ระบายเฉยๆ

สวัสดีครับ ผมอายุ 20 พึ่งจบปวสไฟฟ้ามาเลยหางานทำระหว่างรอจับทหาร ที่คิดไว้คือโรงงานไม่ก็เเม็คโคร เเต่เลือกโรงงานเพราะว่าคิดไว้ว่าน่าจะเริ่มทำงานได้เลยไม่ต้องเรียนรู้เยอะเเละก็ไปอ่านหลายคอมเม้นงานที่ห้างหนักไม่คุ้มค่าเเรงละสังคมไม่ดี ผมเลยเลือกโรงงานที่เข้าเเปดโมงจะได้สามารถไปส่งน้องตอนเช้าได้ ทำงานวันเเรกผมได้ไปยืนประจำเครื่องหนึ่ง คนที่จะสอนงานผมเขาเดินมาส่งก็หายไปเลยผมงงอยู่สักพัก เเต่โชคดีมีพี่คนนึงเขาพึ่งมาทำเหมือนกันอยู่อีกเครื่องเขาเลยสอนให้ งานค่อนข้างใช้ความชำนาญจัดเรียงให้ตรงเเละเเข่งกับเวลาถ้าช้างานจะล้น ก็พอทำทันอยู่เพราะเครื่องหนึ่งขั้นตอนน้อยกว่าเครื่องสอง งานไม่ได้อันตราย อากาศไม่ได้ร้อน เเต่เสียงดังเหมือนมีคนมัดตัดไม้ข้างหูตลอดเวลา ทำงานไปได้ครึ่งวันเวียนหัวมากๆ พักเที่ยงชั่วโมงนึงผมก็อ้วกพุ่งเลย ผมกินข้าวไปได้เเค่สามคำเเบบว่ามันกลืนไม่ลง
ไปทำต่อก็รู้สึกเบลอๆหัวคิดไรไม่ออกเเค่ขยับปากยังไม่อยากทำ
หลังเลิกงานตอนเย็น ผมก็กลับมานอนตกดึกก็อ้วกอีกรอบ เเละก็หวังว่าร่างกายจะปรับตัวให้ผมทนได้ เเต่พอถึงเช้าตอนเเต่งตัวผมก็อ้วกอีกเหมือนเมารถเเต่ร่างกายก็ไม่ได้ปวดหรือเมื่อยอะไร ซึ่งวันนี้คนที่คุมเครื่องสองเขาจะย้ายไปตรงอื่น ผมต้องคุมทั้งเครื่องหนึ่งเเละสอง ผมคาดว่าสภาพนี้คงอยู่ไม่ไหวถึงวัน เลยโทรเเจ้งออก
ท้อกับตัวเองมากๆครับ พี่คนที่ทำงานเขาก็ผู้หญิงตัวเล็กเขาบอกว่าที่นี่สบายที่อื่นหนักกว่านี้ ผมสงสัยจริงๆครับว่าหลังจากงี้จะเอาไงต่อถ้าเเค่นี้ทำไม่ได้