จากกระทู้แม่รักลูกไม่เท่ากัน วันนี้วันเกิดเราค่ะ21ปีแล้ว เราตัดสินใจกลับบ้านไปฉลองกับน้องสาวและพ่อแม่ เราทำเป็นว่าหยุด ดูว่าจะมีใครจำวันเกิดเราได้ไหม สิ่งแรกที่เราไปถึง มีแค่น้องสาวเราอยู่บ้าน น้องเราจำวันเกิดเราได้ค่ะ เราดีใจมากๆ แต่ตอนนั้นพ่อแม่ไปทำงาน เราก็รอถึงตอนเย็น สรุปพ่อกับแม่กลับมา ไม่พูดเรื่องวันเกิดเราเลย แถมใช้งานสารพัด เอาเราไปเปรียบเทียบกับครอบครัวอื่นตามเดิมเพราะเราไม่มีเงินให้ ไม่มีใครจำวันเกิดเราได้เลยค่ะ มีแค่กลุ่มเพื่อนสนิท รุ่นน้องที่สนิท และพี่ที่ทำงานเท่านั้น เราเสียใจมากค่ะ เลยตัดสินใจขับรถกลับมากที่หอพักแถวที่ทำงานที่เราพักอยู่ พึ่งถึงตอน4ทุ่มกว่า ไม่มีแม้กระทั้งเค้กวันเกิด คำอวยพร หรือของขวัญจากคนที่บ้านเลย มีแค่คำอวยพรจากคนนอกบ้าน เราแอบเสียใจเล็กๆนะคะ เพราะวันเกิดคนในบ้านทุกคนจะมีเค้กให้เสมอ มีกินเลี้ยง มีของขวัญ แต่ทำไมพอเป็นเรา ถึงเหมือนไม่มีค่าในสายตาพวกเขาเลย เพราะเราเป็นLGBTQ+หรอ ถึงมองเราเป็นแค่นี้ เหนื่อยนะคะ ใช้ชีวิตคนเดียวมา21ปี พูดตามตรง คิดสั้นทุกครั้งที่คิดเรื่องนี้ แอบเหนื่อยทุกครั้งนะคะ ที่คิดว่าบ้านคือที่มี่เราจะได้พักผ่อนแบบจริงๆ แต่ทุกอย่างเหมือนนรก
คนในครอบครัวจำวันเกิดไม่ได้