มีปัญหากับสิ่งที่เราคิดว่าแฟน “ ควรทำ ”

สวัสดีครับ ตอนนี้ผมมีปัญหาเรื่องที่ในบางครั้งแฟนของผมเอง เขาไม่สามารถเป็นในแบบที่เราคิดว่า “ควรจะทำ” ได้ครับ
เรื่องที่ควรจะทำสำหรับผมในเรื่องนี้ คือ การใส่ใจกันครับ บอกก่อนว่าแล้วอยู่ได้กันมาสักพักใหญ่ๆ ได้แล้วครับ เขามาอยู่บ้านของเราและ ที่ครอบครัวที่บ้านโอเคมากครับ การที่เราได้อยู่ด้วยกันมุมมองที่เขามักคิดเสมอ คือ เวลาผมชมเขาว่า เขาทำได้ เขาเก่ง เขาเองไม่เคยปฏิเสธคำเหล่านั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมาก ๆ เลยครับแต่มันขัดแย้งกับเรื่อง การใส่ใจและความเข้าใจกันในฐานะคนเป็นแฟนครับ ต้องเกริ่นก่อนว่า ปัจจุบันเราเลิกกันแต่ยังคงอยู่ด้วยกันนะครับ เพราะ ก่อนหน้านี้ แฟนของผมมีแนวคิดสุดโต่ง ด้อยค่าเพศชาย เชิงดูหมิ่นเพียงเพราะเป็นเพศชายครับ คร่าว ๆ คือ 6 เดือนครับ ในระหว่างนั้นถ้าผมเอ่ยพูดว่า คุณไม่ใส่ใจเราเลยนะ ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น? หรือแม้กระทั่ง ดูถูกความเป็นเพศชายโดยกำเนิดของผม …… เขาเองมักจะคิดว่าเขานี้ “เริ่ดที่สุด เป็นผู้หญิงเก่งเก๋กู๊ด” ระหว่างนั้นผมก็ชมเขาอยู่ตลอดนะครับ แต่ทุกครั้งที่ผมเองต้องการบ้าง เขาไม่เคยจะชมผมเลยครับ บางครั้งวันที่เหนื่อยจากการเรียน หรือ ปัจจัยอื่น ๆ
ผมก็อยากมีคนที่พยายามเข้าใจเรา เหมือนที่เราเข้าใจเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัวของแฟนผมเอง ผมก็เป็นที่พักให้เขา ปัญหาอื่นๆ
ผมก็ช่วยเขา แต่กลับดันเขามักจะพูดลับหลังผมตลอดว่า ผมนั้นไม่ดี ไม่ช่วยเหลือ ไม่อย่างงั้นอย่างงี้อยู่เสมอ เขามักคิดว่าตัวเองถูกทำร้ายทั้ง ๆ ที่ผมอยากพูดว่า คำนี้ควรเป็นผมหรือเปล่าที่ควรพูด
เขามักจะพูดว่า เขาซักผ้า เขาล้างจาน เขากวาดถู ผมพูด “ย้ำ” ว่าผมไม่เคยบอกหรือบังคับให้เขาทำ แต่เขาเลือกที่จะช่วยผมเอง ผมยอมรับว่าบ้างครั้ง ผมเองก็มีตารางงานบ้านที่ไม่ได้ดีนัก แต่สุดท้ายผมก็ทำ เพราะ ผมทำเองมาทั้งชีวิต 20 กว่าปี จนมีเขา เขามักจะคิดว่านี่แหละ สิ่งที่ทำให้ฉันเป็นแฟนที่ดี “ผมเพียงเป็นแค่ผู้ชายที่อยากมีความสัมพันธ์ที่ดีในชีวิตบ้าง” ผมเลยอาจจะหวังว่าสิ่งที่ผมทำ เช่น
เป็นห่วงครอบครัวเขา ผลักดันชีวิตเขาส่งเสริม อยากหาเงินทำจมูกให้เขา
