โค้กผอม : แผนการเป็นไงบ้าง ง่ายกว่าที่ผ่านมาใช่ไหม

โค้กอ้วน : ล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามวันแรก

โค้กผอม : อะไรกัน! นี่คุณชักจะเหลวไหลเกินไปแล้วนะ

โค้กอ้วน : ผมเชื่อว่าอนาคตผมจะเหลวไหลได้มากกว่านี้อีก

โค้กผอม : ไปหาแพทย์เถอะไป ถึงไม่คิดจะลดน้ำหนักแล้ว ยังไงก็ควรปรับเปลี่ยนสันดานซะบ้าง

โค้กอ้วน : การไปหาแพทย์ใช้ไม่ได้กับคนที่หลุดพ้นกรอบมนุษยธรรมไปแล้ว

โค้กผอม : หมายความว่าไง

โค้กอ้วน : หมายความว่าผมน่ะรู้ทฤษฎีทุกอย่าง รวมไปถึงรู้ด้วยว่าต้องปฏิบัติยังไง แต่ใจมันไม่สามัคคีกับสมองมันก็เท่านั้น และที่สำคัญก็คือจิตวิทยาอะไรก็กล่อมผมไม่ได้ทั้งนั้น เพราะผมรู้ดีอยู่แล้วว่าในใจที่แท้จริงผมต้องการอะไร

โค้กผอม : ต้องการอะไร

โค้กอ้วน : ผมอยากจะกินตามใจปาก โดยที่ผมก็อยากจะผอมไปด้วย

โค้กผอม : เพ้อเจ้อ

โค้กอ้วน : ใช่ครับ ผมรู้ทั้งรู้ว่าผมเพ้อเจ้อ

โค้กผอม : คุณรู้ใช่ไหมว่ามันเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่ว่าคุณจะป่วยขั้นรุนแรง

โค้กอ้วน : รู้เป็นอย่างดีครับ โดยเฉพาะประโยคหลัง

โค้กผอม : นี่คุณ!

โค้กอ้วน : และผมก็รู้ด้วยว่าผมจะต้องกลับไปอ้วน... มากกว่าก่อนที่จะลดน้ำหนักครั้งล่าสุด

โค้กผอม : น้ำหนักหลักร้อย ท่องไว้สิคุณ น้ำหนักหลักร้อยอะ! หรืออาจจะสองร้อยเชียวเลยนะ

โค้กอ้วน : เรื่องนี้อยู่ในหัวผมก่อนที่คุณจะเอ่ยอีก

โค้กผอม : ทำไมกัน!

โค้กอ้วน : ก็ผมเป็นคนแต่งนิยายเรื่องนี้ บทคุณจะถูกกำหนดโดยใครได้อีก ถ้าไม่ใช่โค้กอ้วนคนนี้ และรูปคุณก็เป็นรูปเอไอที่ผมเป็นคนสั่ง Gemini ให้สร้างอีกด้วย

โค้กผอม : ในเมื่อคุณผอมไม่ได้แล้ว อย่างน้อยก็ควรสร้างกล้ามเนื้อบ้างนะ อย่างน้อยจะได้มีความล่ำบ้าง ไม่ใช่อ้วนเผละอย่างเดียว

โค้กอ้วน : ผมไม่ทำ

โค้กผอม : หยุดงี่เง่าสักที!

