สวัสดีค่ะ เรามีปัญหากลุ้มใจ เป็นปัญหาที่ทำให้เรา และพ่อแม่เครียดมาเรื่อยๆเป็นเวลาหลายปีแล้วค่ะ เราไม่เคยเอาไปปรึกษาใครเพราะกลัวพี่สาวเสียหายเลยมาขอคำปรึกษาจากชาวพันทิปค่ะ (กระทู้เชิงระบาย + หาแนวทางรับมือค่ะ)
เราอายุ 20 ต้นๆ มีพี่สาววัย 20 ปลาย พ่อแม่อายุ 60 กว่า ฐานะครอบครัวดีปานกลางค่ะ
เราทำงานใน กทม. มาปีกว่าแล้ว ส่วนพี่สาวเรียนไม่จบโดยโกหกทางบ้านมาต่างๆนาๆ จนนานเข้าเราจับโป๊ะได้ ตอนนั้น มหาลัยก็ไม่ให้กลับไปเรียนแล้ว ตอนนั้นทำได้แค่ขอให้กลับมาอยู่ กับที่บ้านที่ ตจว. เราคิดว่าการเรียนไม่จบสมัยนี้ไม่ใช่ปัญหา แต่บุคคลนั้นจะทำอย่างไรต่อกับชีวิตคือสิ่งสำคัญ
พี่เราเป็นคนเอาแต่ใจ ความคิดยังไม่เป็นผู้ใหญ่ และไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธได้ พี่เราหาจิตแพทต์มาเรื่อยๆ และกินยามาตลอด
ทุกครั้งที่เราชวนคุยเรื่องอนาคต เช่น การวางแผนชีวิต การเงิน การออม หรือ บอกว่าอยากให้พ่อแม่เกษียนได้แล้ว บลาๆ พี่เราจะโกรธเรามากและตอบกลับว่า ”อย่ามาทำตัวเป็นแม่พี่นะ…“
พี่เรากลับมาช่วยงานที่บ้านโดยไม่มีประสบการณ์มาก่อนก็ไม่ยอมรับฟัง มัวแต่ไม่พอใจที่พ่อแม่ไม่เห็นด้วยกับความเห็นทางธุรกิจของพี่โดยใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง จนทุกคนเอือมจะเถียง นางไม่ยอมรับเงินเดือนด้วย เบิกเงินจากบัตรเครดิตของพ่อเอา (ยังดีที่ใช้เงินไม่ฟุ่มเฟือย) ไปทำงานตามอารมณ์ บางวันไม่ตื่นก็ไม่ไป
ครั้งหนึ่งพี่เราบอกที่บ้านว่าอยากกลับไปเรียน ป.ตรี ใหม่ โดยเลือกมหาลัย ตปท. แห่งหนึ่งไว้ เมื่อพ่อแม่บอกว่าไม่อยากให้ไปแล้ว พี่เราฉุนเฉียวจนหนีออกจากบ้านไปจนมืดคํ่ากว่าจะกลับ เกือบโทรแจ้งตำรวจแล้วค่ะ
ทะเลาะกันหนักๆบางครั้ง พี่เราจะพูดว่า ”เพราะงี้ไงพี่เลยเคยคิดสั้นมาแล้ว“ บางครั้งก็ตัดการติดต่อกับทุกคนไปเป็นเดือน ทำให้คนในบ้านเครียดแทบบ้า พี่มักเอาเรื่องเก่าวัยเด็กที่เขาไม่พอใจมาพูดเช่น “ตอนเด็กแม่ตะคอกใส่ หรือตอนเด็กแม่ไม่ให้เรียนคลาสนู่นนี่ แม่ไม่ให้ความสำคัญกับพี่ ชีวิตวัยเด็กพี่ลำบาก บลาๆ” ขอโทษนะ เราโตมาในบ้านเดียวกัน อายุห่างกันไม่ถึง 5 ปี พ่อแม่ให้ทุกอย่าง ทั้งการส่งค่าเรียนให้ ค่าขนมรายเดือนจนโต หา รพ.เอกชนตลอด ชีวิตสบายขนาดนี้ยังไม่เคยรู้สึก grateful เลยหรือ
เรื่ิองมันเยอะมาก เล่าไม่หมดค่ะ
คำถาม:
1) มีใครเคยมีประสบการณ์คล้ายๆแบบนี้ไหมคะ รับมืออย่างไร ผลออกมาดีขึ้นมั้ย
2) ทำอย่างไร/พูดอย่างไร ถึงจะ convince ให้พี่เรามองว่าการวางแผนชีวิตข้างหน้า และการออมเงินเป็นเรื่องจำเป็นได้คะ
3) เราจะป้องกันไม่ให้คนที่อารมณ์ไม่ stable แบบนี่แย่ลงได้อย่างไร กลัวที่สุดคือการที่พี่อาจทำร้ายตัวเองค่ะ
