดูถูก
ดรอปเรียนจนต้องมาเรียนกับรุ่นน้อง 1 ปีตอน ม5 เพราะความ เครียด ที่มี มานานแล้ว
ผลคือ ผมเป็นโรคซึมเศร้า แพนิค วิตกกังวลผมกินยามาตลอดการค่อยๆดีขึ้นแต่อย่างน้อยผมก็เข้ามหาลัยในฝันได้ผมเอาชนะครับดูถูกจะคนที่เคยดูถูกผมแต่ที่ผมยังไม่เข้าใจอะไรรู้สึกเจ็บปวดจริงๆทำไมคนอื่นถึงมีเพื่อนมีแฟนได้ทำไมผมไม่มี สักคนเลยกลับกันเพื่อนทำไมหลายคนมี เป็นกลุ่มไปเที่ยวไหนแต่ไม่เคยมีใครชวนเลย เลยรู้สึกอิจฉานิดๆ ตอนนี้ผมก็รู้สึกอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ตอนอยู่ รร มัธยม1-6 มีชื่อ อักษรย่อ บด ผมแทบจะกินข้าวคนเดียวตลอด โดนแกล้งทุกแบบเคยโดนรุมทำร้าย ตอน ม 1 แต่ผมก็ซุดกลับไปแบบ 1 รุม 3 ซึ่งนั้นเป็นประสบการณ์แย่ๆ และถูกดูถูก ฐานะบ้าน แต่บ้านผมก็ไม่ได้จนหรือรวย พอมีกิน โดยเพื่อนคนนึงแค่เพราะผมอยู่กับแม่ที่คอนโด แค่นั้น ตัวผมก็ไม่ใช่คนเกเรแต่เวลาทำงานกลุ่มมันก็มักจะลำบากเพราะเพื่อนหลายคนไม่ค่อยเอาผมเข้ากลุ่มผมเลยมีความหงุดหงิดแค้นสะสมในด้านต่างๆมากมาย จนต้องกินยา ผมคิดตลอดนะว่าทำไมต้องเป็นผม ที่เจอเรื่องแบบนี้ ไม่มีเพื่อนคนไหนสนใจด้วยซ้ำว่าเราจะเป็นตายร้ายดีอะไร และก็ มีเพื่อนคนนึง ที่ไม่มารร ม6 ช่วงเทอม 1ถึง เทอม 2 คือผม รุ่น 53 แต่ดรอปมาเลยอยู่ 54 เพื่อนคนนี้ทำงานกับผม แต่พอหายไปหรือเข้ามีปัญหาหรือเปล่าไม่รู้ ผมไปทักถามไลน์ว่าเป็นอะไรไหม หลายครั้ง ทุกวันนี้ก็ทักอยู่บ้าง แต่กลับกันเพื่อนที่เรียนมาตั้งแต่รุ่นเดียวกันกับ เขาแท้ๆพวกเขาอยู่กันมาก่อนแต่กลับไม่ตามหาหรือช่วยกันคุยเลยเห็นแก่ตัวมากๆ สนแต่ตัวเอง ผมเลยกลายเป็นคนมองโลกในแง่ลบ ไม่ไว้ใจใคร ผมไม่รู้ว่าชีวิตคนอื่นต้องเจอแบบนี้ไหม หรือมีใครเจอแย่กว่าผม ไหม ทุกวันนี้ผมเลยใช้ชีวิตไม่มีสุขเลยครับ เลยอยากตายไปจากโลกนี้เลย เพราะผมเข้าไป มศว ต้องเจอแบบนี้อีกแน่ ครับ เลยไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ กว่าผมจะผ่านมาถึงตรงนี้คือเจ็บปวดร้องไห้ มาไม่รู้กี่ครั้งแล้วครับ
โดดเดี่ยว เหงา เศร้า ท้อแท้ จากเด็กวัยรุ่นที่เข้ามหาลัย
2569 ผมเจอเรื่องแย่ๆมาตลอดเคยโดนดูถูก
ดรอปเรียนจนต้องมาเรียนกับรุ่นน้อง 1 ปีตอน ม5 เพราะความ เครียด ที่มี มานานแล้ว
ผลคือ ผมเป็นโรคซึมเศร้า แพนิค วิตกกังวลผมกินยามาตลอดการค่อยๆดีขึ้นแต่อย่างน้อยผมก็เข้ามหาลัยในฝันได้ผมเอาชนะครับดูถูกจะคนที่เคยดูถูกผมแต่ที่ผมยังไม่เข้าใจอะไรรู้สึกเจ็บปวดจริงๆทำไมคนอื่นถึงมีเพื่อนมีแฟนได้ทำไมผมไม่มี สักคนเลยกลับกันเพื่อนทำไมหลายคนมี เป็นกลุ่มไปเที่ยวไหนแต่ไม่เคยมีใครชวนเลย เลยรู้สึกอิจฉานิดๆ ตอนนี้ผมก็รู้สึกอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ตอนอยู่ รร มัธยม1-6 มีชื่อ อักษรย่อ บด ผมแทบจะกินข้าวคนเดียวตลอด โดนแกล้งทุกแบบเคยโดนรุมทำร้าย ตอน ม 1 แต่ผมก็ซุดกลับไปแบบ 1 รุม 3 ซึ่งนั้นเป็นประสบการณ์แย่ๆ และถูกดูถูก ฐานะบ้าน แต่บ้านผมก็ไม่ได้จนหรือรวย พอมีกิน โดยเพื่อนคนนึงแค่เพราะผมอยู่กับแม่ที่คอนโด แค่นั้น ตัวผมก็ไม่ใช่คนเกเรแต่เวลาทำงานกลุ่มมันก็มักจะลำบากเพราะเพื่อนหลายคนไม่ค่อยเอาผมเข้ากลุ่มผมเลยมีความหงุดหงิดแค้นสะสมในด้านต่างๆมากมาย จนต้องกินยา ผมคิดตลอดนะว่าทำไมต้องเป็นผม ที่เจอเรื่องแบบนี้ ไม่มีเพื่อนคนไหนสนใจด้วยซ้ำว่าเราจะเป็นตายร้ายดีอะไร และก็ มีเพื่อนคนนึง ที่ไม่มารร ม6 ช่วงเทอม 1ถึง เทอม 2 คือผม รุ่น 53 แต่ดรอปมาเลยอยู่ 54 เพื่อนคนนี้ทำงานกับผม แต่พอหายไปหรือเข้ามีปัญหาหรือเปล่าไม่รู้ ผมไปทักถามไลน์ว่าเป็นอะไรไหม หลายครั้ง ทุกวันนี้ก็ทักอยู่บ้าง แต่กลับกันเพื่อนที่เรียนมาตั้งแต่รุ่นเดียวกันกับ เขาแท้ๆพวกเขาอยู่กันมาก่อนแต่กลับไม่ตามหาหรือช่วยกันคุยเลยเห็นแก่ตัวมากๆ สนแต่ตัวเอง ผมเลยกลายเป็นคนมองโลกในแง่ลบ ไม่ไว้ใจใคร ผมไม่รู้ว่าชีวิตคนอื่นต้องเจอแบบนี้ไหม หรือมีใครเจอแย่กว่าผม ไหม ทุกวันนี้ผมเลยใช้ชีวิตไม่มีสุขเลยครับ เลยอยากตายไปจากโลกนี้เลย เพราะผมเข้าไป มศว ต้องเจอแบบนี้อีกแน่ ครับ เลยไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ กว่าผมจะผ่านมาถึงตรงนี้คือเจ็บปวดร้องไห้ มาไม่รู้กี่ครั้งแล้วครับ