ในขณะที่เหล่าผปค.ผลักดันเด็กเข้าเรียนห้องพิเศษ รร.รัฐฯชื่อดัง(และไม่ดัง) ทั้งหลาย ต้องควักกระเป๋าจ่ายค่าเทอมประมาณ 10,000- 20,000 บาท ซึ่งสูงกว่าห้องธรรมดาประมาณ 2 เท่า เพื่อแลกกับโอกาสเข้าถึงการเรียนที่เข้มข้น แข่งขันได้ ซึ่งอาจจะไม่เป็นปัญหาของครับครัวที่มีฐานะ อาจจะมองว่าประหยัดกว่าเอกชนด้วยซ้ำ
   ทีนี้การศึกษาในหลายครอบครัวมันไม่ใช่แค่การหาความรู้ขั้นพื้นฐานหรือเพื่อประกอบอาชีพ มันคือการก้าวข้ามฐานะของครอบครัว เช่น รุ่น ทวด จบ รร.วัด รุ่นปู่-ย่า จบป.4 รุ่นพ่อ-แม่ จบมหาลัยฯภูธร พอถึงลูกก็อยากให้มีวิชาชีพ มีรายได้มั่นคง ทั้งหมดนี้ไม่เพียงแค่มีความพยายามและความสามารถแต่ต้องมีเงินด้วย
  ถ้าครอบครัวที่ 1 ไม่ได้ให้ความสำคัญเรื่องการศึกษา การเปลี่ยนแปลงก็จะน้อยมากหรือหรือเว้นแต่มีลูกเก่งแบบฟ้าประธาน เก่งผิดพ่อ แม่ เก่งแบบโดดเด่น ซึ่งมันยากมาก ดังนั้นการศึกษาแบบตามมี-ตามเกิดด้วย รร.ไกล้บ้าน ห้องธรรมดาตามฐานะมันก็ยากที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลง ต้องไปคาดหวังการการทำงานที่หนัก เหนื่อย และมีครอบครัวและอยู่ในวัฎจักรแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรประชาชน
  กรณีครอบครัวแบบที่ 2 คืออดทนให้ลูกเรียน ประมาณว่าสมัยปู่-ย่า ทำเกษตร พอเลี้ยงชีพแต่ไม่มีรายได้ต่อเนื่องทุกเดือนเลยผลักดันให้ลูกเรียนจนอายุ 22 ถึงจะเริ่มทำงานมีรายได้ช่วยครอบครัวจนกระทั้งได้ออกไปมีครอบครัว จนถึงรุ่นปัจจุบันพอจะมีรายได้มั่นคงส่งลูกเรียนห้องพิเศษได้ ตกปีละ 30,000/คน เป็นอย่างน้อย

การเรียนฟรีของรัฐฯ ไม่ได้ทำให้การหลุดพ้นจากวัฎจักรนี้หายไป แต่กลับซ้ำเติมให้เด็กทุกคน ทุกแบบ เดิมตามกันเข้าระบบที่ไม่ได้สนับสนุนให้พัฒนาความสามารถของตัวเอง ไม่มีการค้นหาตัวตน ความถนัดระหว่างเรียน ต้องดิ้นรนด้วยการทุ่มเงินลงไปแลกกับสังคมและความรู้ในระดับหวังผลได้ ไม่ใช่แค่ถือว่าได้เรียนไปวันๆหนึ่ง ประเทศที่รัฐฯไม่ได้เก็บเงินได้มากแต่แก้ปัญหาด้วยเงินและประชานิยม

ปล.ห้องพิเศษ กับ บางรร.ที่ไม่ได้การันตีประสิทธิภาพได้ แต่ค่าเทอมแพงพอๆกันกับ รร.อื่น ผปค.ก็ต้องสับสนว่าจะเลือกที่ไหนดี ไปห้องธรรมดา รร.ดังดีกว่าไหม ปัญหาที่ผ่านเข้ามาในชิวิตแค่ไม่กี่ครั้ง การเสียเงินหลักหมื่นปลายๆ ตลอด 3 ปี 6ปี 12 ปี แต่ไม่มีอะไรการัตีเลย เพราะมองว่าการจัดอันดับ รร.เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ก.ศึกษาทำไม่ได้ แต่ปล่อยให้ รร.ไก่กา เปิดห้องพิเศษแพงๆได้ มันดีแล้วเหรอ...