อยากให้พี่เราดูแลตัวเองได้ พ่อแม่จะได้สบายใจและลดความเครียดค่ะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ
พี่สาววัย 20 ปลายไม่รู้จักโต ทำยังไงดีคะ
เราอายุ 20 ต้นๆ มีพี่สาววัย 20 ปลาย พ่อแม่อายุ 60 กว่า ฐานะครอบครัวดีปานกลางค่ะ
เราทำงานใน กทม. มาปีกว่าแล้ว ส่วนพี่สาวเรียนไม่จบโดยโกหกทางบ้านมาต่างๆนาๆ จนนานเข้าเราจับโป๊ะได้ ตอนนั้น มหาลัยก็ไม่ให้กลับไปเรียนแล้ว ตอนนั้นทำได้แค่ขอให้กลับมาอยู่ กับที่บ้านที่ ตจว. เราคิดว่าการเรียนไม่จบสมัยนี้ไม่ใช่ปัญหา แต่บุคคลนั้นจะทำอย่างไรต่อกับชีวิตคือสิ่งสำคัญ
พี่เราเป็นคนเอาแต่ใจ ความคิดยังไม่เป็นผู้ใหญ่ และไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธได้ พี่เราหาจิตแพทต์มาเรื่อยๆ และกินยามาตลอด
ทุกครั้งที่เราชวนคุยเรื่องอนาคต เช่น การวางแผนชีวิต การเงิน การออม หรือ บอกว่าอยากให้พ่อแม่เกษียนได้แล้ว บลาๆ พี่เราจะโกรธเรามากและตอบกลับว่า ”อย่ามาทำตัวเป็นแม่พี่นะ…“
พี่เรากลับมาช่วยงานที่บ้านโดยไม่มีประสบการณ์มาก่อนก็ไม่ยอมรับฟัง มัวแต่ไม่พอใจที่พ่อแม่ไม่เห็นด้วยกับความเห็นทางธุรกิจของพี่โดยใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง จนทุกคนเอือมจะเถียง นางไม่ยอมรับเงินเดือนด้วย เบิกเงินจากบัตรเครดิตของพ่อเอา (ยังดีที่ใช้เงินไม่ฟุ่มเฟือย) ไปทำงานตามอารมณ์ บางวันไม่ตื่นก็ไม่ไป
ครั้งหนึ่งพี่เราบอกที่บ้านว่าอยากกลับไปเรียน ป.ตรี ใหม่ โดยเลือกมหาลัย ตปท. แห่งหนึ่งไว้ เมื่อพ่อแม่บอกว่าไม่อยากให้ไปแล้ว พี่เราฉุนเฉียวจนหนีออกจากบ้านไปจนมืดคํ่ากว่าจะกลับ เกือบโทรแจ้งตำรวจแล้วค่ะ
ทะเลาะกันหนักๆบางครั้ง พี่เราจะพูดว่า ”เพราะงี้ไงพี่เลยเคยคิดสั้นมาแล้ว“ บางครั้งก็ตัดการติดต่อกับทุกคนไปเป็นเดือน ทำให้คนในบ้านเครียดแทบบ้า พี่มักเอาเรื่องเก่าวัยเด็กที่เขาไม่พอใจมาพูดเช่น “ตอนเด็กแม่ตะคอกใส่ หรือตอนเด็กแม่ไม่ให้เรียนคลาสนู่นนี่ แม่ไม่ให้ความสำคัญกับพี่ ชีวิตวัยเด็กพี่ลำบาก บลาๆ” ขอโทษนะ เราโตมาในบ้านเดียวกัน อายุห่างกันไม่ถึง 5 ปี พ่อแม่ให้ทุกอย่าง ทั้งการส่งค่าเรียนให้ ค่าขนมรายเดือนจนโต หา รพ.เอกชนตลอด ชีวิตสบายขนาดนี้ยังไม่เคยรู้สึก grateful เลยหรือ
เรื่ิองมันเยอะมาก เล่าไม่หมดค่ะ
คำถาม:
1) มีใครเคยมีประสบการณ์คล้ายๆแบบนี้ไหมคะ รับมืออย่างไร ผลออกมาดีขึ้นมั้ย
2) ทำอย่างไร/พูดอย่างไร ถึงจะ convince ให้พี่เรามองว่าการวางแผนชีวิตข้างหน้า และการออมเงินเป็นเรื่องจำเป็นได้คะ
3) เราจะป้องกันไม่ให้คนที่อารมณ์ไม่ stable แบบนี่แย่ลงได้อย่างไร กลัวที่สุดคือการที่พี่อาจทำร้ายตัวเองค่ะ
อยากให้พี่เราดูแลตัวเองได้ พ่อแม่จะได้สบายใจและลดความเครียดค่ะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