มีความรู้สึกประมาณว่า รู้สึกผิด รู้สึกมีเรื่องให้คิด แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก รู้สึกอยากพูดออกมา แต่ก็อธิบายไม่ถูก ช่วงบ่ายสามกินแก้แพ้ไปนิดหน่อย แล้วก็หลับไป2ชั่วโมง เลยกินเพิ่มแต่นอนไม่หลับมาจนถึวตอนนี้  รู้สึกกระอักกระอ่วน เหมือนมีอะไรติดคอตลอดเวลา ปวดตัว เดินเซเหมือนจะล้มหลายครั้ง ปวดหัวแบบ ปวดๆหายๆ ลองปรึกษามูลนิธิเกี่ยวกับด้านนี้ดูก็ไม่ค่อยตอบโจทย์เท่าไรเพราะไม่รู้จะบอกอารมณ์ที่เป็นอยู่ยังไง ปกติเป็นคนชอบฟังเพลงมาก ตอนนี้รู้สึกเบื่อไปหมด ลองเปิดหาอะไรดูก็รู้สึกเบื่อทั้งที่ไม่เคยดู อยากคุยกับใครสักคน แบบไม่ใช่ระบายแต่คุยเล่นๆไปรื่อยๆ จนกว่าจะลืมเรื่องที่คิดไม่ออกนั้น รู้สึกอยากหายไปสักที แต่ก็มีคนรอพึ่งอยู่ คือเรามีเพื่อนคนนึง มันไม่ค่อยทำงาน เวลามีงานคู่งานกลุ่มมันก็ไม่ช่วยทำ เลยเป็นเราที่ทำอยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่ เพราะต่อให้มีคนอื่นเราก็ไม่ชอบแบ่งงานอยู่ดี เพราะเราไม่รู้ว่าเขาจะมีความรับผิดชอบมั้ย ตรงนี้ผิดที่เราเองที่ไม่เปิดใจ แต่ก็ด้วยแบบนี้เราเลยไม่กล้าตายสักที เพราะกลัวเพื่อนคนนี้เรียนไม่จบ มันวาดรูปไม่เป็น เวลามีงานเดี่ยวมันจะให้แม่ทำให้ตลอด ก็นั่นแหละ รู้สึกไม่หมดห่วงสักที  อาการที่เป็นมาสักพักแล้วคือเผลอกัดฟัน กัดปาก เผลอบีบแขนตัวเอง จิกแขนตัวเอง เราไม่ได้ตั้งใจทำ และเราก็เจ็บ พยายามห้ามตัวเองทุกครั้งที่รู้สึกตัวว่าจะทำ อาการที่รู้สึกว่าเป็นมาสักพักคือ บางทีเราเหม่อแบบ คุยๆอยู่ก็เหม่อ บางวันเรานอนเยอะมาก นอนเท่าไรก็ยังนอนได้อีก ไม่ง่วงก็ยังนอนได้ แต่บางวันก็เป็นเหมืนวันนี้ที่นอนไม่หลับถึงจะง่วงแค่ไหน รู้สึกไม่มีสมาธิที่จะนอน รู้สึกมีเรื่องให้คิด แต่คิดไม่ออกว่าเรื่องอะไร  ชอบนอนมองเพดานไปเรื่อยๆ คิดอะไรไปพรางๆ ตลกบ้าง เศร้าบ้าง บางทีก็นึกเรื่องน่าอายของตังเองแล้วเผลอหัวเราะออกมา ดูเหมือนจะอยู่คนเดียวได้ แต่ก็อยากมีเพื่อนคุยอยู่ดี เรานอนอยู่บนพื้นห้อง ปิดไฟทุกดวงตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงสองทุ่ม เราได้ยินเสียงปิดประตู ทุกคนในบ้านน่าจะเข้าห้องตัวเองหมดแล้วเราเลยออกจากห้อง ตอนนั้นอยากเข้าห้องน้ำมากๆพอดี เรากลับเข้าห้องมองของในห้องทีละชิ้น รู้สึกต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ก็คิดไม่ออก เลยไปอาบน้ำ เผื่อสมองมันจะโล่งสักนิด อาบน้ำเสร็จแล้วจนมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้จะทำอะไร คิดอะไรไม่ออก  จะหยิบกีร์ต้ามาเลานยังไม่ทันหยิบก็เบื่อ จะวาดรูปก็คิดว่าวาดไปก็ไม่สวย เลยเลือกจะนั่งที่พื้นฟังเสียงพัดลมไปเรื่อยๆ สักพักอยากจะเล่นเกม แก้เครียด แต่ตาเราพร่ามากตอนนั้น เล่นไม่ได้เลย เราเลยเลิกเล่น หยิบไดอารี่มา ว่าจะเขียนความรู้สึกตัวเองลงไป แต่ก็ยังนึกไม่ออกเหมือนเดิม สมเพชตัวเอง แค่ความรู้สึกหรือสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำก็ไม่รู้ รู้สึกว่าไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเศร้าอะไร ไม่มีความรู้สึกอยากร้องไห้ วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำสองขวด แต่ก็เป็นเรื่องปกติในวันที่เราเบื่ออาหาร เรากินแก้แพ้เรื่อยๆ หวังว่าจะหลับแต่ก็ไม่หลับสังทีจนตอนนี้ยาหมด เราก็ยังนอนไม่หลับ ตอนนี้เรามานอนบนเตียงแล้ว นอนมองเพดานอย่างเคย สักพักก็เข้ามาพิมพ์กระทู้นี่แหละ555 อาจจะพิมพ์วกไปวนมา ขอบคุณสำหรับท่านที่อ่านทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านจนจบมั้ย แต่ใครรู้ช่วยบอกทีนะคะ ว่าควรจัดการความรู้สึกนี้ยังไง