ในสติปัฏฐาน ตัวรู้เป็นประธานในการรู้ จึงต้องมีตัวรู้ ตัวถูกรู้เสมอขาดไม่ได้

ที่ลึกสุดของตัวรู้อยู่ที่กาย อยู่กลางกาย

มีสติรู้ขึ้นมาเมื่อไร จะเห็นว่ามันเริ่มผุดขึ้นมาจากกลางกาย ปรมัตถ์ เป็นฌาน1 ผุดขึ้นมาแล้วเจริญขึ้น ใหญ่ขึ้นคลุมทั้งกาย

แต่ละขณะที่ตัวรู้เจริญขึ้น ด้วยมีสติ สมาธิเจริญขึ้น อันเป็นกำลังอินทรีย์ มัคคสมังคี

จากลึกสุด เล็กสุดเป็นใหญ่ขึ้น(จากรูปฌาน1ถึงรูปฌาน4) คลุมทั่วทั้งกาย มีการขาดกันเป็นขณะๆ อันเป็นสันตติที่ขาดกันแต่ละขณะ ๆเป็นช่วงๆ ไม่สืบเนื่อง

กัน

ถึงตรงนี้จะได้  “จิตตั้งมั่นภายใน” อันเป็นกำลังหลักภายในของตัวสติ ในขณะรู้ต่อๆไป