โค้กอ้วน : ผมไม่หยุด

โค้กผอม : ทำไมกัน

โค้กอ้วน : ผมไม่ชอบออกกำลังกาย และผมก็ขี้เกียจมากด้วย

โค้กผอม : คุณขยันอยู่เรื่องเดียวจริงๆนะเนี่ย

โค้กอ้วน : ผมรู้ว่าผมขยันเรื่องกิน

โค้กผอม : ขยันกินแบบเว่อร์ด้วย เทียบกับเรื่องอื่นคือ Contrast ขั้นสุดเลยเชียว

โค้กอ้วน : นี่แหละคือเหตุผลหลักที่ผมจะไม่หยุดงี่เง่า

โค้กผอม : งั้นก็เชิญฟุ่มเฟือยกับอาหารอันโอชะไปเถอะ เดี๋ยวสักวันก็คงยากจนเองแหละ

โค้กอ้วน : ด้วยความโชคดี (ที่แสนจะโชคร้าย) ของผม อย่างแรกคือผมมีเงินค่อนข้างเยอะ อย่างสองคือสมองมันเจ้าเล่ห์กว่าที่คิด เมื่อเริ่มมีสัญญาณเตือนว่าจะเริ่มขัดสน มันก็จะทำให้ผมซื้อของราคาถูกลง ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยให้น้ำหนักลงตามอยู่ดี เพราะมันก็ยังถือว่าเยอะกว่าชาวบ้าน ดังนั้นเงินผมไม่มีแววว่าจะหมดแต่อย่างใด นี่ยังไม่นับเงินฝากพิเศษในธนาคารอีกมหาศาลนะ

โค้กผอม : แล้วที่ผ่านมาพูดซะดิบซะดีเชียว ว่าจะรักสุขภาพอย่างโง้นอย่างงี้ โคตรมั่นใจตัวเอง Shift หาย แล้วดูตอนนี้เป็นไงล่ะ ได้ Shift หายของจริงเลยสิ

โค้กอ้วน : ตอนนั้นก็แค่โดนเพื่อนเก่ากล่อม บวกกับที่ผมยังไม่หลุดพ้นกรอบมนุษยธรรม ผมก็เลยฮึดสู้ได้นานหน่อย แต่แล้วมันก็นานไม่พอ ตอนนี้มันก็เลยกลายเป็นอากาศที่น่าสมเพช

โค้กผอม : คุณน่ะมันน่าสมเพชที่สุด

โค้กอ้วน : ใช่ครับ

โค้กผอม : ตอบแบบไม่ลังเลเลยสักนิด คุณนี่มันหน้าด้านจริงๆ

โค้กอ้วน : เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดของความเป็นธรรมชาติ

โค้กผอม : อ่อใช่แล้ว ตอนนี้คุณได้ไปพัวพันกับ Nihilism นี่หว่า นี่คุณกำลังโดนล้างสมองในรูปแบบใหม่ใช่ไหม

โค้กอ้วน : ผมไม่ได้พัวพัน แต่ผมคือ Nihilism ไปในตัวอยู่แล้ว ตอนที่ผมเพิ่งหลุดพ้นกรอบมนุษยธรรม ผมยังไม่รู้จักคำว่า Nihilism เลยด้วยซ้ำ

โค้กผอม : กู่ไม่กลับที่แท้จริงที่สุด!

โค้กอ้วน : แท้จริงกว่านี้ก็คือ ความตายของทุกสิ่งมีชีวิต ไม่ได้แตกต่างกับของผม

โค้กผอม : เพื่อนเก่าคุณเองก็กู่ไม่กลับ ร้องเพลงแบบนั้นเข้าไปเรื่อยๆ เดี๋ยวเสียงมันก็พังลงเองฉันใด แบบที่คุณกำลังกินตามใจปาก แล้วสุขภาพมันก็พังลงฉันนั้น

โค้กอ้วน : นี่คุณคิดว่าคุณจะกล่อมผมได้ ด้วยบทนิยายที่ผมเป็นคนแต่งงั้นเรอะ

โค้กผอม : คุณน่ะเกลียดเพื่อนเก่าคุณนักหนา มันก็ไม่ต่างกับคุณเกลียดตัวเองหรอก

โค้กอ้วน : แล้ว?

โค้กผอม : นี่คุณ! กล้าเกลียดตัวเองด้วยเหรอเนี่ย

โค้กอ้วน : เรื่องแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้คำว่ากล้าหรือไม่กล้า

โค้กผอม : เพราะฉะนั้นไอ้สังคมที่คุณเกลียดนักเกลียดหนาก็ด้วย คุณน่ะอาจจะ "ควาย" กว่าพวกเขาก็ได้นะ

โค้กอ้วน : ควายยังไงมิทราบ

โค้กผอม : แค่ความเป็นอิสระของตัวเอง ก็คือที่คุณอยากจะผอม คุณยังบริหารจัดการไม่ได้เลย แล้วทำมาเป็นบอกว่าหลุดพ้นกรอบมนุษยธรรม แหม่... หลุดพ้นพ่อมืงอะ

