อยากรู้ว่าพ่อกับแม่ยังรักเราหรือว่าเกลียดเรา

คือใช้ชีวิตปิดเทอมตามปกติพ่อเราบังคับให้เราหาฃานหรือไปทำงานกับเขาคือเราไม่อยากทำงานกับเขาคือมันไม่ชอบเราพยามหางานก็หาไม่ได้พ่อเราพูดเหมือนเราเป็นภาระเช่นเวลาเราขอเงินไปกินข้าวนอกบ้านก็จะบ่นเราว่างานการไม่ทำขอตังอยู่นั้นเอ้าละจะเกินเรามาทำไมมาบอกเราทุกวันว่าเขาเลี้ยงเราจนตายไม่ได้เรายังไม่ได้บอกเลยว่าจะเกาะไปจนตายจะให้เราไปทำงานตั้งแต่15เราก็ไม่ว่าอะไรหรอกแต่ว่ามันไม่มีใครรับทำงานเลยประสบการณ์ก็ไม่มีพาททามไม่มีใครรับทุกวันนี้เราแทบจะไม่ขอตังอีกเลยเดี่ยวเขาก็ว่าเราคือเราพยามแล้วมันไม่มีเราไม่อยากทำที่มันผิดกฏหมายอยากทำพวกที่ถูกกฎหมายเราอยาก18แล้วจะได้ออกไปหาตังเองจะได้ไม่ต้องมารับคำบั่นทอนจิตใจจากคนที่ให้กำเนิดบางครั้งเครียดมากไม่รู้จะพูดกับใครได้แต่พูดปลอบใจตัวเองรามีเพื่อน้ยอะแต่ไม่กบ้าที่จะปรึกษาใครสักคนหากเราปรึกษาไปเขาก็เหมือนคิดว่าเราสติเลอะสติไม่เต็มคือเราอยากแค่มาระบายอะไรที่ไม่เคยพูดให่ใครฟังหากเราตายไปอะไรอาจดีขึ้นก็ได้เราโครตเหนื่อยกับการใช้ชีวิตในบ้านเกบียดทุกคนเราอวยากได้อะไรก็ให้แค่ควมหวังไม่เคยทำจริงจะพูดให้พ่อมึฟังหรอไปพูดไกลๆทีกับลูกตัวเองอยากได้อะไรก็ซื้อให้ไว้สักวันกุได้ดีกุไม่กลับมาให้เห็นหน้าหรอกพวกควาย สัสจะเกิดมาทำ ไร2คนถ้าไม่มีปันยาเลี้ยงก็ไม่ต้องเกิดอี่ึควายเสร่อเกิดมา2คนให้กุเป็นคนรองเเหม่กุไม่เคยได้อะไรจากมันแบบดีๆเลยทำไมแค่ผมการเรียนกุไม่ดีไม่เรียนเองหล่ะเจออย่างกุบ้างจะเข้าใจในสิ่งที่กุเจอเห็นแก่ตัว