ช่วงนี้อยู่ปี3แล้ว กำลังเรียนวิชานึงของคณะเกี่ยวกับการ design อะไรใหม่ๆ เป็นวิชาที่บากมากเพราะทั้งเทอมที่เรียนตัวนี้ คือต้องคอยอัพเดตสิ่งที่ทำตลอดเวลา เป็นงานกลุ่มที่ช่วยกันทำ5คน เราพยายามมาก โดยส่วนตัวเราก็ไม่ใช่คนที่เรียนเก่งอะไร แต่เราก็พยายามหาข้อมูลช่วยเพื่อน
โดยพื้นฐานตั้งแต่ปี1 นี่รู้สึกตัวเองมีความตั้งใจมากกว่านี้ ไฟแรงมากกว่านี้ และตั้งใจมากกว่าตอนนี้ พอมาปัจจุบัน เราเหมือนไม่ค่อยแอคทีพเท่าแต่ก่อน และโดยส่วนตัว เราเป็นคนพูดเก่ง ชอบการพรีเซนท์งาน ชอบเจรจา เวลามีการเสนองาน เพื่อนจะเอาหัวข้อสำคัญๆให้เราพูด และเราจะทำได้ดีตลอด ปต่พอมาครั้งนี้ เป็นการ present final project เาาก็ได้รับมอบหมายให้ทำหัวข้อที่ยากเหมือนเดิม แต่ด้วยความที่ครั้งนี้มันยาก เรากับเพื่อนกว่าจะเคาะว่าจะพูดอะไร ก็เหลือเวลาอีกแค่1วันในการเตรียมตัว พอมาพรี เราเฟลมาก เนื่องจากตอนพรีเราพูดไม่ครบพ้อยที่คิดไว้ในสคริป บวกกับพูดเร็ว ไม่มีความมั่นใจ เหมือนกับแต่ก่อนที่เวชาพูดเราจะเสียงดังฟังชัด เราเฟลมากจริงๆ รู้สึกว่าเราทำได้ดีกว่านี้ เพียงแต่ขอเวลาอีกสักวันเดียว
พอพรีเสร็จอาจารย์ก็ถามคำถาม เราดันไม่ตอบเลย ทั้งที่เป็นแต่ก่อนเราชอบพูดมาก ชอบตอบ เราเลยเฟลมากไปอีก พอตบทุกอย่างเพื่อนก็ดีใจ บอกว่าโล่งมากเลย เสร็จสักที แต่เรานิ่ง ไม่รู้สึกดีใจหรือโล่งอะไรเลย เหมือนพาร์ทของเรามันไร้ประโยชน์ จับแก่นสารที่พูดไม่ได้ ไม่ได้รับการเอาข้อมูลที่หามามาใช้จริงๆเลย รู้สึกแย่มาก เราขอโทษเพื่อนทุกคน แต่เพื่อนไม่ได้คิดอะไรเลย เพื่อนบอกภาร์ทของเรามันยาก ถ้าเป็นเพื่อนอาจจะพรีได้ไม่เท่าเราด้วยซ้ำ เรารู้สึกโกรธตัวเองจนร้องไห้ออกมากเลย
อยากรู้ว่าจะแก้ยังไงดี รุ้สึกเราไม่เก่งเหมือนเมื่อก่อน ไม่กล้าพุดแบบแต่ก่อน
เฟลกับการเรียน รู้สึกตัวเองทำได้ดีกว่านี้
โดยพื้นฐานตั้งแต่ปี1 นี่รู้สึกตัวเองมีความตั้งใจมากกว่านี้ ไฟแรงมากกว่านี้ และตั้งใจมากกว่าตอนนี้ พอมาปัจจุบัน เราเหมือนไม่ค่อยแอคทีพเท่าแต่ก่อน และโดยส่วนตัว เราเป็นคนพูดเก่ง ชอบการพรีเซนท์งาน ชอบเจรจา เวลามีการเสนองาน เพื่อนจะเอาหัวข้อสำคัญๆให้เราพูด และเราจะทำได้ดีตลอด ปต่พอมาครั้งนี้ เป็นการ present final project เาาก็ได้รับมอบหมายให้ทำหัวข้อที่ยากเหมือนเดิม แต่ด้วยความที่ครั้งนี้มันยาก เรากับเพื่อนกว่าจะเคาะว่าจะพูดอะไร ก็เหลือเวลาอีกแค่1วันในการเตรียมตัว พอมาพรี เราเฟลมาก เนื่องจากตอนพรีเราพูดไม่ครบพ้อยที่คิดไว้ในสคริป บวกกับพูดเร็ว ไม่มีความมั่นใจ เหมือนกับแต่ก่อนที่เวชาพูดเราจะเสียงดังฟังชัด เราเฟลมากจริงๆ รู้สึกว่าเราทำได้ดีกว่านี้ เพียงแต่ขอเวลาอีกสักวันเดียว
พอพรีเสร็จอาจารย์ก็ถามคำถาม เราดันไม่ตอบเลย ทั้งที่เป็นแต่ก่อนเราชอบพูดมาก ชอบตอบ เราเลยเฟลมากไปอีก พอตบทุกอย่างเพื่อนก็ดีใจ บอกว่าโล่งมากเลย เสร็จสักที แต่เรานิ่ง ไม่รู้สึกดีใจหรือโล่งอะไรเลย เหมือนพาร์ทของเรามันไร้ประโยชน์ จับแก่นสารที่พูดไม่ได้ ไม่ได้รับการเอาข้อมูลที่หามามาใช้จริงๆเลย รู้สึกแย่มาก เราขอโทษเพื่อนทุกคน แต่เพื่อนไม่ได้คิดอะไรเลย เพื่อนบอกภาร์ทของเรามันยาก ถ้าเป็นเพื่อนอาจจะพรีได้ไม่เท่าเราด้วยซ้ำ เรารู้สึกโกรธตัวเองจนร้องไห้ออกมากเลย
อยากรู้ว่าจะแก้ยังไงดี รุ้สึกเราไม่เก่งเหมือนเมื่อก่อน ไม่กล้าพุดแบบแต่ก่อน