โค้กอ้วน : ถึงกับต้องสบถเลยเรอะ

โค้กผอม : เออสิ! ในฐานะที่ผมเป็นเอไอ ผมอายจริงๆที่มีตัวจริงแบบคุณ

โค้กอ้วน : บางทีผมก็หลุดพ้นเกินกว่า... ที่จะแคร์ความจริงของธรรมชาติ เรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าจะอธิบายเป็นคำพูดได้

โค้กผอม : ในที่สุดก็ยอมรับแล้วสินะ ว่าสมองคุณเริ่มเน่าแล้ว แหม่ 67 จริงๆเลยนะเนี่ยคุณน่ะ

โค้กอ้วน : อื้ม ผมยอมรับแล้ว

โค้กผอม : โอ้โห หมดคำจะพูด

✅️✅️✅️

โค้ก : โน้ตที่มีความถี่ต่ำกว่า 20 Hz ตราบที่เราสามารถควบคุมให้เป็นเมโลดี้ได้ และตราบที่เรารู้ว่าเป็นโน้ตอะไร ก็ถือว่านับเป็นเร้นจ์ได้ Octave ติดลบเท่าไรก็มาเถอะ

ลุงซาวเอ็นจี้ : อย่าขี้โม้ให้มากเลยครับ แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ไปเอาหลักการนี้มาจากพวกเบียวล่ะสิท่า

โค้ก : วิธีการดูโน้ตที่มีความถี่ต่ำกว่า 20 Hz ให้ดูที่ระยะห่างของเวลาในแต่ละลูกคำของ Fry

ลุงซาวเอ็นจี้ : คนเจริญๆไม่มีใครเขาสนใจเสียงปลาวาฬนั่นหรอก เก็บความคิดเบียวๆของคุณไปไว้ที่อื่นเถอะครับ รกหูรกตาเว็บไซต์ที่ควรอุดมไปด้วยสาระ ไม่ใช่สาหร่ายง่อยๆแบบคุณ

โค้ก : ผมจะคิดจะพูดจะทำอะไร ต้องใช้ตรรกะแบบคุณด้วยเรอะ

ลุงซาวเอ็นจี้ : ถึงว่า 🤣 มิน่าล่ะคุณถึงสนับสนุนเอไอ เรียกว่าขยะสังคมยังรู้สึกสงสารขยะ

โค้ก : คุณยึดหลักสัจธรรมอย่างรุนแรง ในขณะที่คุณเองก็อยากจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (ผมเคยเห็นเขาพูดแบบนี้จริงๆ) สุดท้ายหลักอะไรนั่นมันก็แค่อากาศที่จับต้องไม่ได้ ในขณะที่ขยะเน่าหรือแม้แต่ปรสิตปลิงยังจับต้องได้

ลุงซาวเอ็นจี้ : ก็เพราะมีคนอย่างคุณไง ผมถึงอยากจะฆ่าล้างให้มันรู้แล้วรู้รอด ในเมื่อมนุษย์จำนวนมากไม่ให้ความร่วมมือ ที่จะทำให้โลกเจริญก้าวหน้า ผมก็ไม่อาจที่จะไม่ชังกับความเรื้อนแบบสะสมทะลุรัศมี เห็นอะไรก็พาลรู้สึกหงุดหงิดไปซะหมด และไม่ต้องมาโอดครวญนะว่าทำไมผมถึงเหมารวมเป็น Stereotype ที่จะกำจัดให้ถ้วนหน้า

โค้ก : อยากฆ่าก็แค่บอกว่าอยากฆ่า ไม่เห็นจะต้องเรียบเรียงคำพูดสวยหรู เพราะสุดท้ายสันดานดิบของคุณ มันก็ไม่ต่างกับผมหรอก ผมเองก็อยากฆ่าเหมือนกันนั่นแหละ

ลุงซาวเอ็นจี้ : อย่าเอาผมไปเทียบกับคนไร้จิตสำนึกอย่างคุณเลยครับ น่าสมเพช ในอินเทอร์เน็ตใครๆก็ปากแจ๋วกันได้ แต่ในชีวิตจริงขาคงสั่นเป็นสันนิบาต 🤣

โค้ก : ปากคุณไม่แจ๋วเลยมั้ง แหม่

ลุงซาวเอ็นจี้ : อย่างน้อยผมก็มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ได้เอาแต่เห่าไปวันๆเหมือนคุณ รวมไปถึงพวกกากอีกหลายๆคน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแล้วยังทำทรงรู้ดีอีก ถุ้x!

