รีวิวหลังชม “perfect blue”

warning การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ใช่การ์ตูนสำหรับเด็ก

คือปกติผมไม่ค่อยถูกจริตกับหนังแนว psychological horror เท่าไหร่ แต่ถ้าจะยกตัวอย่าง psychological horror ที่ดีก็ต้องเรื่องนี้แหละ เอาที่ผมเข้าใจ คือ psychological horror มันจะเป็นณองที่เล่นเกี่ยวกับ “จิตใจ” ของตัวละคร แบบอารมณ์เหมือนตัวละครรู้สึกไม่เป็นตัวเอง ขาดความมั่นคง เกิดความลังเล อะไรประมาณนี้มันจัดอยู่ในหมวดนี้หมด ซึ่ง เหตุผลที่เกิดเหตุการณ์เหล่านั้นก็เพราะว่าเหตุการณ์ในอดีตที่เป็น truma ทางจิตใจนั้นเอง

Plot ดีนะ “ไอดอลสาวที่จบการศึกษาไอดอล แล้วผันตัวมาเป็นนักแสดง แต่พอได้เข้าสู่วงการนักแสดง เธอกลับพบความจริงที่ยากจะรับไหว นอกจากนี้เธอยังต้องรับมือกับพวกที่รับไม่ได้ที่เธอผันตัวมาเป็นนักแสดงอีก“ ส่วนบทนี้คือ 10/10 ไปเลย ภาพ animation สวยมาก ผมชอบภาพ animation ยุค 90 นะ มันดูดีมากๆ โดยเฉพาะกับหนังฌอง horror แบบนี้

pacing ไม่สั้นไม่ยาวเกินไปครับ เวลากำลังดี ตอนจบก็ตามสไตล์ psychological horror ส่วนสัญญะจะอยู่ในพาร์ทสปอยล์

สรุป perfect blue เป็น animation แนว psychological horror ที่ดีเรื่องนึง การเล่าเรื่อง ที่ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของตัวละคร ภาพ animation สัญญะที่ใส่ ดีหมด หนังดีจริงๆ ครับเรื่องนี้

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ประเด็นเรื่องของความลังเลใจ คือ “หลังจากที่มิมะได้จบการศึกษาไอดอล เธอก็ผันตัวเองมาเป็นนักแสดง ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับแฟนๆ ของตัวเธอ“ ถ้าเราได้ดูหนังมาแล้วจากที่ผมเขียนมาจะเห็น conflict 2 อย่าง คือ
1.ตัวมิมะก็ยังไม่มั่นใจกับอาชีพนักแสดงของเธอเองเลย เพราะเธอเป็นนักแสดงหน้าใหม่
2.แฟนคลับที่รับไม่ได้จากการที่เธอยอมทำลายภาพลักษณ์ที่เธอสร้างขึ้นมา เสมือนว่าเธอได้ทรยศตัวของแฟนคลับ จนนำมาซึ่งเหตุการณ์เลวร้าย
3.ผู้จัดการ (รูมิ) ที่ก็เป็นเหตุผลเดียวกับแฟนคลับ คือ ผิดหวังในตัวมิมะ

*มิมะ ตัวละครที่น่าสงสารมากที่สุด แรงกดดันจากตัวเอง ความคาดหวังจากแฟนคลับ ความลังเลในอาชีพ แรงกดดันจากปัจจัยภายนอก ทำให้ตัวของมิมะ เหมือนจะมีปัญหาทางจิต เหตุเกิดจากการลังเลทางใจ ซึ่งปัญหานี้จะแก้ได้ถ้าเธอยอมรับความจริง และทำตามความฝันของเธอต่อไป หนังยังทำให้เราเห็นว่าวงการ การแสดงนั้นมันมีทั้งมุมดี และมัม dark

*me-mania เป็นตัวแทนของคนที่คาดหวังกับชีวิตของคนอื่นมากเกินไป เหมือนกับ quote ที่ว่า ”never meet you heros” หรือ “อย่าเจอกับไอดอลของคุณ” เพราะส่วนมากคนที่คลั่งตัวของไอดอลของตัวเองมากๆ หากไอดอลของตัวเองไม่ทำตามเจตจำนงที่ตัวเองคาดไว้ ก็มักจะมีผลตามไอ้ me-mania นี้แหละ ทางที่ดีควรให้เกียรติศิลปิน เคารพพื้นที่ส่วนตัว เคารพการตัดสินใจของศิลปิน ดีกว่ามาทำอะไรแบบนี้

*รูมิ ตัวแทนของคนที่อิจฉา จนเสียสติ ตัวของรูมิเองเธอก็ไม่พอใจกับการตัดสินใจของมิมะเช่นกัน ยิ่งตอนที่มิมะต้องรับบทการแสดงอย่าง “บทถูกข่ม ืน” ทำให้ภาพลักษณ์ของมิมะที่สร้างมาจากวงการไอดอลเสียไปหมด รูมิเธอเลยรู้สึกว่าถ้าเธอเป็นมิมะที่ดีไม่ได้งั้นตัวรูมิเองจะเป็นมิมะที่ดีเอง ซึ่งตัวของรูมิเหมือนจะมีปัญหาทางจิตด้วยเช่นกัน จากการผิดหวังจากอดีตของตัวเอง