คือเราอยู่กับตากับยายมาตั้งแต่เด็กจำได้ว่าเห็นแม่ครั้งสุดท้ายก็ตอนยายเราเสียชาวบ้านก็จะชอบถามเวลามีเทศกาลต่างๆว่าแม่เราจะกลับมามั้ยแต่ก่อนเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรก็ตอบไปตามที่รู้แต่ตอนนี้เราเริ่มโตเริ่มรู้ว่าพ่อกับแม่แปลว่าอะไรเราก็รู้สึกแย่ตลอดเวลามีคนถามแบบนี้จนเรารอแม่เรามาตลอดและเรามีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเหมือนกันโดนเหมือนกันเรารักพี่คนนี้มากพี่บอกว่าเรารอไปแค่นั้นแหละลืมไปหมดแล้วไม่อยากรู้ไม่อยากสัมผัสเราก็นึกขึ้นได้และเราก็ตัดสินใจเลิกรอพ่อกับแม่ไม่ได้รู้สึกอะไรยอมกับรับตัวเองแต่ตอนนี้แม่เริ่มติดต่อมาปีล่ะครั้งคนก็ชอบถามแต่เรารู้สึกว่าเราลืใไปแล้วเราไม่อยากให้คนพูดถึงเพราะแม่ชอบให้ความหวังกับเราจนเราเกลียดคนชอบให้ความหวังแต่ตาเรารักแม่เรามากๆๆมากที่สุดในบรรดาลูกชอบพูดเข้าข้างแม่เราตลอดเห็นว่าแม่เราจะมาก็ดีใจแต่แม่เราก็หลอกตลอดปัจจุบันเวลามีคนมาถามเรื่องแม่เราเราน้ำตาไหลจะร้องไห้ตลอดเวลาไม่รู้ทำไมแต่เรารู้สึกว่าคนนี้ๆไม่ได้สำคัญกับเราเพราะเวลาเรามีปัญหาคนที่นึกถึงไม่ใช่แม่
รู้สึกกับแม่แท้ๆแบบนี้ผิดมั้ย?