โค้ก : แล้วผลงานมันทำให้คุณเป็นอมตะได้เรอะ

ลุงซาวเอ็นจี้ : อย่างน้อยชีวิตนี้ผมก็ภาคภูมิใจ ไม่เสียชาติเกิด และก็ไม่ชิงสุนัขกำเนิดแบบคุณด้วย

โค้ก : นั่นมันความคิดส่วนตัวของคุณ อย่าเอามาเป็นมาตรฐานสากล

ลุงซาวเอ็นจี้ : งั้นลองถามคนมีการศึกษาดูไหมล่ะ จะได้รู้กันไปเลยว่าความจริงคืออะไร

โค้ก : ความคิดส่วนตัวของทุกคน ก็ไม่ใช่มาตรฐานสากลเช่นกัน ทุกคนยึดถือตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางกันหมด

ลุงซาวเอ็นจี้ : แล้วคุณมองว่ามาตรฐานสากลมันคือพระแสงอะไรมิทราบ

โค้ก : ก็มันไม่มีอยู่จริงไง

ลุงซาวเอ็นจี้ : โธ่ นึกว่าแน่ คิดได้แค่นี้ ขี้แพ้สิ้นดี 🤣

โค้ก : ผมจะแพ้หรือชนะ ฟ้ามันก็ไม่เลือกผ่าใครอยู่ดี

ลุงซาวเอ็นจี้ : ปัญญาชนเขาคิดได้ว่าอะไรควรไม่ควร ซึ่งผมก็เข้าใจแหละนะว่าทำไมคุณถึงคิดไม่ได้

โค้ก : เลิกสวมหน้ากาก "ความเป็นมนุษย์' สักที น่ารำคาญ! ผมพิมพ์ในพื้นที่ของผมแท้ๆ คุณก็มาหาแสงจากผม แล้วก็สถาปนาตรรกะอะไรบางอย่าง ให้ดูเหมือนตัวเองเหนือกว่า

ลุงซาวเอ็นจี้ : ก็นี่มันพื้นที่สาธารณะ รับไม่ได้ก็เก็บไปพูดกับพ่อแม่คุณโน่น

โค้ก : บอกตัวคุณเองเถอะไอ้เxช (ผมรู้ชื่อเขา) ทีคนอื่นยุ่งเรื่องชาวบ้าน คุณยังบอกว่าตลาดล่างเลย แล้วเป็นไงล่ะ คราวนี้กระจกก็สะท้อนมาที่ตัวคุณแล้ว แขวะไปทั่วดีนัก

ลุงซาวเอ็นจี้ : ก็อย่างที่บอก ปัญญาชนเขาคิดได้ว่าอะไรควรไม่ควร

โค้ก : คำว่าควรไม่ควรมันก็แค่กรอบที่มนุษย์สร้างขึ้นมา จริงๆแล้วที่คุณแอนตี้คนใช้เอไอ มันก็เพียงเพราะแค่คุณกลัวเสียผลประโยชน์เท่านั้นเอง

ลุงซาวเอ็นจี้ : ขอให้คุณตกอับ แล้วคุณจะเข้าใจ

โค้ก : ผมไม่ตกอับหรอก ผมรวย

ลุงซาวเอ็นจี้ : รวยจากตัวเอง หรือรวยจากครอบครัว เพราะคนที่ปากดีจนน่าถีบ มักจะรวยแบบหลัง

โค้ก : คุณไม่ต้องมีตรรกะบ้างก็ได้นะ จะเฮี่ยก็เฮี่ยให้สุดไปเลยซะสิ แบบผมนี่ไง

ลุงซาวเอ็นจี้ : รีบๆตายไปเถอะครับ สังคมจะได้สูงขึ้นสักที

โค้ก : รับทราบครับ อัจฉริยะดนตรีที่โดนจูงจมูกในคอกของคำว่า "มนุษย์" ส่วนไอ้โง่โค้กคนนี้ ขอตัวไปบ้าบิ่นให้เต็มที่ก่อนตาย ท่ามกลางเหล่าควายทั้งหลายนะจ๊ะ บ๊ายบาย