หรือแม้กระทั่งเป็นคนสอนเรื่องมุมมอง ต่าง ๆ ให้เขา หรือ สิ่งรอบข้างคอยทำให้เขายิ้ม แต่ เขาเองมักมองในมุมที่ผมมักพูดตรง พูดชัดเจนกับความรู้สึกตัวเอง อย่างเมื่อไม่นานมานี้ ครอบครัวผมทะเลาะกัน เขาอยู่บนห้อง แล้วในวันนั้นพ่อทำร้ายร่างกายแม่ผม แต่เขาเองเลือกที่จะไม่ทักมาในวันนั้น ( วันเกิดเรื่องผมอยู่บ้านเพื่อนพึ่งกลับจาดทริปต่างจังหวัด ) วันนั้นผมโกรธมากเลยครับ ถ้าวันนั้นเขาทักมาผมจะรีบมาห้าม อย่างในให้ผมได้ทำอะไรกับเรื่องนี้ แต่แฟนของผมพูดแค่ว่า คิดว่าแม่บอกผมแล้ว ยอมรับว่าโกรธมากครับ โกรธจนพูดเลยว่า “ เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่พร้อมกลับไปคบกับคุณ ทั้งที่บอกแล้ว ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านให้บอก ไม่ต้องคิดว่ามีใครจะบอก เราใส่ใจเรื่องครอบครัวคุณในวันที่ ครอบครัวคุณมีปัญหาแต่ทำไมคุณไม่ทำแบบนั้นกับเราบ้าง ครอบครัวของคุณไม่เคยบอกหรอว่าการที่เข้ามาเป็นคู่ชีวิตสิ่งใดที่เขาทำให้คุณ คุณเองก็ควรจะทำเช่นเดียวกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เราไม่เคยขอให้คุณต้องพยายามเพื่อเรา แต่สิ่งเหล่านี้ คุณเองควรทำไม่ใช่หรอ คุณเองใช้สมองที่มีคิดดี ๆ สิวะอย่าได้หวังเลยว่าจะอยู่ด้วยกันได้ อย่าได้แม้แต่จะคิดเลย ” นี่คือคำพูดคราว ๆ ในคืนวันนั้นครับ ผมรู้ว่าเป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจมากครับแต่เขาเองก็มีเช่นกัน แต่ไม่อยากลงรายละเอียด และทุกครั้งผมจะบอกแบบเดิมเสมอว่าต้องบอกนะ อย่าให้มารู้เองทีหลัง แต่สุดท้ายก็แบบเดิมครับ รวมถึงมีงานไลฟ์สดผมต้องการให้เขาส่งเพียงแค่คำถามเดียว เพียงคำถามเดียว เพื่อที่ผมจะได้งานเขากลับ ลืมไม่สนใจไปร้องคาราโอเกะ แล้วพอผมถามก็มีเหตุผลที่เขาอ้าง แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเช่นกัน ล่าสุดเขาพึ่งตั้งกระทู้ไป แต่ทุกคนในนั้นเสียงส่วนใหญ่ ด่าเพียงเพราะคำพูดวันนั้นที่ผมได้พูดไปครับ ผมมั่นใจครับว่าผมเป็นแฟนที่ดี ถึงจะไม่มากแต่ผมไม่เคยทำให้เขารู้สึกว่าอยู่กับผมแล้วลำบาก อยู่กับผมแล้วไม่ดี แต่สิ่งเดียวที่ผมมีแล้วมันแย่คือ คำพูดที่ผมชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองค่อนข้างมาก ๆ ตามที่ได้บอกไปจากประโยคบรรทัดบน ตอนนี้แค่รู้สึกสับสนเล็กน้อย เสียใจค่อนข้างมากครับ เพราะ ผมเองมองเขาไม่เหมือนเดิมตั้งแต่ได้เห็นกระทู้นั้นครับ