สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เราตั้งใจจะเล่าเรื่องและอยากขอบคุณในพื้นที่สาธารณะนี้ค่ะ
ก่อนอื่นเลย เรารู้สึกว่า เป็นคนนึงที่ได้เป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นๆในชีวิตจริงบ่อยครั้งค่ะ ไม่ว่าเรื่องงาน การเรียน หรือเรื่องส่วนตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แม้เราไม่เก่งมาก แต่อาจจะเพราะนิสัยชอบฟัง ไม่ค่อยชอบขัด (เราให้ความสำคัญกับการที่มีคนตั้งใจจะมาพูดกับเรามากๆ) หรือไม่ก็พยายามคิดว่าถ้าเราเป็นเขา จะทำยังไงดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น เลยอยากจะช่วยเขาแก้ปัญหา
แต่ในทางกลับกัน เรากลับชอบที่จะเล่าปัญหาในที่ๆคิดว่าน่าจะไม่มีใครรู้ว่าเราคือใครมากเลยค่ะ แอบไม่แน่ใจว่า สิ่งนี้มันไม่ปกติมั้ย เพราะปกติถ้าเลือกได้ก็ต้องเลือกเล่ากับคนที่สนิทก่อนรึป่าว?
ถ้าพูดตรงๆ เราก็ไม่ได้ไว้ใจคนที่ไม่รู้จักไปมากกว่าคนสนิทหรอกค่ะ แต่แค่เรารู้สึกดีที่ได้รับความเห็นจากการตัดสินเพียงข้อมูลที่เราให้มา ไม่ได้ตัดสินเราจากเรื่องอายุ เบื้องลึกเบื้องหลัง เรื่องในอดีต ไปจนถึงรูปร่างหน้าตาอะไรทำนองนั้นค่ะ และเราก็แอบคิดว่า ยังไงเรื่องของเราก็เป็นเพียงโพสต์/กระทู้ๆนึง ที่เวลาผ่านไปผู้คนก็จะลืมไปเอง และไม่คิดมากเรื่องเราแน่ๆ ทำให้เราสบายใจกว่าค่ะ เคยระบายให้เพื่อนฟัง พอเห็นว่าเพื่อนเริ่มคิดมากแทน กลายเป็นว่าเราไม่อยากให้มันเป็นภาระในใจของคนสนิทน่ะค่ะ 5555
อย่างไรก็ตาม เราก็เชื่อว่า คนรอบตัวเรามีเจตนาดีและห่วงใยต่อเราไม่ต่างกัน ในหลายครั้งพอได้พูด ได้ฟัง ความเห็นจากสาธารณะแล้ว เราก็ค่อยๆรู้สึกดีขึ้น สงบขึ้น เราก็เอาไปเล่าให้คนรอบตัวอีกทีเช่นกันค่ะ (และเล่ากระชับมากขึ้นด้วยค่ะ 5555)
ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ สามารถติชม แลกเปลี่ยนความเห็นได้นะคะ^^
รู้สึกดีกับการระบายให้คนแปลกหน้าฟัง
ก่อนอื่นเลย เรารู้สึกว่า เป็นคนนึงที่ได้เป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นๆในชีวิตจริงบ่อยครั้งค่ะ ไม่ว่าเรื่องงาน การเรียน หรือเรื่องส่วนตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แม้เราไม่เก่งมาก แต่อาจจะเพราะนิสัยชอบฟัง ไม่ค่อยชอบขัด (เราให้ความสำคัญกับการที่มีคนตั้งใจจะมาพูดกับเรามากๆ) หรือไม่ก็พยายามคิดว่าถ้าเราเป็นเขา จะทำยังไงดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น เลยอยากจะช่วยเขาแก้ปัญหา
แต่ในทางกลับกัน เรากลับชอบที่จะเล่าปัญหาในที่ๆคิดว่าน่าจะไม่มีใครรู้ว่าเราคือใครมากเลยค่ะ แอบไม่แน่ใจว่า สิ่งนี้มันไม่ปกติมั้ย เพราะปกติถ้าเลือกได้ก็ต้องเลือกเล่ากับคนที่สนิทก่อนรึป่าว?
ถ้าพูดตรงๆ เราก็ไม่ได้ไว้ใจคนที่ไม่รู้จักไปมากกว่าคนสนิทหรอกค่ะ แต่แค่เรารู้สึกดีที่ได้รับความเห็นจากการตัดสินเพียงข้อมูลที่เราให้มา ไม่ได้ตัดสินเราจากเรื่องอายุ เบื้องลึกเบื้องหลัง เรื่องในอดีต ไปจนถึงรูปร่างหน้าตาอะไรทำนองนั้นค่ะ และเราก็แอบคิดว่า ยังไงเรื่องของเราก็เป็นเพียงโพสต์/กระทู้ๆนึง ที่เวลาผ่านไปผู้คนก็จะลืมไปเอง และไม่คิดมากเรื่องเราแน่ๆ ทำให้เราสบายใจกว่าค่ะ เคยระบายให้เพื่อนฟัง พอเห็นว่าเพื่อนเริ่มคิดมากแทน กลายเป็นว่าเราไม่อยากให้มันเป็นภาระในใจของคนสนิทน่ะค่ะ 5555
อย่างไรก็ตาม เราก็เชื่อว่า คนรอบตัวเรามีเจตนาดีและห่วงใยต่อเราไม่ต่างกัน ในหลายครั้งพอได้พูด ได้ฟัง ความเห็นจากสาธารณะแล้ว เราก็ค่อยๆรู้สึกดีขึ้น สงบขึ้น เราก็เอาไปเล่าให้คนรอบตัวอีกทีเช่นกันค่ะ (และเล่ากระชับมากขึ้นด้วยค่ะ 5555)
ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ สามารถติชม แลกเปลี่ยนความเห็นได้นะคะ^^