เราเกิดในครอบครัวครัวที่พ่อแม่ทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติตั้งแต่เราจำความได้พ่อจะคอยด่าทอต่อว่าแม่เราตลอดถ้าอะไรไม่พอใจหรือได้ดั่งใจก็ลามมาถึงลูกด้วยถ้าพ่อโมโหหนักก็มาลงไม้ลงมือกับแม่บ้างกับข้าวของบ้างพ่อเป็นคนควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่จนเราเป็นซึมเศร้าพ่อก็ยังไม่เข้าใจและบอกว่ามันก็แค่โรคประสาทบ้าจะไปสนใจมันทำไมจนเราเครียดพอออกไปไหนกับแม่หรือออกไปนานๆที่ต้องไปก็เป็นกังวนและนึกอยู่ตลอดถ้ากลับไปช้าหรือมีธุระอะไรจะกลัวว่ากลับบ้านไปพ่อจะด่าหรือโมโหใส่ว่าทำไมกลับช้าไปทำอะไรจะชอบโทรตามจิกให้รีบกลับบ้านแล้ววันนี้ก็กลับช้าและดึกด้วยเพราะช่วยงานประจำปีเพราะพรุ้งนี้จัดงานเขาขี่รถมาถึงบ้านยายที่จัดเรากับแม่กำลังจะเอารถออกจะกลับไปบ้านพ่อมาเอากุญแจรถไปและด่าว่าเรากับแม่และให้อยู่ที่นี้ไม่ให้ขี่รถกลับเข้าบ้านแล้วเขาก็ไปเราเสีใจมากทั้งที่เรากำลังจะกลับพ่อบอกให้พี่ชายของแม่ไปส่งถ้าจะกลับบ้านแต่ก็ไม่ได้เพราะเขามีงานใจหนึ่งก็อยากกลับใจหนึ่งก็กลัวว่าถ้ากลับจะโดนทำร้ายทุกวันนี้ออกไปไหนเราระแวงมากเพราะกลัวพ่อพอเขาพูดเสียงดังกับแม่นิดหนึ่งเราก็กังวงกลัวว่าเขาจะทะเลาะกันหรือเขาคุยกันปกติเราก็เดาอารมพวกเขาไม่ถูก เราอยากออกมาจากบ้านนี้มากออกมาอยู่คนเดียวแต่ทำไม่ได้กลัวแม่จะโดนพ่อทำอะไรอีกถ้าอยู่คนเดียวเราก็ไม่เชิงเกลียดนะแต่ก็ไม่ได้รักอ่ะมีคนคอยบอกพ่อแล้วแต่ก็นะพ่อเอาตัวเองเป็นหลักเชื่อและทำแป๊ปๆก็กลับมาทำแบบเดิมเมื่อญาติกลับบ้านตัวเองไป😔